Επανερχόμεθα επί του ζητήματος της οδού Αμπαδιάς. Επανερχόμεθα, διότι το θεωρούμεν επίκαιρον λόγω της αποφάσεως της κυβερνήσεως να διαθέση κονδύλια δια την συνέχισιν των Δημοσίων Έργων.
Η οδός Αμπαδιάς, εκείνη δηλονότι ήτις πρόκειται να ενώση το Ρέθυμνον με το ευφορώτατον διαμέρισμα της Αμπαδιάς εξυπηρετεί όχι μόνον τας ανάγκας της συγκοινωνίας αυτού τούτου του διαμερίσματος, αλλά διευκολύνει μεγάλως και τας ανάγκας της ελαιαγοράς Ρεθύμνης.
Προ ετών το εύφορον διαμέρισμα η Αμπαδιά, είχε ανεκαθεν σχέσεις εμπορικάς με την αγοράν της Ρεθύμνης. Η ήτο εις εκ των καλλιτέρων και πλουσιωτέρων πελατών. Χάρις εις την Αμπαδιάν η εμπορική κίνησις της Ρεθύμνης διετηρείτο κατά τους μήνας της ελαιοπαραγωγής, και χάρις ακόμα, εις την καλήν ποιότητα του ελαίου της επαρχίας της Ρεθύμνης, εθεωρούντο ως τα ανώτερα της Κρήτης.
Τελευταίως, ελλείψει συγκοινωνίας, η Αμπαδιά ήρχισε συναλλασσομένη πλην μετά της Ρεθύμνης, και μετ’ άλλων εμπορικών κέντρων, επί ζημεία της αγοράς μας.
Με πολεμικήν ιστορίαν λαμπράν η Αμπαδιά, με πολλούς εκλεκτούς πολεμικούς και πολιτικούς πολίτας, με λαόν εργατικόν και φιλήσυχον, ομολογουμένως ότι ήξιζε μεγαλυτέρας προσοχής εκ μέρους του Κράτους.
Αποκτώσα συγκοινωνίαν η Αμπαδιά, θα αποβή ένα των ευφορωτέρων διαμερισμάτων του Νομού μας.
Και η βελτίωσις αύτη, ασφαλώς θα έχη αγαθήν συνέπειαν, εις όλην την κίνησιν της αγοράς της πόλεώς μας.
Αλλά και ανεξαρτήτως, των όσα τώρα ανεφέραμεν, υπάρχει και εις ακόμη λόγος, ότι αποτελεί ζήτημα καθαρώτατα συνανθρωπισμού, η παροχή εις ολόκληρον αθροισμα χωρίων, κατοικουμένων υπό χιλιάδων κατοίκων, εν στοιχειώδες μέσον συγκοινωνίας, ιδία αμαξιτής οδού. Η οποία όσον και αν φαίνεται ζήτημα απλούν, είναι όμως ζωτικωτάτη δια τους αμέσως ενδιαφερομένους, η και όσον αν, δι’ ονδήποτε λόγον αποβαίνει δύσκολον, όμως είναι τόσον αναγκαίον, ώστε δέον να καταβληθή πάσα προσπάθεια δια την υπερνίκησιν παντός εμποδίου.
Νομίζομεν ότι, πας δυνάμενος να φωνήση, δεν πρέπει να κωφεύση εις τας παρακλήσεις της Αμπαδιάς, ήτις τόσας φοράς, μέχρις σήμερον, εζήτησε να αποκτήση τον δρόμον της.
Πρέπει να της δοθή, αφ’ ου άλλωστε μετά τόσου ενθουσιασμού, απέφυγε μέχρι σήμερον να πράξη τι το περισσότερον. Και αφ’ ου, επικράνησε τόσον δια την μη εκτέλεσιν της μοναδικής απαιτήσεώς της, ώστε αντί πάσης άλλης απαντήσεως, εζήτησε να αποχωρήση της Ρεθυμνικής κοινωνίας.
Την εκδήλωσιν ταύτην του θυμού της ευγενούς Αμπαδιάς, ο Λαός της Ρεθύμνης, ενθυμείται, και δεν θα παρελείψη να πράξη παν το δυνατόν δια να ικανοποιηθή, ο δίκαιος ούτος πόθος αυτής, επ’ αγαθώ και του πολιτισμού του Νομού μας, και των στενών τούτων κοινών της Αμπαδιάς συμφερόντων, και των εμπορικών τοιούτων της πόλεως.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ (18 Φεβρουαρίου 1934):

Αφήστε μια απάντηση