ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥΣ
Θρηνητικά κι απόψε η λύρα θα ηχήσει όταν τα πάθη σου θ’αρχίσει να δηγιέται Γυναίκα που η φύτρα σου λογιέται μ’ ό,τι πιο όμορφο στη γης έχει βλαστήσει. Πήρες στα χέρια σου τη μοίρα της φυλής σου όταν το χρέος του ζητούσε συνδρομή κι έδειξες μ’αίμα πόσο αξίζει η τιμή έστω κι αν ήταν απ’ τις φλέβες της ψυχής σου. Αντεξες βλέποντας να χάνονται δικοί σου είδες το σπίτι σου ερείπια στη γη της προσφυγιάς το δρόμο πήρες μιαν αυγή … Συνέχεια