ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ
Με ιδιαίτερη ικανοποίηση οι φιλότεχνοι της πόλεως μας βλέπουν να ασχολήται ο Αθηναϊκός τύπος με τη διαλεκτή Ρεθύμνια ζωγράφο Λιλή Στεφανάκη – Αντωνιάδου.
Την αφορμή γι’ αυτό δίνει η καλλιτεχνική δραστηριότητα της ζωγράφου που τον τελευταίο καιρό δίνει ιδιαίτερη χαρά στους θαυμαστάς του ταλέντου της εκθέτοντάς πίνακές της σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Σ’ αυτές εύκολα μπορεί να διακρίνη το έμπειρο μάτι του τεχνοκριτικού πόσο έχει ωριμάσει το ταλέντο της εκλεκτής ζωγράφου από τότε που μαθήτρια ακόμα, σκιτσάριζε στα τετράδια σε στιγμές αφαιρέσεως, σκίτσα που από τότε έδειχναν πόσο ψηλά θα φτάση το κορίτσι εκείνο που λάτρευε τόσο τη ζωγραφική.
Χαρακτηριστικό επεισόδιο που δείχνει τον θαυμασμό όσων την παρακολουθούσαν από τα πρώτα της κιόλας έργα, είναι εκείνο που συνέβη κάποια μέρα την ώρα του μαθήματος.
Η μικρή Λιλή την ώρα των Μαθηματικών ξεχάστηκε για μια στιγμή. Το μολύβι της, αντί να σημειώση ωρισμένες λεπτομέρειες του μαθήματος συνεπαρμένο από την δύναμη της Τέχνης άρχισε να κινήται πάνω στο τετράδιο δημιουργώντας σχέδια τόσο άσχετα με το μάθημα. Η αφαίρεση όμως από την παράδοση έγινε γρήγορα αντιληπτή από την καθηγήτρια που πλησίασε να την παρατηρήση.
Βλέποντας όμως το πρόχειρο σκίτσο στο τετράδιο δεν βρήκε τίποτε άλλο να πη παρά μόνον με συγχωρείς παιδί μου.
Κι ήταν οι φράσεις αυτές ένα προσκύνημα στο μεγάλο ταλέντο που γεννιόταν.
Αν θελήσωμε να αναφερθούμε σε μερικές από τις εκθέσεις αυτές θυμόμαστε την 9η Πανελλήνιο, πολλές Παγκρητίου, ομαδική στις Βρυξέλλες, στο Ιντερνάσιοναλ Άρτ Παλαί ντε Λα Σκάλα του Μόντε Κάρλο και αλλού.
Όλες αυτές οι συμμετοχές απέσπασαν τις πιο θερμές κριτικές.
Και η θριαμβευτική ανοδική πορεία της καλλιτέχνιδος συνεχίζεται μέχρι σήμερα, χωρίς όμως να πάψη από μέρους της ιδίας η διαρκής αναζήτησις για το τέλειο, την ολοκλήρωση του ταλέντου της ολοκλήρωση όπως την εννοεί η ίδια η καλλιτέχνις.
Στο σημείο αυτό έρχεται αυθόρμητα στο νου μια παράγραφος από τεχνοκριτικό σημείωμα του κοσμήτορος της «Ενώσεως Ελλήνων λογοτεχνών» Κώστα Μαϊστράλη που δημοσιεύσαμε σε προηγούμενο φύλλο μας. Αναφέρεται στην έντονη χρωματική σπατάλη που χαρακτηρίζει τα έργα της. Γράφει λοιπόν ο κ. Μαϊστράλης:
«Αυτή ακριβώς η άφθονη χρωματική εξακτίνωση του βιωματικού ψυχαναλυτικά αποτελεί υποσυνείδητη ανακλαστική του χρωστήρα της αντίδραση στην αίσθηση της «πανδαμάτορας φθοράς» που ξεθωριάζει, αποχρωματίζει ξεπουπουλιάζει κάθε φτερό ή ανθό, ή πρόσωπο ή τόπο και για τούτο τα αντικείμενα της τα προικοδοτεί με την αφθονία της χρωματικής στοργής της, ακριβώς όπως ο τροπικός ουρανός ανοίγει τους καταρράχτες και ποτίζει αφειδώλευτα τους θερμούς γεωγραφικούς παραλλήλους της Γης μας για να μακροημερεύη η ζωή της χλόης και της πανίδος.
Οι πίνακες της κ. Αντωνιάδου είναι διαποτισμένοι και χρωματισμένοι με το χρώμα της όρασης, της ψυχής».
Ύστερα από μια τόσο δυνατή κριτική, για ένα εξ ίσου δυναμικό ταλέντο, τι μπορεί να προσθέση κανείς περισσότερο παρά να ευχηθή να συνεχίζεται ο θρίαμβος αυτός μέχρι ότου το μεγάλο ταλέντο της Λιλής Στεφανάκη – Αντωνιάδου θα δημιουργή…
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 18 Φεβρουαρίου 1976