ΑΝΤΙ ΦΥΛΛΩΝ ΔΑΦΝΗΣ
ΤΟΥ ΚΑΡΙΑΝΑΚΗ ΑΓΓΕΛΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΟΤΕ
«Ο θάνατος κάθε ανθρώπου αφαιρεί κάτι από σένα τον ίδιο γι’ αυτό ποτέ μη ρωτήσης, για ποιο κτυπά η καμπάνα κτυπά για σένα». Είναι λόγια του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέως Έρνεστ Χελμιγουαίην. Πράγματι κάτι αφαιρείται από τον ψυχικόν μας κόσμον επί τω ακούσματι θανάτου προσώπου και μάλιστα προσφιλούς. Αφαιρείται κάτι δια να ενθυμούμεθα την ματαιότητα του κόσμου τούτου, ότι θάττον ή βράδιον και δι’ ημάς θα κτυπήση η καμπάνα.
Δεν ομιλώ δια τον ομοχώριον ούτε τον συγγενή, ομιλώ δια τον καθηγητήν και άνθρωπον ΣΠΥΡΟΝ ΠΑΥΛΑΚΗΝ.
Υπήρξα εις των μαθητών σου που συνέπεσε το τελευταίον έτος της ΑΜΙΣΘΙ διδασκαλίας σου, εις το γυμνάσιον, τελευταίον έτος της μακράς σταδιοδρομίας σου εις τον εκπαιδευτικόν κλάδον, με την αποφοίτησίν μου του γυμνασίου.
Διάχυτος πάντα θα είναι η μορφή σου το πλατύ χαμόγελό σου εν συνδιασμώ προς το σέβας το οποίον ησθανόμεθα πάντες άμα τη εισόδω σου εν τη τάξει.
Η ευχέρεια και η απλότης της διδασκαλίας του μαθήματος της γεωγραφίας εις τας μικράς τάξεις, της Φυσικής, κυρίου στοιχείου σου, εις τας μεγάλας τάξεις, εξέπληττον τόσον τους μαθητάς, όσον και τους συναδέλφους σου.
Δι’ ημάς, τους μαθητάς σου, δεν υπήρχε τι το άγνωστον εις το μάθημά σου, διότι τόσον πολύ κατείχες το μάθημα της Φυσικής κυρίως, ώστε δεν εχρειάζεσο να συμβουλευθής το ομώνυμον βιβλίον, αντιθέτως τούτο συνεβουλεύετο εσένα!! Πλείσται όσαι σημειώσεις σου υπάρχουν εις τας διαφόρους εκδόσεις Φυσικής.
Πάντοτε είχομεν μίαν απορίαν: Ποίον να ήτο άραγε το μυστικόν της υποβολής σου; Συνήρπαζες το μαθητικόν ακοατήριον σου και ασημέραι το έκανες φιλομαθέστερον και αποδοτικώτερον. Ήτο χάρισμα της φύσεως το μυστικό που μόνο συ εγνώριζες και, αλλοίμονο, πήρες εις τον τάφον, εις τον οποίον σε οδήγησεν ο ανελέητος Χάρος.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1969
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ
Ένας ακόμη εκλεκτός Ρεθύμνιος, ένας άνθρωπος των γραμμάτων, ο Καθηγητής Σπύρος Παυλάκης, απέθανε.
Εκηδεύθη εις Ρέθυμνον και ετάφη εις την γεννέτειράν του Ρούστικα, το τελευταίον 10ήμερον του Δεκεμβρίου.
Εκπρόσωπος της παλαιάς εποχής, διεκρίνετο δια τα αγνά και ενθουσιώδη πατριωτικά του αισθήματα και την ευθύτητα του χαρακτήρος του. Πλούσιος εις εντιμότητα και ήθος, ευγενής, ευθύς, σεμνός, μειλίχιος, πηγή αγαθοσύνης, απελάμβανε από πάντας εκτιμήσεως και αγάπης.
Εγεννήθη την τελευταία δεκαετηρίδα του παρελθόντος αιώνος σε μια εποχή Κρητικού αναβρασμού. Από μικρός ρίχνεται με ζέσι στα γράμματα. Γίνεται επιστήμων Καθηγητής των Φυσικών. Άριστος των αρίστων. Στο πέρασμά του από τα Γυμνάσια Χανίων, Αιγύπτου, Βεροίας, Ρεθύμνης αφήκε εποχήν. Τα προσόντα του δεν ήσαν τυπικά. Βαθειά και δημιουργική μόρφωσις. Κορυφαίος των γραμμάτων μύστης.
Ο Παυλάκης δεν υστέρησε και το προς την πατρίδα καθήκον του. Ένθερμος της Ελευθερίας λάτρης, με ενθουσιασμό κατετάγη εθελοντής το 1912.
Το 1916 κατά το εθνεγερτήριον σάλπισμα του Βενιζέλου κατετάγη εις τον Στρατόν Εθνικής Αμύνης, ως εφ. Ανθ/γός πεζ πολεμήσας εν Μακεδονία και μετέπειτα εις Μ. Ασίαν, λαβών μέρος εις πλείστας μάχας, διακριθείς.
Υπήρξε καύχημα της ιδιαιτέρας του πατρίδος Ρούστικα αγάπησε το χωριό του με πάθος. Ενδιαφέρετο για την ανάπτυξι και προκοπή του. Μα κι οι Ρουστικιανοί του ανταπέδωκαν την αγάπη τους. Τον κλαίνε και τον θρηνούν με ψυχικό ολοφυρμό. Τον κλαίνε οι συνάδελφοί του, τον κλαίνε οι πολυπληθείς μαθηταί του. Με το θάνατό του το Ρέθυμνον και τα Ρούστικα έχασαν ένα εκλεκτόν πατριώτην και ο εκπαιδευτικός κόσμος, ένα διακεκριμένον επιστήμονα.
Ο βαθύς πόνος και τα δάκρυα της αδελφής του, των ανεψιών του που τόσον ελάτρευε υπήρξαν αι αρμόζουσαι εκδηλώσεις θλίψεως για το χαμό του.
Εμεί δε οι επιζώντες συγγενείς και φίλοι του, θα διατηρούμεν ευλαβώς τη μνήμη του και θα ευχόμεθα ο ύψιστος ν’ αναπαύση τη ψυχή του.
Α.Π. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1969