ΤΟ ΡΕΘΕΜΝΟΣ, η κατ’ εξοχήν αυτή πολιτεία του πνεύματος, εδέχθη πάντοτε με στοργή και διάκρισι, τα πνευματικά επιτεύγματα των τέκνων του. Μάλιστα για τα έργα που είναι αποτελέσματα κάποιας εσωτερικής ανάγκης και δεν έγιναν «προς πορισμόν εισοδήματος», υπάρχει ένα αίσθημα πανδήμου αγάπης και εκτιμήσεως.
Ο Νίκος Ορφανός, ένας δάσκαλος με πολλή επαγγελματική απασχόλησι, βρήκε τον καιρό ν’ ασχοληθή επιτυχώς με το Θέατρο, όπως ένας άλλος συνάδελφός του, ο Κώστας Απανωμεριτάκις που με το ποιητικό του έργο, ήδη έχει καταλάβει μια εξαιρετική θέσι στην σύγχρονη πανελλήνια διανόησι.
Ο Ορφανός λοιπόν είναι ο δημιουργός του θεατρικού έργου «ΣΗΚΩΜΑΤΑΡΙΚΑ», που έχει μια πολλή απλή και κατανοητή από όλους υπόθεσι και ανάλογη λύσι.
Δηλαδή δυο γεωργοί Κρητικοί, μαλλώνουν από παλιά και πολλές φορές η φιλονεικία τους έχει φτάσει σ’ επικίνδυνο σημείο, γιατί ο ένας τους, ο Χαιρογιώργης, έχει ελαιόδεντρα που φύονται στο χωράφι του άλλου, του Λουμοκωνσταντή. Μεγάλος αριθμός επεμβάσεων που έγινεν από συγγενείς και φίλους να λυθή η διαφορά και να παύσουν οι διενέξεις, προσέκρουσε στο πείσμα και την άρνησι και των δύο ιδιοκτητών.
Είχαν όμως και οι δύο παιδιά. Ο Λουμοκωνσταντής είχε τον Σταύρο, έναν νέο καλοκαμωμένο, ευγενικό και καλό και ο Χαιρογιώργης μια εξαιρετική κοπελλιά, την Ειρήνη. Ερωτεύονται αυτά τα παιδιά, παντρεύονται κ’ έτσι η πολυσκάνδαλη υπόθεσις παίρνει τη λύσι της. Χωράφι και ελιές γίνονται ιδιοκτησία των.
Μεσολαβούν μέχρι του τέλους, άφθονα χαριτωμένα περιστατικά που δημιουργούν ατμόσφαιρα ευχαριστήσεως κ’ ενδιαφέροντος.
Το παρουσίασε στην πολιτεία μας ένας όμιλος ερασιτεχνών φιλότιμων και εργατικών νέων, με επικεφαλής τον ακούραστο και πρόθυμο σε όλες τις κοινές προσπάθειες, Γυμνασιάρχη κ. Μανώλη Βογιατζάκι, ο οποίος φιλοτέχνησε και τα σκηνικά, που θα τα ζήλευε και ο πλέον καλλιτέχνης και προσεκτικός ειδικός, με τη βοήθεια και των Δημητρ. Μιχαηλίδη και Μανώλη Ροδινού.
Η κοφφινίδα του μυλωνά, το περιβάλλον της, τα σύνεργα του μύλου και η ανοικτή του πόρτα που αφήνει να φανή κομμάτι ωραίου πράσινου τοπίου, πολύ συνηθισμένου στην περιοχή των νερομύλων, φανερώνουν ανυπέρβλητη και υποβλητική εικόνα πραγματικότητος. Η άλλη σκηνή με τα ελαιόδενδρα σε κάνει νάχης την ψευδαίσθησι πως, βρίσκεσαι σε δάσος ελαιοδέντρων, κομμάτι του οποίου φαίνεται φυσικό και χαρακτηριστικό. Τα διαφιλονεικούμενα.
Πρέπει να πω «εύγε» σ’ όλους τους ερασιτέχνες, που με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν και την ολοήμερη απασχόλησί τους στις δουλειές τους, έκαμαν εθελοντική και πρόθυμη προσφορά πολλών ωρών από το χρόνο των για να αποδώσουν κάτι, που, τηρουμένων, φυσικά, των αναλογιών, δεν γίνεται καλλίτερο. Ακόμη, είναι παρήγορο που ενώ στην εποχή μας όλος ο κόσμος πέφτει με τα μούτρα στην ύλη και δεν σκοτίζεται για τίποτ’ άλλο, τούτοι οι νέοι δέχτηκαν να εξυπηρετήσουν το πνεύμα το μόνο που δίδει τον ευγενικό και τον αληθινό προορισμό στο ανθρώπινο Γένος.
Ειδικώτερα ο Ελ. Κορωνάκης σαν Λουμοκωνσταντής, είναι υπέροχος. Φυσικές χειρονομίες, λέξεις και τόνος της φωνής και το παράστημά του όλα διαλεγμένα, είναι πάντα μια καλή πρόβλεψις για την επιτυχία έργων που υποδύεται ντόπιο ρόλο. Αλλά και ο Λάκης Ιερωνυμάκις σαν Χαιρογιώργης, είναι άφθαστος. Έξυπνος, προνοητικός, αλλά πείσμονας και εριστικός αποδίδει με μεγάλη επιτυχία το πρόσωπο που παριστάνει.
Αρκετά μελετημένοι και με μεγάλη ηθοποιία παρουσιάζονται στους ρόλους των και ο Εμμ. Ροδινός ως Σταύρος, ο Ν. Μπεμπής ως Μελέτης, ο Επαμ. Ζερβός ως αγροφύλακας και οι Εμμαν. Κλάδος και Μ. Σαριδάκις ως κυνηγοί, ο Στ. Σπυριδάκις ως Χαρίδημος, ο Θ. Καλλησπεράκις ως βαφτιστικός, ο Χ. Καναβάς ως Σηφαλιό και ο Τ. Θεοδωράκις σαν πραμματευτής. Και τα κορίτσια, η Όλγα Μιχαηλίδου ως Κατεργιά, η Ελένη Κατσαβιδάκι σαν Ειρήνη χαμηλοβλεπούσα και διστακτική κοπελλιά του χωριού που αγαπά μα ντρέπεται να εκφρασθή, η Ζ. Κουρμούλη ως Αθηντω, η Μ. Ηλιάκι ως Πελαγία, η Ν. Καρπουζάκι σαν κόρη του Χαρίδημου, η Κατίνα Δραμιτινού ως γυναίκα του Χαιρογιώργη, έχουν πλήρη επιτυχία.
Το ενδυματολόγιο οφείλεται στην προσπάθεια της εκλεκτής Ρεθεμνιώτισσας κ. Μαρίκας Παπαϊωάννου που με τη νεανική ζωτικότητά της πρωτοστατεί σε κάθε καλό.
Η καλλιτεχνική Επιτροπή από τους Αντώνη Ρουστάκι, Κώστα Αντωνάκι και Μιχ. Ιερωνυμάκι, έκαμε ό,τι μπόρεσε για να πετύχη το έργο.
Τους συγχαίρω και τους επαινώ όλους τους ανωτέρω και όσους άλλους βοήθησαν την ωραία προσπάθεια. Έδωσαν ευχάριστες ώρες στο κοινό και, με την πνευματικότητά τους, τίμησαν το Ρέθεμνος.
Μ.Π.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΘΕΩΡΗΣΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1970