Από Εύα Λαδιά
Από μια νεκρολογία που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Αναγέννηση» πληροφορούμαστε το βίο και την πολιτεία ενός ακόμα γιατρού αλλά και πολέμαρχου που έγραψε τη δική του ιστορία στον τόπο. Πρόκειται για τον Οδυσσέα Σταυριανίδη.
Ο συντάκτης πλέκει το εγκώμιο ενός από τους τελευταίους όπως τονίζεται της παλιάς καλής φρουράς, που ήταν θέμα φιλοτίμου η αφιέρωση στην πατρίδα και στα ιδανικά της. Περιγράφει με λεπτομέρειες την προσφορά του τόσο στην πατρίδα όσο και στον πάσχοντα αυτού του σπάνιου ανθρώπου που διετέλεσε και βουλευτής χωρίς ποτέ να κάνει διακρίσεις διχαστικές. Είχε οριστεί επίσης και γενικός αρχηγός Κρήτης στις επαναστάσεις από το 1866 και εντεύθεν.
Από το «Κρήτη Αφιέρωμα» μαθαίνουμε ότι ο ήρωας αυτός γεννήθηκε το 1825, σε κάποιο χωριό που δεν αναφέρεται. Από μικρός έφυγε στην Αθήνα όπου σπούδασε γιατρός. Όταν τέλειωσε τις σπουδές του επέστρεψε στο νησί του όπου εγκαταστάθηκε στην Επισκοπή Ρεθύμνης. Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της επαναστάσεως του 1866 και μέχρι το 1869 πολέμησε με γενναιότητα τον εχθρό. Το 1878 συμμετέχει ενεργά και στην κρητική αυτή επανάσταση ως γενικός αρχηγός της επαρχίας του. Η επιστήμη του τον βοήθησε να συνδράμει τους αναξιοπαθούντες. Λέγεται ότι ποτέ δεν έπαιρνα χρήματα από ανθρώπους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Αντίθετα πρόσφερε και άλλη βοήθεια κυρίως σε φάρμακα. Το σπίτι του στην Επισκοπή ήταν ένα πραγματικό μοναστήρι με την έννοια της προσφοράς. Κανένας δεν έφευγε νηστικός, κανένας δεν εύρισκε πόρτα κλειστή σε κάθε του ανάγκη.
Ήταν φυσικό ο κόσμος αυτός να τον ορίσει εκπρόσωπό του στην Πολιτεία, καθήκον που ο Σταυριανίδης επιτέλεσε με συνέπεια, ήθος και ανιδιοτέλεια. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1899.