Ο Στυλιανός Αλυγιζάκης ανήκει επίσης στη κατηγορία των σεμνών επιστημόνων και αγωνιστών, που μόνο από προφορικές μαρτυρίες και επίσημα στρατιωτικά έγγραφα καταφέραμε να συγκεντρώσουμε στοιχεία για μια αναφορά που αξίζει όσο ελάχιστοι.
Ο γιος του Μανόλης, επί σειρά ετών στέλεχος των «Ρ.Ν.», όποτε ζητούσαμε πληροφορίες για τον πατέρα του μας έλεγε μετά λόγου γνώσης ότι ουδέποτε ο περίφημος εκείνος Νομίατρος που πέρασε με χρυσά γράμματα στα τοπικά χρονικά αναφέρθηκε στον εαυτό του. Ούτε και στην οικογένειά του μίλησε ποτέ για τα ανδραγαθήματά του και τη συμμετοχή του στην Αντίσταση.
Από έγγραφο της ΑΣΔΑΝ μαθαίνουμε ότι ο Στυλιανός Αλυγιζάκης του Εμμανουήλ και της Χρυσής από τους Αγίους Δέκα, της επαρχίας Καινουργίου ήταν κλάσεως 1921. Έτσι υποθέτουμε ότι γεννήθηκε στα 1900. Στις 4 Ιουλίου 1920 κατετάγη Εμπεδον Μεραρχίας Κρήτης και στις 27 Ιουλίου απελύθη ως μαθητής Στ τάξης Γυμνασίου.
Υπηρέτησε μετά στο Νοσηλευτικό Σώμα και στο Σύνταγμα Ευζώνων. Μέχρι και το 1923 υπηρέτησε στο 14ο Σύνταγμα Πεζικού. Το έγγραφο αναφέρει συνεχή προσφορά του Αλυγιζάκη στην πατρίδα και το 1926, και το 1940 -41.
Από αυτό και μόνο καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική ήταν η παρουσία του κι εκείνος ποτέ δεν δυσανασχέτησε. Από προφορικές μαρτυρίες αποδεικνύεται πως κι εκείνον είχε σημαδέψει η Μικρασιατική Εκστρατεία. Κι ήταν το μόνο γεγονός που συζητούσε αποφεύγοντας επιμελώς να αναφέρεται στη δική του δράση.
Στο Ρέθυμνο υπηρετώντας ως Νομίατρος ήταν από τους πιο δραστήριους και σημαντικούς και μάλιστα σε εποχές που η πόλη δεν είχε την υποδομή να ανταποκριθεί στους υγειονομικούς κανονισμούς. Σαν άνθρωπος είχε την γενική εκτίμηση και το σεβασμό.
Η μεγάλη αναγνώριση από την πολιτεία ήρθε τον Απρίλη του 1962. Στην εφημερίδα «Βήμα» (11-4-1962) διαβάζουμε στην τέταρτη σελίδα.
ΠΑΡΑΣΗΜΟΦΟΡΙΑ:
Δια του Β Διατάγματος απενεμήθη το παράσημον του Χρυσού Σταυρού των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικος «αξίας και τιμής» εις τον Διευθυντήν του Υγειονομικού Κέντρου Ρεθύμνης κ. Στυλ. Αλυγιζάκιν.
Ήταν μια τιμητική διάκριση ελάχιστη μπροστά στην όλη προσφορά του, αλλά μια ηθική ικανοποίηση για το σεμνό αυτό άνθρωπο που αγάπησε το Ρέθυμνο και του πρόσφερε τον καλύτερο εαυτό του.