Μηνιαίo Αρχείo: Νοέμβριος 2025

Ο άνθρωπος, το «αναθρών ά όπωπε», στέκει στο μεταίχμιο γης και ουρανού, κλήρος σώματος, ψυχής και πνεύματος. Στην προαιώνια του δίψα για το Απόλυτο, για τον «Μέγα Συγγενή», ριζώνει το μυστήριο της ύπαρξης και της κοινωνίας. Εκεί γεννάται η ανάγκη του να εκφράσει, με λόγο ή μελωδία, τον άρρητο παλμό της ψυχής. Η μουσική, και δη το ριζίτικο τραγούδι, δεν είναι απλώς ήχος· είναι φως που καθιστά ορατή την αλληλοπεριχώρηση προσώπων, εμπειριών και μνήμης, ψηφίδα στο μωσαϊκό της πνευματικής ζωής. … Συνέχεια

Του Σωτήρη Δογάνη * «Πάρε το ύπνε το παιδί κι άμε το στα περβόλια, γέμισε τα στηθάκια του γαρύφαλλα και ρόδα. Κοιμήσου εσύ μωράκι μου σε κούνια καρυδένια, σε ρουχαλάκια κεντητά και μαργαριταρένια. Κοιμήσου με τη ζάχαρη κοιμήσου με το μέλι και νίψου με το ανθόνερο που νίβονται οι αγγέλοι», (από την Κρητική λαϊκή Μούσα) Μια ψαλμωδία που ξεκινάει από την καρδιά της μάνας και διαχέεται πάνω στο βρέφος σαν μυστήριο ανείπωτο. Δεν είναι τραγούδι μοναχά. Είναι πνοή που υφαίνει … Συνέχεια

του Σωτήρη Δογάνη* Κάποτε η σιωπή αποκτά φωνή. Κι αυτή η φωνή δεν ανήκει σε κανέναν, γιατί δεν ξεκινά από τα χείλη, αλλά από την καρδιά του κόσμου. Γίνεται συλλογική αναπνοή, ανασηκώνεται από το «εγώ» και διαχέεται στο «εμείς». Είναι η ψαλμωδία. Είναι εκείνη η στιγμή όπου ο άνθρωπος δεν απευθύνεται στον Θεό, αλλά Του επιστρέφει ό,τι είναι δικό Του: Τον ήχο της ύπαρξης. Ένα άχραντο άθλημα ψυχής, ένας δρόμος όπου η κοινότητα θυμάται τον ουρανό. Η ψαλμωδία δεν είναι … Συνέχεια