ΚΙΒΩΤΟΣ ΜΝΗΜΗΣ

Του. Κώστα Μαμαλάκη ΓΕΩΡΓΙΟΣ Φ. ΔΑΦΕΡΜΟΣ. (1879-1959): Πέμπω, συγκινημένος,ευγνωμονούσα τη σκέψι μου στο σοφό μου Δάσκαλο της Δ’ τάξεως ΔημοτικούΣχολείου Ρεθύμνου, αλησμόνητο Γ ε ώ ρ γ ι ο Φ. Δ α φ έ ρ μ ο. Τον έξοχοπαιδαγωγό και λαογράφο.Το <<ευ ζην>> οφείλουμε στους προικισμένους Δασκάλους. Να, τώρα όμωςστους κοσμογονικούς καιρούς μας, χάθηκε κι’ αυτό. Κι’ αναζητώντας καταφυγήπαραμυθίας στην ψευδαίσθηση, γινόμαστε κι’ αιθεροβάμωνες!! Να σταματούσε λέει,ο χρόνος. Και στάσιμοι ισόβια να μέναμε, στα τ ό τ ε, βέβαια, αμεριμνοαμέριμναμαθητικά … Συνέχεια

Άνθρωποι και γαϊδούρια χωραΐτες και χωρικοί γέμιζαν κάθε μέρα τον Πλάτανο, τούδιναν ζωή, τούδιναν κουράγιο, δύναμη κι’ αυτός γεμάτος χαρά στεκότανε πάντα ολόρθος, αγέραστος, λεβεντόκορμος ο Πλάτανος το καμάρι της γειτονιάς, το στολίδι του Ρεθύμνου. Και διάβαιναν τα χρόνια και περνούσαν οι καιροί. Η γραφική ζωγραφιά της γειτονιάς αρχίζει να χαλά, κι’ ο πλάτανος τρίζει τα κουφάρια του γιατί στοχάζεται την τύχη του. Τα μαγαζιά χαλούνται στην μια πάντα και μια ανοιχτερή πλατεία ξετρυπώνει στην πίσω μεριά του Πλατάνου, ενώ … Συνέχεια

ΤΟΥ Β. ΧΑΡΙΤΑΚΗ Η επίσκεψη σε μονάδα που υπηρετεί αγαπημένο πρόσωπο τη στρατιωτική τουθητεία, μούφερε στο νου μια παληά ξεθωριασμένη ιστορία.Υπηρετούσα στον Όρχο αυτοκινήτων, που ήταν τότε στο Γουδί και είχα διοικητήτο μακαρίτη τον Καραπάνο που με τις μουστάκες του και τις αγριοφωνάρες του,ήταν ο φόβος και ο τρόμος για όλους μας.Μια μέρα με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε κοφτά:«Αύριο το πρωί θα πας να αντικαταστήσης για ένα μήνα το δεσμοφύλακα τονΚορωνιό που φεύγει με άδεια για το … Συνέχεια

του Θεμιστοκλή Βαλαρή ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕ πάντοτε το άγχος και η πάλη. Τα καλοκαίρια έπαιρνε μια ζηλευτή ειδυλλιακή γαλήνη. Το καλοκαίρι άδειαζε από καΐκια, γιατί φρόντιζαν να είναι πάντα ναυλωμένα και μόλις φορτώνουνταν το εμπόρευμα, ξεκινούσαν, κυνηγώντας να εκμεταλλευτούν και την πλιό ασθενή πνοή ανέμου κι ας έμεναν στο πέλαγος ακίνητα τον περισσότερο καιρό. Αρκεί κάπως να πρωχωρούσαν, να φτάσουν ενωρίτερα στον προορισμό, να εισπράξουν τους ναύλους, για να ξεχειμωνιάσουν. Έτσι, λοιπόν, έμενε η λεκάνη του λιμανιού σχεδόν … Συνέχεια

Του κ. Γ. Π. ΜαθιουδάκηΦιλολόγου, ΛυκειάρχηΚολωνάκι. Οδός Αναγνωστοπούλου 49. Η πόρτα του σπιτιού τότε ήταν πάντα ανοιχτή. Μιασκάλα μετά την πόρτα ξύλινη, ψηλή και κάπως απότομη. Στο τέρμα της, δεξιά, ένας διάδρομος,στενός και σκοτεινός, και στο τέλος του διαδρόμου μια πόρτα ανοιχτή αριστερά, οδηγούσε σέναδωμάτιο μακρόστενο. Αριστερά του ένα υψηλό γραφείο και δεξιά του στο βάθος ένα κρεβάτι καιτρεις καρέκλες, δίπλα στο κρεββάτι. Πάνω στο κρεββάτι, με το κεφάλι προς την πόρτα ήτανξαπλωμένος ένας άνθρωπος, αποσκελετωμένος, ημιπαράλυτος. Χρόνια στο ίδιο … Συνέχεια

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ τραγική πέρα ως πέρα αληθινή, που διαδραματίστηκε σ’ έναπανέμορφο χωριό της Κρήτης πριν πολλά χρόνια, τότε που ο αείμνηστος Ν. Ανδρουλιδάκηςμεσουρανούσε στο Ρέθυμνον σαν δικηγόρος και σαν δημοσιογράφος.Στα μέσα λοιπόν του Γενάρη πήρε το διορισμό της μια δεκαεπτάχρονη δασκάλα καιμαζί με την αδελφούλα της μπήκαν στον δρόμο να πάνε στο απόμακρο κεφαλοχώρι με τοδιτάξιο σχολείο του.Ύστερα από δωδεκάωρη πορεία με τα μουλάρια, μέσα από μονοπάτια καικατσικόδρομους, ξεχειλισμένα ρυάκια και συνεχή βροχή έφθασαν κατάκοπες στο χωριό καιγια λίγες μέρες … Συνέχεια