«ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ»
Του ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΛΟΜΕΝΟΠΟΥΛΟΥ Με χίλιες γλυκοθώρητες σε είδαμε ελπίδες στον ερχομό σου ψάλαμε κάθε χαράς παιάνα και γίνηκαν λαμπρόχρωμες οι θαμπερές ακτίδες που βλέπαμε χλομόθωρες στην όψι σου ω τιτάνα! Μας ήρθες ω θεόπεμπτη ευλογημένη ώρα και στο ανώλιο της σκλαβιάς το χτυπητό σκοτάδι έλαμψες Συ χρυσόφωτος της λευτεριάς τα δώρα σκορπίζοντας και διώχνοντας τ’ ανέσπερο το βράδυ. Διαλύθηκαν οι καταχνιές εις το ροβόλισμά σου Και λυώσανε στο διάβα σου τα παγερά τα χιόνια Και ντροπιασμένη μέριασε στο ώρηο πέρασμά … Συνέχεια