του Γ.Ε. Γεωρβασάκι
Χιλιάδες κι αν φωνάξανε στα θολοτά σου κάτου,
ή ένας ντερβίσης λάλισε σιγά μια προσευχή
του δειλινού τώρα σκορπάς τα σύγκρυα του θανάτου
μέσα στις ώρες των ωρών που τρέχουν σαν βροχή.
Κι εγώ που κλαίω τ’ ανθρώπινα και η ψυχή μου βρίστει
βοτάνια, αγαποβότανα για ξένα και εδικά
κλαίω για την αντίχριστη την ξένη τώρα πίστη
που σωριασμένη βρίσκεται σε θόλατα βουβά.
Ποιός ξέρει πόσα θα διαβούν μες στη σιγή σου χρόνια.
Κι η πίστι που ξεφύτρωσε στη Μέκα την βαθειά
δεν φτάξει μιας χρονιάς να δη τα θεία τα χελιδόνια!
Όμως του στίχου σαν περνά πονετικός τεχνίτης
θ’ ακούει τη φευγάτη σου, την δόξα την παληά
που στην ψυχή του θα ξυπνά ο Μουχαμέτ Προφήτης!
Ρέθυμνον
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΣΤΡΑΠΗ 1925
Αφήστε μια απάντηση