Κηδεύτηκε χθες στο χωριό του την Καρέ με συρροή δικών χωριανών και γνωστών ο Νικ.
Στεφανάκης μέλος της γνωστής των Στεφανάκηδων της Καρές. Είναι βαρύ και σκληρό το
έργο που σου επιβάλλει το χρέος όταν αποχαιρετάς ανθρώπους που που άφησαν τη ζωή.
Γίνεται ακόμη βαρύτερο και δυσκολότερο όταν αυτός που φεύγει είναι δεμένος και με τον
τόπο του και με τους ανθρώπους του τόπου του. Τουτο ακριβώς συνέβαινε με τον Νικόλαο
Στεφανάκη.
Ηταν ο πρώτος της παλιάς φρουράς που σώζεται ακόμα στο χωριό μας και καμαρώνανε
γιαυτό γιατι το πρόσωπο του έλαμπε η ωραιότερη εποχής της εκκλησίας μας, την οποια απο
ηλικίας 15 ετών δηλ. 75 ολόκληρα χρόνια εστόλιζε η κρυστάλλινη μεταλλική και μελωδική
φωνή του. Ηταν το ασυναγώνιστο ταλέντο στη τάξη των ψαλτάδων όλων των γύρω χωριών
και η φήμη του περνώντας τα όρια της επαρχίας τον έκανε περιζήτητο και σε άλλες επαρχίες
του Νομού μας.
Είναι πολύ συγκινητικό που φεύγοντας το θλιβερό ταξίδι του θανάτου αποχαιρέτησε
ψάλλοντας ένας απο τους ομηλίκους ανταγωνιστές του, στην ψαλτική, ο γέρο Σκεπασιανός ο
Αρμενιώτης.
Εδωσε πολλά με ευαισθησία στο θεάρεστο και κοινωνικό αυτό πόστο που με καμάρι και
ψυχική διάθεση υπηρετούσε. Αλλα και σε άλλους τομείς το παρόν του σε όλη του τη ζωή
ήταν δυναμικό. Τον διέκρινες θάρρος, αποφασιστικότητα και επιδεξιότητα. ΄Εφυγε νέος,
μ’ ολα τα προσόντα που δίδει η λεβεντιά του σωματικού και ψυχικού κάλλους και
κατατάχθηκε στην προσωπική φρουρά του Μέγα Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου κοντά στον
όποιο έμεινε μέχρι το 1920 που έφυγε απογοητευμένος για το εξωτερικό.
Γύρισε θλιμμένος για να μείνει στο χωριό του και να εργαστεί. Αλλα η ζωντάνια του στενεύει
τα περιθώρια της παραμονής του και ζητά νέους ορίζοντες δράσεις. Φεύγει για την Αμερική
στο μεγάλο κύμα της μετανάστευσης. Δούλεψε σκληρά αλλά οι αγώνες των εργατών
ανθρακωρυχείων η αδικία, η εκμετάλλευση των ανθρώπων απο τους ανθρώπους τον
απογοητεύουν και απελπισμένος επιστρέφει στο χωριό του.
Οι πιο αγαπημένες διηγήσεις του ήταν οι αναμνήσεις της Αμερικής.
Με το βάρος αυτών των εμπειριών αποφασίζει να εργαστεί στο χωριό του. Ξεκινά με τη
σεμνή και ταπεινή αφοσιωμένη σύζυγό του μια ωραία οικογένεια που προσπαθεί με τίμιο
αγώνα το ανέβασμα της κοντά στα οικογενειακά βάρη σήκωνε και τα Κοινοτικά.
Υπηρέτησε 25 χρόνια Πρόεδρος σε δύσκολες εποχές μα πάντα επιδέξια υπερπηδούσε κάθε
εμπόδιο.
Μα αυτό που αφήνει άρνηση στη λησμονιά του περάσματος τους απο τη ζωή είναι τα παιδιά
του. Αντάξια της ανατροφής των αρχών και της μορφωτικής στάθμης που τ’ανέβασε με τη
σεμνή σύζυγό του, στολίζουν την κοινωνία που ζουν όπως στόλιζαν χθες και το φέρετρό
του.
Ευχή όλων μας οπως το μυρωμένο απο της ΄Ανοιξης τα μύρο χώμα της Καρές που τον
σκέπασε να ειναι ελαφρό.
Σ.Β