Απ’ όσα είδανε τα μάτια μου κι ακούσανε τ’ αυτιά μου
Αργά όντεν εδειπνούσανε ρωτά το Μανωλιό τη μάννα ντου.
Απόστα απόψε μάννα θα μπρουλιαστούμενε τα λαμπριάτικά μας; Γη ταϋτέρου στην
Ανάσταση;
Να μορφοπλύνεις τα πόδια σου καλά καλά, να λουστείς και την κεφαλή σου και να
κοιμηθής κι όντε θα παίξει ο σημαντηράς το σημαντήρι θα φουνταλλάξωμε να πάμεν ούλοι
στην εκκλησά.
Δεσποινιό, που μούθεκες μωρή τη βράκα μου την καινούργια να τήνε μπρουλιάσω
και να μου βρεις και το καινούργιο μου ποκάμισο με τα κουπαλάκια στσ’ ώμους και στα
μανίκια και το γελεκάκι μου να τα βάλω τη Λαμπρή να ζηλεύγουνε τ’ άλλα.
Στην κασέλλα μας απάνω τάχω θεσμένα, κι έχω και τη βράκα μπρουλιασμένη, μόνο
να κάμεις εκείνο που σούπανε να μη μ’ αλείψεις με τα κασασμένα σου τ’
απομεσοφουστανό μου κι εδαέ τόβαλα πλυμένο.
Να βάλεις θες και το κόκκινο φουστάνι απούρραψες.
Κιαμέ γιάντα τόρραψα; για να το ξανοίγω στην κασέλλα;
Και το Νικολιό μας είντα ποκάμισο θα βάλει; το κουπάτο απού τούρραψενε το
Λενιό; η αρραβωνιαστικιά ντου;
Μάννα όντε θ’ αρραβωνιαστώ και γω, να μου κάμου θένε ποκάμισο κουπάτο.
Εγώ μωρέ θα σου το ράψω κι απόψε κιόλας, μόνον ανέβα στον οντά να μου φέρεις
κλωστή άσπρη και βελόνα.
Απής τούκαμε τσι κούπες εις τον ώμο και στα μανίκια τση λέει.
Τσι χαρές σου Δεσποινιό κι ογλήγορα.
Για κακό σου θάναι τ’ απηλογάται η γιαδερφή ντου.
Γιάντα μωρή ντροπιάρα;
Σα θα παντρευτώ, ποιος θα σ’ αναρράφτει και ποια θα σου κάνει τσι κούπες εις τα
ποκάμισά σου;
Οιγούησου καϋμένη.
Κι είντα στο ξενοχώρι σούπα γω γη στο χωριό μας να παντρευτείς.
Και θα σου φέρνω το πανί να το συγκόβγεις να το ράφτεις και να μου κάνεις και τσι
κούπες τοτεσάς.
Εθέκαν ούλοι ντωνε να κοιμηθούνε για να σηκωθούνε τη νύχτα με το χτύπο του
σημαντηριού.
Περασμένα καλά τα μεσάνυχτα γροικούνε χτύπους εις την πόρτα και το σημαντήρι
κι ένα κι έλεγεν.
Ομπρός θ’ αναστήσει παδά κι απόης θα πάει στον Πλατανέ να λειτρουΐσει κι όλας
γιατί ελειτρούισεν οπέρυσις εις το χωριό, μόνον ορδινιαστήτε να πάτε στην εκκλησά.
ΕΜΜ. ΙΩ. ΦΡΑΓΚΕΔΑΚΗΣ
Χειρουργός
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1972