Δραστηριότητες

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΕΠΑΡΧΙΩΤΗ Ο πρώτος μήνας του έτους, με τη ρωμαϊκή προσωνυμία του Ιανού, κατέχει όπως καιπολλοί άλλοι μήνες σπουδαία θέση στην ελληνική λαογραφία. Εκτός από τα «ποδαρικά»,υπάρχουν και πλήθος άλλα παρατηρήματα, που ασκούν επίδραση για ένα χρόνο στομέλλον του ανθρώπου.Ένα παράρτημα βασικό μέσα στ’ άλλα, είναι κι εκείνο που αφορά την τύχη της κάθεμιας και του κάθ’ ενός. Οι νέοι συμβουλεύονται το Γενάρη και τον παρακαλούν με μιαεπωδή, να τους αποκαλύψη το πρόσωπο που η τύχη τους προορίζει να συνδεθούν … Συνέχεια

Ένας ζωγράφος με διεθνή ακτινοβολία Αν ρωτήση κανείς τον ζωγράφο Γιάννη Μανωλακάκη τι πρέπει να έχη υπ’ όψιν του ένας ζωγράφος για να προβληθή και να στηθή θα του απαντήση: «Πίστευα πάντα ότι βασικά ένας ζωγράφος για να προβληθή και να σταθή, πρέπει να έχη προσωπική τεχνική να μην καταφεύγη σε χρωματικά πυροτεχνήματα, ακαταλαβίστικα κατασκευάσματα και ακόμα να μην ακολουθή τ’ αχνάρια άλλων που χάραξαν κάποιο δρόμο στην τέχνη». Κι αυτή τη άποψη ο  διακεκριμένος ζωγράφος δεν την εκφράζει μόνο … Συνέχεια

24 Φεβρουαρίου 1976 Στις 11 π.μ. της π. Κυριακής 22 τρέχοντος στην αίθουσα του Ωδείου πραγματοποιήθηκε με θαυμαστή επιτυχία «Ρεσιτάλ  Πιάνου από τις αδελφές Μιρέλλα και Λίντα Τολλιανάκη. Παρέστησαν, ο νέος Νομάρχης, Δημοτικοί Σύμβουλοι, πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων, Φίλοι της Μουσικής και πυκνότατο φιλόμουσο ακροατήριο. Τις νεάνιδες Καλλιτέχνιδες και τον συνοδεύοντα αυτές Δάσκαλό τους διακεκριμένο Καθηγητή του Ωδείου Αθηνών κ. Κώστα Γαϊτάνο προλόγισε εκ μέρους του Ωδείου ο έγκριτος συμπολίτης μας δικηγόρος κ. Κώστας Αντωνάκης. Στην επιθυμία του ακολούθως να … Συνέχεια

ΛΙΓΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟ ΝΩΠΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ Μπροστά στο φέρετρο ημπορεί να προσφέρη ο άνθρωπος λουλούδια, δάκρυα, προσευχή, σιωπή στοχασμό. Το μυστικό και Μυστήριον του θανάτου, γνωρίζει αποκλειστικώς και διαχειρίζεται ελευθέρως, ο νικητής και Θριαμβευτής του θανάτου Ιησούς. Τον Ιησούν Χριστόν πιστώς ευσεβώς, και δικαίως υπηρέτησεν ο προκείμενος νεκρός περισσότερον του ημίσεος αιώνος. Η βραδύτης της γλώσσης μου, και ο περιορισμένος χρόνος και χώρος δεν συμμαχούν δια μίαν ανατομίαν ιερατικής ζωής τόσων χρόνων, του πατρός Κων/νου Αγγελάκη. Υπήρξεν σεμνός και ταπεινός … Συνέχεια

Ειτάχενε γειτόνισσα το Πικρορηνιό κι εβαταλάλιενε οψάργας. Πρέπει πως την εδίκασεν ο Ρηνοδίκης για την δουλιάν απούκαμεν οπέρυσις το δευτερογούλη. Κι είντα κάμενε; Οπέρυσις επότιζενε το σώχωρότζη και τση δέσανε το νερό. Εφώνιαζεν αυτή απού τα σώχωρα. Όποιος έδεσενε το νερό να το κάμει κάτω γιατί ποτίζω. Σα δεν ήρχεντονε το νερό στο σώχωρο παίρνει μανισμένη το σκαλιδάκι τζη και ξεκινά όντεν έφταξενε στο χωριό θωρεί τη σκρόφα τση Μιχάλαινας απούτονε βαρεμένη και κοίτεντονε στη μέση του καταπότη και με … Συνέχεια

Εφοβήθηκατην «Θεός το κατέχει», λέει το Κατερινιό τση γειτόνισσας τση του Καλλιού πως θα μας αφίσει πάλι χωρίς μετάξι οφέτος η Νοτιά τη νύχτα σαν την άκουσα να φυσά. Ανοίξανε καλέ κι οι μουρνές όσες, είναι στην απανεμίδα έχουνε πληθιερά, φυλλαράκια κι όποιας νοικοκεράς ανοίξει ο μεταξόσπορος τση από πα κι ύστερα δε θα τση ψοφίσει και δε θα τση πεινάσει. Τα πατατοχώραφα γενήκανε και φυτευτήκανε και θάχμεν εδά μόνο τη συλλογή για το μετάξι. Μάννα κατέτος πως οι Κινέζοι … Συνέχεια

Γάντα μάννα δε μας έκαμες μονοκοιλιδίτικα με το Δεσποινιό, απού θέλα φορώ δα και τσοχαδέινα δυο ρόγες δεν έχεις. Ότι πέψει ο Θεός κοπέλλι μου βάνεις εις την βούργια και λίγα και πολλά. Οπροθές επέρνουνε τον πόρο τση θειάς μου του Παρασκιού και με θωρεί και μου λέει. Με γειά το γελεκάκι και το βρακάκι Μανωλιό και τση λέω Κιαμέ θαρείς πως θα φορώ ακόμη τη φουστανέλλα να μου βάνεις το ρόβι για να το φάω και να με ζεματίζει … Συνέχεια