Αννίτα Μπενάκη
Όταν φυσάει θάνατος στη γειτονιά της ψυχής μας, όλα ασήμαντα φάινονται κι ανάξια. Κι απ’ όλα πιο ανάξια η γλώσσα, η φωνή, ο λόγος που καλούνται να εξορκίσουν άλλη μια φορά το ανεξόρκιστο, να ψελλίσουν μια επωδή, ήδη ηττημένη. Δεν βρίσκω τη λέξη εκείνη που μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την ώρα για να αποτυπώσω με ακρίβεια τα συναισθήματα που μου προκάλεσε χθες το πρωί η πληροφορία του αρχισυντάκτη μου για τον απροσδόκητο θάνατό σου, αξέχαστη φίλη Αννίτα, και μάλιστα κάτω … Συνέχεια