ΒΟΥΚΟΛΙΚΕΣ ΩΡΕΣ

ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΠΡΙΛΛΑΚΗ ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από την παλιά ζωή του χωριού

Μούπε κι αυτή, πως Κύκλωπας, λέει φτυστός πως είμαι.
Μα εγώ όμως του Κύκλωπα, δε θέλω Μα, να μοιάσω,
γιατ’ ήτανε μονόματος και πολλ’ ασκημομούρης.
Εγώ μόνο του Διγενή ήθελα, λέει, να μοιάσω,
που πέτα την αμάδα ντου από τοη Γιούς το κάμπο
κι έφτανε και ξετρούλιζε τ’ Ακουμιανό αόρι.
Και τώπα και στο Δάσκαλο και κατές ήντα μούπε:
«Αη μωρά Σπιθολέοντα, γι σφίξε τσι γροθιές σου
και σήκω τσι μανίκες σου, να δώ τσι ποντικούς σου».
Μα σαν είδε τα μπράτσα μου πούναι σκληρά σα πέτρα,
εγύρισε την κεφαλή κι είπενε στα κοπέλια,
να με φοβούνται, γιατ’ εγώ ούλα καταπονώ τω.
— Και ποιος ήταν ο Διγενής, απού μου λες Γιωργιώ μου,
απού εμάς το σόι μας τέθοι’ όνομα δεν έχει.
— Μα δε ζει, Μά, αυτός εδά, αποθαμένος είναι.
Κι ήτανε, λέει, ένας άντρακλας σα δυό οργυές στο μπόι
κι έτρωε μιά φουρνέ ψωμί, λέει, στην καθισιά ντου
κι ένα τυρί, σαν το βόλιστρο απούχομε στ’ αλώνι.
— Και ποιός σου τάπενε τούτανά, απού μου λές απόψε,
για πούρι εφαντάχτηκες ωσάν τσι καρακατζόλους.
— Ώσκιες. Γώ μέ τ’ αφτιά μου τ’ άκουσα απού το συζευτή μας
που τα εκουβεδιάζανε με το Γέρο Χαρίτο
και δείξα μου και τη γκαβέ του Διγενή, που λένε,
να μιά χαράκα μαγλινή, από κειά έπαιρνε φόρα
κι επέτα την αμάδα ντου στ’ Ακουμιανό αόρι.
Και σε ρωτώ, μπας κι ήτανε, Μάνα μου συγγενή μας,
αφού ο παππούς μου ήτονε θεόρατος, λέεις, άντρας.
— Αντράκι μου, αφης τσι μπλιό ετούτες τσι κουβέντες,
κι αύριο ‘ναι ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, πούρι εξεχάσαμε ντο.
Άκουσες πως εσπέρησε, πως βγήκαν τα κοπέλια
και τραγουδούν τα κάλαντα; Πάρε κι εσύ, παιδί μου,
το λύχνο και τη λαδωκά και διάβου εις τσι ρούγες.
Και που θα βρω γώ τσι φουρνές ψωμί για να σε θρέψω,
να γίνεις σαν το Διγενή και τυριά με τσ’ οκάδες,
απού μηδέ μπαλώματα δεν έχω να σου βάλω.
Εγώ ‘χω μόνο μιά ευκή κι αυτή, Γιωργιώ, σου δίδω
«κι ευκή – λέει – γονέου έπαιρνε και τα βουνά πορπάτει
και τα βουνά ανέ χαλού εσύ να μη φοβάσαι».
— Ψώματα Μά; Ήντα θέλω, Μά, καλλίτερο ντου πράμα;

ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗ ΠΟΛΛΑ
ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΑ. Η αφέλεια, μα κι η ευθυκρισία των παλαιότερων παιδιών του χωριού είναι, δυστυχώς, αδιανόητη για τα σημερινά δεδομένα, της ευμάρειας και της καλοζωίας, αλλά και της αντιπακοής. Μια φιλοσοφημένη θάλεγα αφέλεια, που γνώριζε να μιμείται και να κρατά τα καλά και ν’ αποδιώχνει – σαν τον πειρασμό – τα κακά και τα βλαβερά. Διψούσαν παλαιότερα κι όπως πάντα, τα παιδιά για σωστά πρότυπα. Με τη διαφορά πως τότε τα βρίσκανε, όχι βέβαια στο χαζοκούτι της τηλεόρασης, μα στην ίδια την καθημερινή ζωή του χωριού. Στις συζητήσεις και στα παραδείγματα των μεγαλίτερων, π’ αντίθετα από σήμερα, αποζητούσαν με χαρά τη συναναστροφή τους.
Τα περιφρονημένα, όπως θα νόμιζε κανείς – βοσκάκια, κάνανε παρέα με άντρες σοφούς, πατριαρχικές μορφές, ψημένες στις μπόρες των Κρητικών επαναστάσεων και των απανωτών πολέμων. Και δε μπορεί, παρά να τις μιμόντουσαν, όχι μόνο στην παλληκα-

ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1999

,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *