09 Φεβρουαρίου 1976
Συμπληρώνονται φέτος είκοσι χρόνια από τότε που η μεγάλη καρδιά του γνήσιου κρητικού πρωθυπουργού Εμμανουήλ Τσουδερού έπαψε να χτυπά. Στη μνήμη όμως των μεγαλυτέρων στην ηλικία Ελλήνων, η παρουσία του μεγάλου κρητικού μένει και θα μείνει για πάντα τιμημένη.
Γιατί ο Εμμανουήλ Τσουδερός, υπήρξε όντως μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα για την πολύπλευρη δράση του.
Η ζωή του ήτανε ζυμωμένη με την νεώτερη ιστορία της Ελλάδος μια που υπηρέτησε με ξεχωριστή αφωσίωση το καθήκον του όπου τον είχαν καλέσει να προσφέρη τις υπηρεσίες του στη νεώτερη ελληνική ιστορία.
Από μικρή ηλικία μπήκε στον αγώνα της γεννέτηράς του της Κρήτης τιμημένος πάντα με την εκλεκτή ψήφο των Ρεθυμνίων συμπατριωτών. Τα χρόνια του περνούσαν σεμνά, αλλά με έντονη δραστηριότητα, η οποία του έδωσε και την πιο τιμητική θέση στην πιο κρίσιμη περίοδο της τελευταίας πεντηκονταετίας, με την ανάθεση σε αυτόν του μεγάλου έργου του προέδρου της Ελληνικής κυβερνήσεως κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής. Και όσοι έχουν διαβάσει ή παρακολούθησαν από κοντά τη δυναμική παρουσία του στον πολιτικό χώρο της Ελλάδος, θα θυμούνται πάντα το διορατικό του δαιμόνιο που τον καθοδηγούσε σε κάθε καμπή της πολιτικής του καριέρας.
Αλλά ξεχωριστή θέση είχε πάντα ο Εμμ. Τσουδερός στα οικονομικά πράγματα της χώρας. Η τεραστία εμπειρία του πάνω στα Ελληνικά θέματα, τον έκαναν περιζήτητο ανεξάρτητα από κόμματα και πολιτικές μερίδες για τις πιο κρίσιμες φάσεις της τελευταίας περιόδου της χώρας μας. Και τώρα όσο περνά ο χρόνος και μακραίνομε από την εποχή του θανάτου του η αδέκαστη ιστορία έρχεται συχνά να δικαιώνη ακόμη πιο έντονα την πολύτιμη εθνική προσφορά του.
Στο σημείο αυτό θυμούμαστε το πραγματικά μνημειώδες έργο του φίλου του λογοτέχνη και ιστορικού αειμνήστου Ηλία Βενέζη ο οποίος επ’ ευκαιρία των δέκα χρόνων από του θανάτου του εξέδωσε το 1966 σε ογκώδη τόμο τον πολυκύμαντο βίο του Εμμανουήλ Τσουδερού. Έτσι ο αναγνώστης της ιστορικής αναδρομής, βλέπει με καθαρό μάτι τον Μεγάλο Κρητικό ο οποίος ξεκινώντας από μια από τις ενδοξότερες Κρητικές οικογένειες ετίμησε και την παράδοση του την οικογενειακή αλλά και πλούτισε την παράδοση αυτής με την σφραγίδα του της λαμπρής σταδιοδρομίας του. Θυμούμαι τώρα όταν πια άρχισε το κορμί του να μην υπακούη στην μεγάλη ψυχή του, την φράση που έλεγε στους συγγενείς του και σε όσους αγαπούσε: «πρέπει στη ζωή σας να αφήσετε τα ίχνη σας».
Και πράγματι η προτροπή αυτή έγινε πραγματικότητα τόσο από πολλούς συγγενείς του αλλά και από τα παιδιά του που κατά παράδοση χαράσουν τα ίχνη του και στην σύγχρονη Ελληνική Κοινοβουλευτική ιστορία.