Ο Ιταλικός στρατός, που επετέθηκε τόσο ύπουλα, στους φρουρούς των Ελληνικών συνόρων προς την Αλβανία, το αλησμόνητο εκείνο πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (ώρα 5 π.μ.), ήταν τέλεια οπλισμένη, με τα πιο σύγχρονα πολεμικά μέσα, της εποχής εκείνης.
Όσοι Έλληνες έλαβαν μέρος στον πόλεμο εκείνο, δεν μπορούν να ξεχάσουν το πλήθος και την ποικιλία, των όπλων που χρησιμοποιούσαν οι Ιταλοί φρατέλλοι, σε κάθε τους επίθεση, εναντίον των Ελληνικών θέσεων.
Εκτός από το βαρύ πυροβολικό και το ορειβατικό πυροβολικό που έστελναν τις οβίδες των ασταμάτητα, στο Ελληνικό μέτωπο, και τα οπλοπολυβόλα, τα πολυβόλα, οι όλμοι (μεγάλοι και ατομικοί), οι χειροβομβίδες και τα τουφέκια, έρριχναν βροχή τα βλήματα, που γινόταν πραγματικός «καταιγισμός πυρός».
Μαζί με όλα αυτά τα άφθονα πολεμικά μέσα, που διάθετε ο εχθρός, χρησιμοποιούσε και πολλά αεροπλάνα, τα οποία, πολλές φορές την ημέρα, έκαναν την εμφάνισή τους, σε σχηματισμούς, πάνω από τις Ελληνικές θέσεις και αφού κατέβαιναν σε χαμηλό ύψος, άρχιζαν το βομβαρδισμό, συνήθως χωρίς υπολογισμό και χωρίς καμμιά φειδώ. Οι συνεχείς κρότοι, από τους αεροπορικούς αυτούς βομβαρδισμούς, προκαλούσαν σύγχιση και πολλές φορές, μεγάλες καταστροφές, σε έμψυχο και άψυχο υλικό του Ελληνικού στρατού.
Πολλές φορές, οι Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες, αναγκαζόνταν να μένουν μέσα στα πρόχειρα αμπριά (χαρακώματα), που τα άνοιγαν κάθε φορά που βρίσκονταν σε νέες θέσεις, κυρίως για να προφυλάσσονται από τις αεροπορικές αυτές επιδρομές των Ιταλών.
Βέβαια, με τον καιρό, συνήθισαν οι Έλληνες φαντάροι, στις αεροπορικές αυτές επιδρομές, γιατί έβλεπαν πως, τις περισσότερες φορές, οι Ιταλοί αεροπόροι, έρριχναν τις βόμβες των, σε άλλες θέσεις, από εκείνες που, ασφαλώς θα υπολόγιζαν να βομβαρδίσουν. Παρ’ όλο τούτο όμως, οι ιταλικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί, ήταν ένα από τα σκληρότερα πολεμικά μέσα, που διάθεταν οι πάνοπλες στρατιές, του Ιταλού δικτάτορα Μουσολίνι, και οπωσδήποτε, δεν ήσαν ευχάριστοι στους Έλληνες πολεμιστές. Αν βέβαια, στις περιπτώσεις αυτές, παρουσιάζονταν έστω και σε αραιά χρονικά διαστήματα, Ελληνικά αεροπλάνα, για να συμπλακούν με τα Ιταλικά, σε θεαματικές αεροναυμαχίες, ασφαλώς αυτό, θα αναπτέρωνε το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών.
Δυστυχώς, τέτοιο θέαμα, δεν παρουσιάσθηκε σχεδόν καθόλου σ’ όλη την διάρκεια του πολέμου. Και τούτο, γιατί φαίνεται πως τα αεροπλάνα της Ελλάδας, ήταν ελάχιστα σε αριθμό (και που να πρωτοπάνε;) παρ’ όλον ότι επί χρόνια πλήρωνε, ο Ελληνικός λαός στον περίφημο έρανο «υπέρ της Ελληνικής Αεροπορίας».
Μια φορά μόνο, οι Έλληνες φαντάροι είδαν ένα Ελληνικό αεροπλάνο, να επιτίθεται με ορμή σε σμήνος από ιταλικά αεροπλάνα, που ήρχοντο σε σχηματισμούς, για να βομβαρδίσουν τα Ελληνικά τμήματα. Αλλά, μόλις το είδαν, έσπευσαν αμέσως να εξαφανισθούν στο μακρυνό ορίζοντα.
Τότε, ενθουσιασμένοι οι Έλληνες πολεμιστές, ξέσπασαν σε ουρανομήκεις ζητωκραυγές και έσειαν τα μαντήλια τους στον αέρα, για να χαιρετίσουν το ηρωικό αυτό Ελληνικό αεροπλάνο.
Τότε, κατέβηκε κι αυτό χαμηλά, πάνω από τις Ελληνικές θέσεις, σαν να ήθελε να ανταποδώσει το χαιρετισμό και να δώσει θάρρος στους Έλληνες στρατιώτες…