Η ΔΡΟΣΟΥΛΑ
Εχαθήκανε μάννα τ’ Ακούμια ο Πλατανές το Δουμαεριό (δώματα του Διος) κι ούλη πάντα. Παναγία μου πια δροσούλα. Που θα βρω μάννα ένα λύχνο; Κι είντα δεν έχομεν δυο σωστούς. Μα τον ένα θα βαστά το Δεσποινιό και τον άλλο θ’ αφίσωμεν επαέ και γω είντα θα βαστώ να φέγγω να μαζώνω τσι χοχλιούς; Ένα λύχνο θα κρατείτε τα δυο σας για δε θέλω να ξεχωρίσετε μόνο να κρατείς εσύ το λύχνο και το καλάθι να φέγγεις τσ’ αδερφής σου … Συνέχεια