Από το 1965 άρχεται η κατασκευή του αυτοκινητόδρομου, όστις ετελείωνε λίγο παρά μέσα από την Κοξαρέν ή «Δοξαρέν» το όνομα αυτό έχει την ιστορίαν του, γι’ αυτό θα πούμε άλλη ώρα: Πριν όμως να αρχίση το τιτάνειον τούτο έργον πολλά ελέχθησαν, όπως και για κάθε έργον μεγάλο, ή μικρό λόγο προηγείται αναλλόγως του έργου, και χρόνος πολύς και λόγια και σχέδια, το ένα μετά το άλλο κατερρίπτοντο και με άλλα αντικαθίσταντο, ως που να φθάση η ιερά εκείνη στιγμή της αρχής: Όντως ιερά πρέπει να ήτο, διότι ήτο πόθος και ευχή με προηγουμένην παράκλησιν και προσευχήν προς τον Θεόν, των πολλών και προ παντός ενός και μόνον μικρού τότε, και μεγάλου λογιζομένου σήμερον μέλους της κοινωνίας μας.
Μικρόν παιδί «αντράκι βέβαια», διήρχετο με τον πατέρα του, από γιδόστρατο, μεγάλη λεωφόρον την ονομάζομεν, από το λαγουδόστρατο, εκείν της φάραγγος, με αγέρα που έπαιρνε τα χαλίκια, και λέγω μια προσευχή που ήτο και παράκλησις στο Θεό. «Θεέ μου, αξίωσέ με να μεγαλώσω να δύναμι μια μέρα να βοηθήσω να γίνη ένας δρόμος πλατύτερος, να απαλλαγή ο κόσμος από το επικίνδυνο τούτο πέρασμα» και ήτο επικίνδυνον, επαναλαμβάνομεν, διότι με τον πάρα μικρόν αέρα που δεν εξέλειπε ποτέ, τα χαλίκια, κατρακυλούσαν στο βάθος της Φάραγγος, του ποταμού, και σήμερον την εικόνα την βλέπομεν, στην έναντι περίπου ορθίαν πλευράν την αριστεράν της Φάραγγος, αναπαυτικώτατα, καθισμένοι επ’ αυτοκινήτου ταξιδεύοντες, διερχόμενοι από την μέχρι της χθες ατραπούς μόνον για άγρια ζώα.
Όμως απ’ εκείνην την ατραπόν διήρχοντο και ζώα και άνθρωποι, φορτωμένα, και χωρίς θύματα, αποδίδοντες, οι άνθρωποι της περιφερείας την απαλλαγήν αυτών εις την βοήθειαν του Θεού δια της μεσητείας του Οσίου Νικολάου, και της Αγίας Κυριακής, όπου και τα ναϊδρια αυτών εις τα δύο άκρα της φάραγγος και εις την δεξιάν πλευράν:
ΣΗΜ.: «Περί Δοξαρές, εις Κοξαρέ». Θα υπήρξε εποχή που θα διεσκέδαζεν ο κόσμος, και ποιος είδε ποια παρέα θα λυρομπατούριξεν, πόσες μέρες ο κύριος είδε: ετοιμαζόμενοι, όμως να φύγουν κάποιος της παρέας είπεν, παίξε μωρέ ακόμη μια δοξαρέ, και έμεινεν το χωριό Δοξαρέ ήτις μετετράπη συν τω χρόνω εις Κοξαρέ.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 1969