ΕΛΗΞΑΝ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ 4 Νοεμβρίου 1990

Με επιτυχία έληξαν οι εργασίες του Παγκρήτιου Θεολογικού Συνεδρίου που έγινε
από τις 1-3 Νοεμβρίου, στο Ωδείο Ρεθύμνου, υπό την αιγίδα της Ι.Μ. Ρεθύμνης και
Αυλοποτάμου με θέμα: «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΗ ΝΕΟΤΗΤΑ».
Αναφερόμενος στο έργο του Συνεδρίου -με τη λήξη των εργασιών του, ο πρόεδρος
του Συνδέσμου Κρητών Θεολόγων κ. Ν. Μαρκαντώνης τόνισε:
«Το συνέδριο τόλμησε και κατόρθωσε τη δημιουργική ανησυχία των συνέδρων,
εφημερίων, θεολόγων και ποιμένων και διδασκάλων καθώς και των νέων που έζησαν τη
θεολογική και εκκλησιαστική ατμόσφαιρα, στηρίζοντας το με την παρρησία, την ειλικρίνεια
και το λόγο τους.
Τόσο η Ι.Μ. Ρεθύμνου και Αυλοποτάμου, όσο και ο οργανωτής του συνεδρίου, ο
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΡΗΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ, σημείωσαν με το συνέδριο ένα σταθερό και ελπιδοφόρο
βήμα στην προσπάθεια της εκκλησίας να διακονήσει τα νιάτα της Κρήτης, της Ελλάδος, της
Ευρώπης και του κόσμου όλου.
Εν’ όψει των νέων δεδομένων και των συγκυριών που διαμορφώνονται στην
Ευρώπη και την οικουμένη, η Ορθόδοξος εκκλησία έχει να διαδραματίσει ηγετικό και
αποφασιστικό ρόλο.
Με βήμα Αγάπης, μετανοίας και ταπείνωσης ως βίωμα ευχαριστηριακό, πιστεύουμε
πως θα πετύχουμε στο έργο των σχέσεων ΕΝΟΡΙΑΣ και ΑΦΗΜΕΡΙΟΥ με το ΣΧΟΛΕΙΟ και τον
ΘΕΟΛΟΓΟ».

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΠΑΔΕΡΟΥ

ΣΤΗΝ χθεσινή τελευταία ημέρα του Συνεδρίου ο Γενικός Διευθυντής της Ορθόδοξης
Ακαδημίας Κρήτης κ. Αλεξ. Παπαδερός ανέπτυξε το θέμα: «Δημιουργική απάντηση της
εκκλησίας στις προκλήσεις του μέλλοντος» επισημαίνοντας μεταξύ άλλων:
«Τα πράγματα δείχνουν σαφώς, ότι, παρά τις ελάχιστες, αξιόλογες και επαινετές
εξαιρέσεις, αδυνατούμε, ως Εκκλησία, να εισέλθουμε αποφασιστικά στον τυφώνα και να
αναδείξουμε πάλι εκείνες τις σταθερές της ζωής, στις οποίες θα μπορέσουν να κρατηθούν
οι νέοι αυτής της γενιάς και εκείνων που έρχονται. Η καθόλου ενθαρρυντική αυτή
διαπίστωση μαρτυρεί είτε ότι έχουμε συμπαρασυρθεί και μείς στην περιδίνηση ή ότι
έχουμε -φυγοκεντρικά- εκσφενδονισθεί στο περιθώριο των εξελίξεων.
Αποδοχή του ενός ή του άλλου ενδεχόμενου θα είναι μοιραία. Τι το πρακτέον;

Όπως είπαμε, την απάντηση πρέπει να τη δώσει θετικά, δημιουργικά, η ίδια η
εκκλησία. Ευχή μας, που θα μπορούσε ίσως να υιοθετηθεί από το συνέδριο και να
διατυπωθεί ως συγκεκριμένη πρόταση του, ευχή και παράκληση μας είναι η Ιερά
Επαρχιακή Σύνοδος Κρήτης, εκτιμώντας σωστά τη δυναμική των εξελίξεων και την
κρισιμότητα που δημιουργούν οι προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος, να ορίσει
αυτή την τελευταία δεκαετία του αιώνα ως ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ. Είναι η τελευταία
δεκαετία της δεύτερης χριστιανικής χιλιετίας. Και ο κατάλληλος «ΚΑΙΡΟΣ» για βαθιά
περισυλλογή και αποφάσεις γενναίες!
Το συγκεκριμένο ερώτημα που τίθεται, είναι: Τι σημαίνει για τη δική μας συνείδηση
και ευθύνη η προς τον Τίνον παραγγελία του Παύλου: «τους νεωτέρους… παρακάλει»
(2,6).
Ποια παράκληση, ποια παραμυθία, ποια στήριξη χρειάζονται σήμερα οι νέοι της
Κρήτης και πως θα την προσφέρει η Εκκλησία;
Το παρήγορο γεγονός είναι ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας μας απαρτίζεται
σήμερα τόσον από παλιούς ιεράρχες με πρωτοποριακή προσφορά στους νέους, όσο και
από νεότερους Ιεράρχες με ικανή εμπειρία περί τα προβλήματα της νεότητας. Δεν
απομένει λοιπόν παρά να ληφθεί η απόφαση και να δοθεί το κέλευσμα. Σ’ αυτό είναι
σίγουρο πως θα ανταποκριθούν δημιουργικά οι εφημέριοι μας, που και έργο ενοριακό για
την νεότητα έχουν να επιδείξουν και άλλους να παρακινήσουν μπορούν. Το ίδιο θα κάμουν
ασφαλώς και οι συνάδελφοι θεολόγοι, που ασκούν αυτή την ώρα σχεδόν αποκλειστικά το
πολλές φορές τιτάνιο έργο της μαρτυρίας του λόγου του Θεού μεταξύ των νέων. Αλλά και
οι γονείς και πολλοί άλλοι και η Πολιτεία σίγουρα, προπαντόν όμως οι ίδιοι οι νέοι θα
χαιρετίσουν και θα στηρίξουν ένα τέτοιο «άνοιγμα» της εκκλησίας μας προς αυτούς.
Επιτρέψτε μου να διατυπώσω τους ακόλουθους τέσσερις όρους, τους οποίους
θεωρώ ως βασική προϋπόθεση γι’ αυτό το «άνοιγμα»!

  1. «Ουδείς βάλλει οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς» (Μαρκ. 2,22). Τι σημαίνει αυτό
    για την νοοτροπία μας, τον εκκλησιαστικό λόγο και τρόπο, τη μέθοδο προσέγγισης των
    προβλημάτων και τα μέσα που πρέπει να επιλεγούν προς αντιμετώπιση τους;
  2. «Μωράς … ζητήσεις και… έρεις και μάχας…. περιίστατο εισί γαρ ανωφελείς και
    μάταιοι» (Τιτ. 3,9)
    Η ένταση των προκλήσεων δεν αφήνει περιθώρια για να κατασπαταλούμε τη σχέση
    μας και τη σκέψη μας, τις δυνάμεις και τη ζωή μας σε ματαιότητες. Κάθε μεγάλο έργο
    απαιτεί συσπείρωση των ανθρώπων, ενότητα των ψυχών, συντονισμό στο σχεδιασμό και
    στη δράση. Είναι απαίτηση των καιρών και προσμονή του λαού του Θεού, η μαρτυρία και
    το μήνυμα της ενότητας να προέλθει άνωθεν -από την ηγεσία της Εκκλησίας μας- πειστικά!
    Να παραδειγματίσει όλους μας, να μας εμπνεύσει, να ζεστάνει τις καρδιές μας, να
    αναπτερώσει την ελπίδα.
  3. «Πάντα τα μέλη του σώματος του ενός, πολλά όντα, εν εστί σώμα» (Α΄ Κορ.
    12,12).
    Η ενορία, για την οποία τόσος και τόσος χρήσιμος λόγος έγινε σ’ αυτό το συνέδριο,
    εκφράζει ασφαλώς την πληρότητα της ευχαριστιακής κοινότητας, πάντα όμως σε ζωντανή

σχέση με τον επίσκοπο. Αλλά και η επισκοπή εκφράζει ασφαλώς την πληρότητα της
τοπικής Εκκλησίας, πάντοτε όμως σε αναφορά προς την καθολικότητα της. Για το θέμα που
συζητούμε είναι φανερό πως ούτε η ενορία μόνη της, ούτε η επισκοπή μόνης της θα
μπορέσουν να απαντήσουν δημιουργικά στις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο. Εάν,
όπως ευχόμεθα και ελπίζομε, αποφασίσει η ηγεσία της εκκλησίας μας να δώσει απόλυτη
προτεραιότητα στα προβλήματα της νεότητας και να καθιερώσει τη δεκαετία που
προτείνουμε, η προσπάθεια πρέπει να είναι συλλογική. Προσπάθεια ολόκληρης της
εκκλησίας της Κρήτης. Και να συστρατευθούμε όλοι λαϊκοί θεολόγοι και κληρικοί, ενορίες
και Μητροπόλεις, Σύνδεσμοι και ιδρύματα και ό,τι άλλο. Και να πειθαρχήσουμε στον κοινό
στόχο, στον κοινό αγώνα.
4) «Δει δη χρημάτων…»
Ένας τελευταίος, δυσάρεστος όρος, αφορά στα μέσα για την επίτευξη του σκοπού:
«Δει δη χρημάτων…», άνδρες και γυναίκες της Κρήτης, πατέρες και αδελφοί! θα βρεθούν,
το πιστεύω. Όμως πιστεύω επίσης, πως είναι καιρός να τεθεί και να απαντηθεί το ερώτημα,
εάν και σε ποιο βαθμό το οικονομικό δυναμικό της εκκλησίας της Κρήτης έχει επενδυθεί,
επενδύεται και αξιοποιείται με τρόπο ορθολογικό -σύμφωνα με τις απαιτήσεις της
οικονομίας- και προπαντός σύμφωνα με το θέλημα του θεού και τις ανάγκες του λαού Του.
Πιο συγκεκριμένα: που αλλού θα μπορούσε να «επενδυθεί» πιο αποτελεσματικά και πιο
θεάρεστα το οικονομικό μας δυναμικό, παρά στις ανάγκες μιας δεκαετίας για την νεότητα;
Χρειάζεται να πούμε, πως να αφεθεί και αυτή η γενιά να οδεύσει αβοήθητη στην
πνευματική της αλλοτρίωση, οι οποίες εκκλησιαστικές μας περιουσίες και τα όποια πλούτη
και υλικά αγαθά μας δεν θα έχουν άλλο προορισμό, από του να λειτουργήσουν ως «μύλος
ονικός», που θα κρεμασθεί στον τράχηλο μας και θα μας καταποντίσει στο πέλαγος το
βαθύ, επειδή ακριβώς θα έχουμε αφήσει τις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος
να σκανδαλίσουν και να πλανέψουν τα νιάτα; «Ουαί τω ανθρώπω εκείνω δ’ ου το
σκάνδαλον έρχεται». «Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων…» (Ματθ. 18, 6-
11). Μακριά από μας ένα τέτοιο κρίμα!
Αν υιοθετηθεί ο κοινός αγώνας στη διακονία των νέων, ο καθένας θα συνεισφέρει
το κατά δύναμιν, αν όχι και το υπέρ δύναμιν! Από την πλευρά της Ορθοδόξου Ακαδημίας
θα μπορούσαμε να εντάξουμε στον κοινό μας αγώνα τρία πράγματα:
Πρώτο είναι η εντατικοποίηση των συνεδρίων, που αφορούν σε θέματα Παιδείας
και νεότητας, σε τοπικό κυρίως (Παγκρήτιο δηλαδή) αλλά και σε εθνικό, ευρωπαϊκό και
διεθνές επίπεδο. Επίσης η εντατικοποίηση των προγραμμάτων μας για την επιμόρφωση
των εκπαιδευτικών, του ιερού κλήρου και στελεχών της Εκκλησίας. Μια τέτοια
εντατικοποίηση θα πρέπει να προγραμματισθεί από κοινού και να εφαρμοσθεί με τη
βοήθεια όλων.
Δεύτερο είναι το πρόγραμμα ΚΡΗΤΗ 2020 που έχουμε προετοιμάσει ήδη και
πρόκειται να εφαρμοσθεί συστηματικά από τον καινούργιο χρόνο, καλύπτοντας
τουλάχιστο την επόμενη πενταετία. Και
Τρίτον είναι το ΕΥΡΟΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΕΟΤΗΤΑΣ που άρχισε ήδη τις
δραστηριότητες του».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *