ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΥΠΗΡΕΣΊΑ ΤΟΥ “ΕΜΠΡΟΣ”
ΜΑΧΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΠΑΡΑ ΤΟ ΜΕΤΣΟΒΟΝ
ΜΕΤΣΟΒΟΝ 11ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ,
Μόλις σήμερον εστάθη αδύνατον να σας γράψω περι της πορείας του σώματός μας
και γένει των μαχών τα οποίας εκάμαμε εδώ δια να καθαρίσωμεν το ελληνικότατον
αυτο μέρος της Ηπείρου τους Τούρκους.
Εις την Καλαμπάκαν εφθάσαμεν εις τας 4 Νοεμβρίου. Απο εκεί αφου επεράσαμεν
την Κουτσουφλιανήν και ταις Μηλαίς επατήσαμεν εις το Μέτσοβον κατα την ημέραν
της εορτής των Ταξιαρχών.
Καθ’ όλας μας τα πορείας υπεφέραμεν τα πάνδεινα απο τα χιόνια, το ψύχος και τη
λάσπην, αλλα εις το Μέτσοβον τα ελησμονήσαμεν όλα εμπρός εις την αγάπην και τη
στοργήν και τον δακρύβρεχτο εγκάρδιο ενθουσιασμό με τον οποίο μας
υπεδέχθησαν.
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΟΤΟΝΟΥΣΙΟΥ
Το Μέτσοβον εχει 8 χιλ. Κατοίκων εξ’ ολοκλήρου Ελλήνων και είναι τριγυρισμένο
απο βουνά.
Με οδηγούς δύο Μετσοβίτας εξεκινήσαμε εις τα 9 Νοεμβρίου δια να σύναντήσομεν
τους επερχομένους χίλιους περίπου Τούρκους υπο τον Μπεκήρ αγάν.
Οι οδηγοί μας, δύυο αληθινά καρδιωμένα παλληκάρια μας οδήγησαν απο μια
τοποθεσιαν Πλάκα και κοπιωδεστάτην πορείαν 4 ωρών το Σώμα μας κατέλαβε τα
βόρεια των Τούρκων, οι οποίοι ήσαν εστρατοπευμένοι εις μέρος χαμηλόν το οποίον
διαρρέει Χείμαρος και πλησίον του χωριού Βοτονόσι.
Αριστερά μας είχαμε το σώμα του Μοιράκη και εις την αντιπέραν όχθην του
ποταμου ερυρίσκετο το Σώμα του Κριάρη.
ΤΟ ΚΑΤΑΤΣΑΚΙΣΜΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ
Ο αρχηγός μας ο Καπετάν Βελουδάκης εις τας 11 ακριβώς προ μεσημβρίας
διέταξε “ν’ αρχησουμε φωτιά” και έως το βράδυ κατετσακίσαμεν κυριολεκτικώς τους
Τούρκους, οι οποίοι μόλις ήρχησε να σκοτεινιάζει ετράπησαν εις άτακτον φυγήν
εγκαταλείποντας ολα τα ζώα τας αποσκευάς και τα πολεμοφόδια των και περί τους
80 νεκρούς .
Απο τους ειδικούς μας εφονεύθησαν δύο και επληγώθησαν ο Μπάϊλος εξ Ασκύφου
και ο Μητσούβης εξ Ίμβρου.
Αργά κατα το μεσονύκτιον επεστρέψαμεν εις το Μέτσοβον με την ιδέα οτι δε θα
συναντήσουμε πλεον Τουρκους αλλ’ ηπατήθημεν διοτι επεπρωτο την επομένην να
χάσουμε και αυτόν τον Καπετάν Κλειδήν, υστερο απο μια ηρωική νίκη.
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
Ευρισκόμεθα εις το Μέτσοβον την πρωίαν του Σαββάτου της 10 Νοεβρίου όταν
επληροφορήθημεν οτι ο Μπεκήρ αγάς παρα την χθεσινή του ήτταν με Σώμα 1000
Τούρκων κατείχε την μονήν του Προφήτου Ηλίου απέχουσαν περί τα 3/4 της ώρα
απο το Μέτσοβον.
Προς Ανατολάς της Μονής υψούνται τραχέα και απότομα βουνά και προς Νότον
λόφος κεκαλυμένος απο υπέρψηλα δέντρα.
Ο καπετάν Κλειδής έσπευσεν μετα 180 παληκάρια του. Απο το μερος των βουνών,
διέταξε να επιτεθεί ο οπλαρχηγός Τσουρδης, απο τον λόφον ο Αγγελής
Παπαντωνάκης και αυτός εβάδισε κατ’ ευθείαν εντός της Μονής.
Η επίθεσις ήρχισεν εις τα 2.μ.μ. Ακριβώς με ψύχος δριμύ και με πυκνότατην ομίχλην.
-Εμπρός παιδιά! είπεν ο Καπετάν Κλειδής, ετσι ελεύθερα, παλληκαρίσια και ρπώτος
αυτός ήνοιξε το το ντουφέκι ενώ ολη η γραμμή ήρξατοπροχωρουσα υπό τας
Τουρκικάς συμπυρσοκροτήσεις προς την Μονήν.
ΑΠΑΝΟΥ ΤΟΥΣ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
΄Εξαφνα ενας βαρύς μυκηθμός αντήχησεν εις τα γύρω βουνά, κάποιο άγριον
ούρλιασμα εδόνησεν την ομιχλώδη ατμόσφαιρα και μια κανονιά εξεράγη όπισθεν
μας εις 100 μέτρων απόστασιν.
Ητο οβίς την οποίαν μας έστειλεν το Τουρκικόν πυροβολικόν.
-Α, εχουν και κανόνια λοιπόν, είπε γελώντας ο αρχηγός μας, και επανέλαβεν
“Εμπρός παιδιά”.
Το τουφεκίδι ήνοιξε πλέον, συνεχές, φονικόν, σπείρον τον φόβον και τον θάνατον.
Προς στιγμήν ένα νέφος ομίχλης παρασυρθέν απο την ορμήν του αέρος αποκαλύπει
τους βρεγμένους τοίχους της Μονής και πυρ ομάδων διευθύνεται εκεί απο ολους
μας.
Οι Τούρκοι αφού μας έρριψαν μερικούς αβλαβείς κανονιοβολισμούς,έπαυσαν δια να
αρχίσουν το τουφεκίδι.
Ειναι η ώρα 3.30 και ευρισκόμεθα εγγύς της Μονής. Αιφνις ο αρχηγός μας διατάσσει.
-Απάνου τους, ολοι μαζί!
Σκυφτοί και πυροβολούντες ηρχίσαμε την ανάβασιν. Το χιόνι παγωμένο εγλιστρούσε
κάτω απο το πέλμα μας και η ανάβασις αυτή ορισμένων θα μας στοίχιζε πολύ εαν οι
Τούρκοι βλέποντες την ταχύτητα με την οποίαν διηθυνόμενθα εναντίον, δεν
ετρέποντο εις φυγήν.
Ο ΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΛΕΙΔΗ
Ολόκληρος ο κάμπος ο οποίος εξετείνετο. Οπίσω απο την Μονήν αντηχέι την βοήν
των φευγόντων Τούρκων. Ο καπετάν Κλειδής μόνος εχει φθάσει έξω απο τη Μονη
και γεμάτος χαράν παρακολουθεί το θέαμα του πανικόβλητου στρατού, ενώ ημείς
επισπεύδομεν την ανάβασιν μή προσέχοντες τα πτώματα τα οποία μολύνουν την
λευκότητα της χιόνος με την απαίσιαν μορφήν και με το μαυρίζον παγωμένο αίμα.
Ετρέχαμεν να είμεθα ολίγα μέτρα πλησίον του, όταν ενας πυροβολισμός ακούεται και
ο Καπετάνιος μας φέρει την χείρα εις τον λαιμό του και στηριζόμενος με την άλλην εις
το μανλιχερ γονατίζει.
-Αλοίμονο, ειχε σκοτωθεί απο άλλους Τουρκους οι οποίοι είχον κρυφθεί εντός της
Μονής.
Ανέβημεν ιπτάμενοι σχεδόν και λυσσασμένοι απο το ανεπανόρθωτον δυστύχημα,
αλλοι εθραύσαμεν την θύραν της Μονής δια να περιποιηθούμεν τους δολοφόνους,
και άλλοι, το περισσότερον μερος του Σωματος, ορμήσαμεν εις την πεδιάδα δια την
καταδίωξην. .
ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΗ – ΤΟ ΜΕΤΣΟΒΟΝ ΘΡΗΝΕΙ
Το κυνήγι των Τούρκων εξηκολούθησε μέχρι βαθείας νυκτός. εξ’ αυτών
εξεφονεύθησαν 62 και εκ των ημετέρων μόνο πέντε. Την πρωίαν εθάψαμεν με κάθε
τιμή τον τιμημένον αρχηγόν μας.
Ολο το Μέτσοβο συν γυναιξί και τέκνοις παρηκολούθησε την κηδείαν, με δάκρυα και
με υδυρμούς.
Ο κ. Αριστείδης Κριάρης ο οποίος έφθασεν την πρωίαν με σώμα εκ 300 Κρητών,
εξεφώνησε τον επικήδειον και μετ’ αυτόν είπεν ολίγα θερμά λόγια ο ιεροκήρυξ του
Μετσόβου.
Και όταν ο νεκρός πλημμυρισμένος απο εύχρωμα λουλο΄θδια και δάκρυα εσύρθη εις
το μνήμα, μια παταριά Κρητικών ντουφεκιών διελάλησεν ανα τους κάμπους και τα
βουνά της Ηπείρου μίαν ακόμη θυσίαν της Κρήτης, το αίμα του γενναίου και ωραίου
παλληκαριού.
