Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που είχε μια κόρη πάρα πολύ όμορφη. Επειδή την αγαπούμε πολύ και ήθελε να την προστατεύσει δεν την άφηνε να βγαίνει έξω από το παλάτι. Της είχε φτιάξει ένα ολόχρυσο δωμάτιο και μέσα σ’ αυτό ζούσε. Εκεί έτρωγε, εκεί περνούσε την ώρα της, αλλά ήταν βαρετό να ζει μέσα σ’ ένα δωμάτιο γι’ αυτό ο πατέρας της της χάρισε ένα χρυσό κλουβί που είχε μέσα του ένα περιστέρι. Η βασιλοπούλα χάρηκε πάρα … Συνέχεια
Που να ελπίζω η τρισάθλια Που να υπομένω η ταπεινή Ποιον η ξένη να ικετέψω Και που να στρέψω την κεφαλή Ουκ έχω άλλο θερμό προστάτη Ουκ έχω άλλη καταφυγή Εκτός εσένα Θεέ και πλάστη Και που να κλείνω την κεφαλή Παρακαλώσε αγνή Παρθένε Μη με αφήσεις ν’ απολεστώ Καθώς μου πρέπει να μην με κρίνεις Και εις το σκότος καταταχθώ. Αυτό τον κόσμο δεν γνωρίζω Το φως η τάλαινα τι εστί Μορφή ανθρώπου ποτέ δεν είδα Ούτε εικόνα σου … Συνέχεια
Μια φορά και ένα καιρό ζούσε ένα αντρόγυνο και μαζί τους ζούσε και η πεθερά της νύφης. Μια μέρα περνούσε από το χωριό ένας γυρολόγος που πουλούσε ρούχα. Πήγαν οι δυο γυναίκες κοντά να δουν τι πουλάει. Μια μπλούζα άρεσε στη νύφη αλλά δεν είχε χρήματα να την αγοράσει και ο άντρας της έλειπε για να της έδινε χρήματα. Ο γυρολόγος της είπε ότι την πουλεί και αλλιώς. – Πώς δηλαδή την πουλείς, ρώτησε η νύφη. – Να αν μου … Συνέχεια
Πέρδικα πα πέρδικα κει πέρδικα στο χαράκι Αφουγκραστείτε να σας πω για το Σεορτζανάκη. Με ήντα νου και λογισμό το πήρε το Λενάκι. Εφτά λογιό φορέματα άλλαζε την ημέρα και το βιολί στο χέρι της τον άνθρωπο λωλαίνει. Μια Κυριακή βουλήθηκε χαιρετισμό να πέψει. Δαχτυλιδάκι ολόχρυσο π’ αντικλισμούς δεν έχει, σε ταμπακέρα ολόχρυση βάνει το δακτυλίδι και με χαρά του δούλου του φωνάζει και το δίνει. – Πάρε το δα κουρκουνιστή με την ταπεινοσύνη κι αν σ’ απαντήξει η λυγερή … Συνέχεια
Πραματευτής κατέβαινε από το κορφοβούνι Λαλεί μουλάρια δώδεκα μουλίτσες δεκαπέντε σε μια μουλίτσα ταπεινή μόσχο είχε φορτωμένο κι από το μόσχο τον πολύ και από την μυρωδιά του ο νιος αποκοιμήθηκε απάνω στη μουλίτσα και η μούλα παραστράτησε ‘σ άγριο μονοπάτι. Χαρά σε τούτα τα βουνά που δεν υπάρχουν κλέφτες. Το λόγο δεν ετέλειωσε και η συμπλοκή αρχίζει. Ένας του χτυπά με σπαθί κι άλλος με το κοντάκι. Και ο σκύλος τ’ αδελφάκι του μένα φαλτσιδαράκι. – Αφήστε με μωρέ … Συνέχεια
Πέρα στη πόδε τω Χανιώ στη πόδε του Ρεθέμνου εκεί καμάρα κτίζετε με 62 μαστόρους Ολιμερίς εχτίζανε κι ολινυχτίς εχάλα κι ένα πουλί καλό πουλί εφώναξε μεγάλα. Αυτού καμάρα μη σταθεί καμάρα μη στελιώσει εκτός να βάλουν άνθρωπο να την εθεμελιώσει. Μη βάλουνε φτωχό παιδί Ούτε και διακονιάρη μόνο του πρωτομάστορα το πρώτο του στεφάνι. Ως τάκουσε ο πρωτομάστορας πολύ του βαροφάνει βάνει την πέτσα χαμηλά στο σπίτι του και πάει Βρίχνει την κόρη σε λουτρό σε μαρμαρένια βρύση και … Συνέχεια
Πριν από πολλά χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν αυτοκίνητα κι οι άνθρωποιχρησιμοποιούσαν τα άλογα για να μετακινηθούν, ένας καβαλάρης πάνω στο άσπροάλογό του ταξίδευε και τον πήρε η νύχτα. Θα έπρεπε να βρει καταφύγιο για ναπεράσει το βράδυ του. Από μακριά βλέπει ένα φως, πλησιάζει, χτυπάει την πόρτα καιπεριμένει.Ανοίγει την πόρτα ο νοικοκύρης του σπιτιού. Φτάνουν στο χωριό της νύφης γίνεται ο γάμος και ακολουθεί μεγάλο γλέντι,όλοι χόρεψαν, τραγούδησαν, έφαγαν, ήπιαν και ευχήθηκαν στο ζευγάρι.Ήρθε και η ώρα να επιστρέψουν … Συνέχεια
ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΘΡΥΛΛΟΙ Εις εκ των θρύλλων που αφθονούν εις όλους τους λαούς και μάλιστα εις τον ιδικόν μαςείναι ο κατώτερω αναφερόμενος εις την ενετοκρατικήν εποχήν.Κατά την εποχήν κατά την οποίαν οι Φράγκοι εις το χωρίον εκείνο εζούσαν δυοοικογένειαι εκ των οποίων η μια ήτο πλούσια και είχε ωραίαν κόρην της οποίας η μόνηασχολία ήτο να υφαίνη. Αντιθέτως η άλλη ήτο πτωχή, αλλά υπερήφανος και είχεν ωςμόνον στήριγμα εν αγόρι δια της εργασίας του οποίου συνετηρούντο.Της πλούσιας οικογένειας ήρεσα πολύ αι … Συνέχεια
Ο6 Φεβρουαρίου 1976 Κρητικές Μαντινάδες ΥΠΟ Χειρουργού κ. Φραγκεδάκη Πίνω κρασί με δε μεθώ αν πιώ και δυο κανάθια μα με μεθούν οι κόρες σου πούχουν τα δυο σου μάθια. Πίνω κρασί δε με μεθεί ρακί δε με ζαλίζει, όξω τα ζαχαρένια τζη μάθια π’ αναντρανίζει Πολλά – πολλά σου τα μηνώ μα λίγα σου τα λένε, κιόντε θα σου τα πω κι εγώ τα μάθια σου θα κλαίνε.
(Από τους θρύλους του τόπου μας) του Βασίλη Γ. ΧαρωνίτηΔιδασκάλου Η Σκεπαστή είν’ ένα μικρό χωριό που βρίσκεται πάνω στον εθνικό δρόμο Χανιά – Ηράκλειο, λίγαχιλιόμετρα μετά το Πάνορμο Μυλοποτάμου.Παλιότερα η Σκεπαστή ζούσε σε τούτη την ήσυχη κι απόμερη γωνιά, μακριά από το θόρυβο καιτην πολυκοσμία. Ούτε η βοή της θάλασσας καλά – καλά δεν άκουγε κι ας βρίσκονταν πολύ κοντάτης, γιατί την κρύβουν μια σειρά λόφοι. Μονάχα ο ήλιος τη συντρόφευε, έτσι όπως είναι μεσημβρινάχτισμένη κι έχει στο βλέμα … Συνέχεια