Η Χρυσούλα Δημητρακάκη γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και διαμένει μόνιμα και η καταγωγή
της είναι από το Ρέθυμνο της Κρήτης, το χωριό Ατσιπόπουλο, τόπο γέννησης του πατέρα της.
Η Κρήτη υπήρξε η βασική πηγή έμπνευσης κάθε λογοτεχνικής της δημιουργίας και το
Ρέθυμνο, ο τόπος που επέλεξε να αρχίσει την λογοτεχνική της πορεία, πιστεύοντας, ότι η
πατρική γη είναι η γη της ανεκτίμητης μνήμης.
Με σπουδές MBA, σε “Business Administration” Teesside University Αγγλίας, Human
Resource Management, College of Wells, Δημόσιες Σχέσεις και διατριβή στο Leadership
Management, απόφοιτος της «Ελληνικής Παιδείας», είναι έγγαμος, μητέρα δύο παιδιών και η
επαγγελματική της καριέρα είναι ως Human Resource Management.
Ασχολείται με τον κλασικό αθλητισμό, ως αθλήτρια στα 10.000 μ. (αργυρό μετάλλιο στο
Διεθνή Δρόμο Μεσσήνης 2005).
Είναι διπλωματούχος, εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού και χορεύει ελληνικούς
παραδοσιακούς χορούς στη Δώρα Στράτου.
Ποιήτρια στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, από τα μαθητικά της χρόνια, ασχολήθηκε και με
τον πεζό λόγο, δοκίμιο, διήγημα και μυθιστόρημα. Το πρώτο της ποίημα δημοσιεύθηκε στο
Πολύπτυχο του Ευαγ. Ρόζου τη δεκαετία 1980.
Η πρώτη ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε το 2005 με τον γενικό τίτλο «Ποίηση», περιέχοντας
τρεις ενότητες, «Άνεμοι και θύελλες», «Κρήτη των Ονείρων» και «Θάλασσα της Ψυχής». Για την
πρώτη ενότητα “Wings and Storms”, απενεμήθη το χρυσό μετάλλιο ποίησης 2006, των διεθνών
βραβείων της Ακαδημίας Michael Madhusudan και του Πανεπιστημίου της Καλκούτας.
Το πρώτο της μυθιστόρημα «Φρατζέσκα» κυκλοφόρησε το 2006, για το οποίο απενεμήθη
βραβείο ως «Σύγχρονο Ελληνικό Μυθιστόρημα», στο 22ο Συνέδριο Ποίησης και Πεζογραφίας
«Σικελιανά 2006».
Έχει καταχωρηθεί International Biographical Association της Μ. Βρετανίας, στο American
Biographical Insitute, στο διεθνές ανθολόγιο της Ακαδημίας της Ινδίας M. Madhusudan και του
Πανεπιστημίου της Καλκούτας, καθώς και στη μεγάλη 24τομη εγκυκλοπαίδεια των Νεοελλήνων
Λογοτεχνών, «Χάρη Πάτση». Τα έργο της προβάλλεται από το εθνικό κέντρο βιβλίου
www.biblionet.gr καθώς και από τα διεθνή sites της W.P.S. και I.F.L.A.C.
Έχουν απονεμηθεί επιπρόσθετες διακρίσεις, από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, την
Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, το 20ο
, 21ο και 22ο Συμπόσιο Ποίησης και Πεζογραφία
«Σικελιανά» και την Unesco.
Επίσης από το Διεθνές Forum of Culture and Piece (IFLAC), το ποίημα “The dream”, τον
Σεπτέμβριο 2005, χαρακτηρίσθηκε ως ποίημα της εβδομάδος και από τη Διεθνή Ένωση
Ποιητών, (W.P.S.), το ποίημα “I am not afraid” ήταν πρώτο στην κατάταξη τον Αύγουστο 2006.
Δημοσιεύει ποιήματα, δοκίμια και άρθρα στις εφημερίδες «Κρητική Επιθεώρηση», «Χανιώτικα
Νέα», «Πατρίς», «Τόλμη», στα περιοδικά «Κρήτη», «Κρι-Κρι», σε ανθολόγια και σε πολλά
λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες.
Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Παγκρήτιας Ένωσης Λογοτεχνών, της
Παγκόσμιας Ένωσης Ποιητών, της Ακαδημίας Αμερικάνικης Ποίησης, της Ένωσης Παγκοσμίων
Συγγραφέων, του Διεθνές Forum Πολιτισμού και Ειρήνης, της UNESCO, του Διεθνούς
Συμβουλίου Χορού, των Δρομέων του Κόσμου, του Ερυθρού Σταυρού, της Παγκρήτιας Ένωσης,
Κρητικών Συλλόγων και διαφόρων Συνδέσμων.
Κάποτε θα υμνήσουμε ό,τι αρνούμαστε να σεβαστούμε
ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ
Όταν έλειψε η εμπιστοσύνη στην τάξη του κόσμου, ο κόσμος γέμισε ενδεχόμενα και ο μέχρι
τώρα κατασιγασμένος φόβος του κόσμου, άρχισε να ξαναπροβάλλεται ανερμήνευτος.
Ο μέγας απελπισμένος, ο άνθρωπος, με συσσωρευμένη τη σοφία του, ανήμπορος να αντέξει
έναν κόσμο που είχε ραγίσει, προσπαθούσε να ανασυνταχθεί και να κρίνει.
Ο χώρος και ο χρόνος, σαν δυναμικές οντότητες και οι φυσικοί νόμοι σαν παγκόσμιες
σταθερές, που καθόριζαν τη μεγάλη αρχή για ζωή, έγιναν αντικείμενο απροσδιοριστίας, για
ισχυροποίηση κάθε άλογης τάσης και παρέμβασης σε αιώνιες ισορροπίες.
Όταν τα ερωτήματα έγιναν αμφισβήτηση, η αρχή της αβεβαιότητος ταρακούνησε τα ασαφή
όρια και τη μεταμορφωτική δύναμη των στοιχείων που δομούσαν τον κόσμο.
Αν η βαρύτητα δρούσε μετά την έκρηξη, το σύμπαν θα μετατρεπόταν σε μία «μαύρη τρύπα».
Αν η έχθρα, κυρίευε τους ανθρώπους, η ζωή τους θα έμενε στάσιμη να βλέπει τον κόσμο να
προχωρά.
Και ενώ ο άνθρωπος μπορούσε να αναγνωρίσει αυτά που έγιναν και να φαντασθεί αυτά που
θα γίνουν, στα ενδιάμεσα, προσπαθούσε να ακολουθήσει τη ροή των δεδομένων, με όσο το
δυνατόν, λιγότερα κενά. Και χωρίς να σημαίνει ότι το κατόρθωνε, γύριζε αργά μα σταθερά στις
πηγές του, για να θαυμάσει έναν κύκλο πνοής που από τη θάλασσα γυρνούσε στον ουρανό.
Και εκεί που ήταν έτοιμος να ορθώσει φράγματα στα αχανή όρια του απείρου και να χωρίσει
τον κόσμο της γης από τον κόσμο του ουρανού, μέσα σε μία αναλαμπή επαναπροσδιορισμού,
σήκωσε τα μάτια του ψηλά και βαθαίνοντας μέσα στο σύμπαν, ένοιωσε την ανάγκη να υμνήσει.
Για τον ήλιο που δίνει τη ζωή, για την κάθε σταγόνα νερού που χάνεται μέσα στο βάθος της
γης, για τις βαθιές αλλαγές που πλημμυρίζουν την ανθρώπινη μορφή, για τις δυνατότητες
επιλογών, για τον κύκλο της δημιουργίας και της προσφοράς.
Έναν ύμνο διαφορετικό απ’ ότι είχαμε συνηθίσει να ακούμε.
Έναν ύμνο σε ό,τι φαίνεται απλό και σε ό,τι απλό υπάρχει.
Σε ό,τι λησμονήσαμε και σε ό,τι προσπεράσαμε.
Γιατί κάποτε φτάνει ο καιρός που θα υμνήσουμε ό,τι αρνούμαστε να σεβαστούμε.
Η ζωή είναι
Η ζωή είναι μέρα και νύχτα
στιγμές και χρόνια,
χειμώνες και καλοκαίρια,
πιθανότητα και βεβαιότητα,
αναίρεση και κατάφαση,
ροή και στασιμότητα,
καταφύγιο και κίνδυνος
αέρας και φωτιά.
Η ζωή είναι προσμονή
για όσα δεν ήρθαν
και πεποίθηση, ότι θα είναι καλύτερα
από εκείνα που πέρασαν.
Η ζωή είναι φιλία και έχθρα,
επανάσταση και υποταγή,
ανάγκη και συμβιβασμός,
πόλεμος και ανταλλαγή,
χόρταση και στέρηση,
ομορφιά και ασχήμια
μετατροπή και επανόρθωση
ενσάρκωση και θεοποίηση.
Η ζωή είναι μια συμπαντική δικαιοσύνη,
που εμποδίζει την επικράτηση
ενός εκ των αντιθέτων
και τα συνθέτει μία μεγαλειώδη αρμονία.
Η ζωή είναι όλοι εμείς που ανταγωνιζόμαστε
να επικρατήσουμε σ’ ένα ποτάμι, που κανείς
δεν μπορεί να περάσει δύο φορές.
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ
Είδα, τον Άνθρωπο
Χρέος, είδα τη ζωή του ανθρώπου.
Αγώνα, μέχρι το τέλος και κούραση.
Πειθαρχία, για το πάθος που υποτάσσεται
στη θέληση.
Οφειλή, σε ένα Σύμπαν που ζητά, ευθύνη
και συμμετοχή.
Απελπισία, είδα στη ζωή του ανθρώπου,
για νοήματα που πνίγουν,
αντίσταση, που ζητά προσπάθεια.
Μοναξιά,
όσο καιρό θα βλέπει τη γη να καίγεται,
οχλαγωγία, την ώρα της ανθοφορίας
και συνωστισμό στο θερισμό.
Υποταγή, στο νερό και στο χώμα.
Είδα τον Άνθρωπο,
μέσα στην παντοδυναμία του
με νου και καρδιά να ακροζυγιάζεται
σε σύνορα που δεν χωρά
και μέσα στο μικρό του σώμα,
ανίσχυρο,
να πεινά με δική του απόφαση
και με δική του απόφαση,
να μένει γυμνός και χορτασμένος.
Είδα τον άνθρωπο
σαν ένα μεγάλο βράχο αντίστασης
που βαθαίνει όταν δεν τον κοιτούν.
Είδα τον Άνθρωπο, σαν έναν απ’ όλους μας,
που απαξιώθηκε για ό,τι δεν μπόρεσε
και λυτρώθηκε, όταν έμπηξε στο σώμα του,
τα σιδερένια καρφιά που κτυπούσε αλύπητα
και μάταια.
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ
ΦΟΒΑΜΑΙ
Δεν φοβάμαι τις μάχες.
Φοβάμαι τον πόλεμο, που δεν υπερασπίσθηκε
την πατρίδα και τον λόγο των ταπεινών.
Δεν φοβάμαι την επανάσταση.
Φοβάμαι την άγρια δύναμη, που καταλύει
τις αρχές του εαυτού μου.
Δεν φοβάμαι το τέλος.
Φοβάμαι μήπως δεν φ
τάσω,
με τους δικούς μου όρους.
Δεν φοβάμαι τον θάνατο.
Φοβάμαι μέχρι τότε,
μήπως συμβιβαστώ
με την απουσία μου.
Δεν φοβάμαι να ζήσω.
Φοβάμαι μήπως επαναπαυτώ
συμβιβασμένη και ξεχάσω τις προϋποθέσεις
να είμαι
Άνθρωπος
πος.
Κρήτη Αποσπερίτισσα
Θα περπατήσουν πάνω απ’ τις θάλασσες
για να φτάσουν.
Θα διαβούν πελάγη και στεριές.
Θα ονειρευτούν ακουμπισμένοι
στα χαράκια σου.
Θα σκύψουν να σηκώσουν απ’ το χώμα
σου το πεσμένο χαρούπι!
Θα αγαπήσουν και την πιο μικρή αστιβίδα,
που φυτρώνει στη γη σου,
για να φθάσουν στην ψυχή σου Κρήτη!
Κα όταν σε φτάσουν θα γίνουν
Αγάπη και χρέος,
Αλήθεια και ανάγκη.
Και τότε θα κτίσουν από την αρχή
τον άνθρωπο που ’χουν μέσα τους.
Τον άνθρωπο κτισμένο με αγέρα και ελπίδα,
και η ελπίδα θα φτάνει μέχρι τον ήλιο και θα
γυρίζει να φυτρώνει σαν την αιωνόβια δρυάδα,
για να μείνει η ελπίδα σαν σπόρος,
κρυμμένος στο χώμα σου!
Ν’ ανθεί στα μανουσάκια
να μυρίζει στη μέντα,
να σκορπίζεται με τους λεμονανθούς,
να στάζει βάλσαμο την αυγή
και μέλι το σούρουπο!
Κρήτη αποσπερίτισσα, αγέρωχη Κρήτη!
Κρήτη καταμεσής στα πέλαγα,
κρατάς την ανάσα του χρόνου!
Υπάρχεις!
σαν αγιάτρευτη ελπίδα, που δροσίζεις την ψυχή
των ανθρώπων σου με απύθμενη πελαγίσια αύρα
και ενώνεις το αιώνιο με τον ουρανό!
«Ζωής σημάδια»
ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ
Δεν μεγαλώνει η ζωή, μα όσο περνά, θριαμβευτικά μικραίνει!
Και τα σημάδια της μικρά, σαν την θύελλα που ανταριάζει και τον βοριά που ξεσηκώνει τα
μαύρα σύννεφα και κατεβαίνουν μέχρι που νομίζεις ότι θα τα πιάσεις, μα με σκυμμένο το κεφάλι
και τα μάτια κλειστά, μέσα στην βιασύνη να προφυλαχτείς από την επερχόμενη μπόρα και μέσα
στον χαλασμό που παρασέρνει ότι βρει μπροστά του, κανείς, δεν προσέχει τους αιωρούμενους
κόκκους που μεταφέρουν δύναμη και ζωή από τόπο σε τόπο.
Μικρά, πολύ μικρά τα σημάδια, όταν τα πουλιά ξεχύνονται στους ουρανούς και πρέπει να
ανοίξεις φτερά, μα με το νου, μα με καρδιά για να τα φτάσεις και τα ίχνη του ανθρώπου ακόμα πιο
μικρά όταν μεταξύ ουρανού και γης αναζητά να ταιριάξει, τα ίχνη με τα σημάδια και να παραμείνει
άνθρωπος, καμωμένος να αναζητά τα μικρά ανεπαίσθητα σημάδια που αντέχει η απλωσιά του,
γιατί αν ήταν μεγαλύτερα ίσως μέσα στην ταραγμένη ισορροπία, θα νόμιζε ότι ήταν πολύ κοντά
στο τέλος και ίσως τότε θα νόμιζε ότι ήταν και το τέλος του κόσμου, το τέλος της ζωής!
Και μέσα στην οδύνη του που στέγνωσαν τα μάτια από τα δάκρυα και ακόμα δεν ένοιωσε τι
λέει ο μακρύς και ατέλειωτος ψίθυρος των δένδρων, σε μία ύστατη ελπίδα, κάτω από τις
χαρουπιές, με τα χέρια γεμάτα από τον ζωτικό καρπό που έθρεψε την πείνα, θα κοιτάξει ψηλά να
συγκριθεί με την ζωή και τότε θα ’ναι γιορτινή εκείνη η μέρα που θα κοπιάσει, να βρει τον ένα και
μοναδικό λόγο να χαρεί.
Και θα μείνει αλησμόνητη εκείνη η μέρα, που δεν θα συγκρίνεται με το χειρότερο για να
νοιώσει τυχερός που το απέφυγε, μα θα συγκρίνεται με το καλύτερο και σα δεν το φτάνει, θα
σηκώνεται πιο ψηλά και σα δεν το αγγίξει, θα βγάζει φτερά για να πετάξει.
Κι όταν θα φτάσει η μέρα, που θα νοιώσει, πόσο μικρές είναι οι χαρές και θα τις αναζητήσει,
ξεχασμένες, στις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες, ίσως τότε αφήνοντας τα χνάρια στο δρόμο
του, μετακινηθεί λίγο πιο εκεί, να μην τσαλαπατήσει τη μικρή μαργαρίτα που ξεμύτισε στην άκρη
του δρόμου.
Θάρθει, ένα ξύπνημα, που οι άνθρωποι θα δουν τον ήλιο να βγαίνει πίσω από τα βουνά και θα
νοιώσουν το θαύμα της αυγής να φτάνει μέχρι την αυλή τους και τότε υπακούοντας στην φύση
που τους προστάζει, θα σκύψουν και θα ευγνωμονήσουν, γιατί έχουν μια μέρα ακόμα να ζήσουν!
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ
Χρυσό Μετάλλιο Ποίησης 2006
από το Πανεπιστήμιο της Καλκούτας Ινδιών
και τη διεθνή Ακαδημία M. Adhusudan
To Πανεπιστήμιου της Καλκούτας και η Διεθνής Ακαδημία «M. Adhusudan», σε μία ειδική
τελετή στις 25 Ιανουαρίου 2007, απένειμε τα διεθνή βραβεία «M. Adhusudan» για το 2006 που
αφορούν εξαιρετικές επιδόσεις στη λογοτεχνία, τέχνη, επιστήμη.
Μεταξύ των πέντε προσώπων που επελέχθησαν από τον παγκόσμιο χώρο, ένα άτομο από
τον κάθε χώρο επιστήμης, λογοτεχνίας, τέχνης και συμβολής στην παγκόσμια ειρήνη,
απενεμήθη στη Χρυσούλα Δημητρακάκη το χρυσό μετάλλιο λογοτεχνίας 2006, για την ποιητική
της συλλογή ‘Wings & Storms”, που είναι και η πρώτη ενότητα από το βιβλίο ποίησης που έχει
κυκλοφορήσει το 2005 στην Ελλάδα με γενικό τίτλο «Ποίηση».
Επίσης ανακοινώθηκε η καταχώρηση του βιογραφικού της και του έργου της, στο Παγκόσμιο
Ανθολόγιο «Heaven 2006» καθώς και η δημοσιοποίηση του βιογραφικού της και του έργου της,
στα περιοδικά που διανέμονται σε όλα τα πανεπιστήμια.
Κατά την απονομή η Χρυσούλα Δημητρακάκη εκπροσωπήθηκε από τον επίτιμο πρόξενο της
Ελλάδος στην Ινδία, με την υποστήριξη της Ελληνικής Πρεσβείας στο Ν. Δελχί.
Η επίσημη απονομή των φετινών βραβείων της Ακαδημίας «M. Adhusudan», προβάλλεται
στο διαδίκτυο από πολλά διεθνή sites.
Από
Χρυσούλα Δημητρακάκη Αθήνα Ελλάδα
Προς
Την Ακαδημία M. Madhusudan και τον Dr Bidhan Dutta
Καλκούτα, 25 Ιανουαρίου 2007
Κύριοι,
Είναι μεγάλη τιμή για την πατρίδα μου την Ελλάδα και εμένα, η βράβευσή μου στη λογοτεχνία, με
το διεθνές βραβείο M. Madhusudan για την ποιητική συλλογή “Wings and Storms”.
Θα ήθελα να απευθύνω τις ευχαριστίες μου στην Ακαδημία και ειδικά στον Dr Bidhan Dutta για
την αποτελεσματική και ουσιαστική ανταπόκριση.
Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρεσβευτή της Ελλάδος στο Ν. Δελχί, κον Ιωάννη
Οικονομίδη, τον Μορφωτικό Ακόλουθο της πρεσβείας κον Πέτρο Μαυροειδή καθώς και τον
επίτιμο Πρόξενο της Ελλάδος στην Ινδία Mr Jalaon, για την πλήρη υποστήριξη όσον αφορά την
παραλαβή εκ μέρους της πατρίδος μου, του βραβείου λογοτεχνίας M. Madhusudan για το 2006.
Αν και είμαστε πολύ μακριά, είμαστε καθοριστικά κοντά!
Η Ελλάδα και η Ινδία κάτω από την αιώνια επαφή του ανθρώπου, κατόρθωσαν να
επικοινωνήσουν με τη φωνή του πνεύματος, με λίγα λόγια και πολλές φορές με τη σιωπή.
Ο κόσμος, αν και φαίνεται πολύ μεγάλος, στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρός.
Οι άνθρωποι μπορούν να αισθάνονται από μακριά.
Μπορούν να ακούσουν τους ήχους της ευτυχίας
Μπορούν και στηρίζουν τον πόνο
Μπορούν να νοιώσουν την ανησυχία
Οι άνθρωποι ενώνουν τους ωκεανούς με θέληση
Κτίζουν επιτεύγματα με οράματα
Γεφυρώνουν τις διαφορετικές σκέψεις
Οι άνθρωποι, στηρίζουν τη γη πάνω από τη θάλασσα.
Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την αίσθηση της απόλυτης επικοινωνίας μέσα από τη
σιωπή!
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ