Ακουμπισμένη στην όχθη του χρόνου γυρίζω με τη σκέψη πίσω, πολύ πίσω, σ’ ένα
έθιμο παληό που επαναλαμβάνεται και φέτο. Είναι οι γιορτές της Αποκρηάς. Οι μέρες της
ευθυμίας τις καλοσωρίζω…
Πόσες προσπάθειες έγιναν από τους αγίους της Εκκλησίας μας γι’ αυτές τις
μοναδικές μέρες. Μίλησαν με πάθος και αγανάκτηση, με οργή και μίσος μα το τρελλό το
Καρναβάλι επέζησε… Οι επιθέσεις πήγαν χαμένες. Η άμυνα ήταν πάντα μία. Το
ανεξάντλητο κέφι, το γέλοιο τα παιγνίδια τα ξέφρενα ξεφαντώματα. Σ’ αυτές τις λίγες μέρες
ο άνθρωπος ζη κάτω από μια μάσκα ελεύθερα χωρίς να λογαριάζη την γνώμη των γύρω
του. Λύνει τα δεσμά του και κρύβει την δειλία του κάτω από μια επιτηδευμένη αμφίεση. Κι
είναι όλα αλοιώτικα όλα παράξενα όλα όμορφα για να μας χαρίζουν στιγμές έντονες
στιγμές μοναδικές. Η ικανοποίηση που μας δίνει η διασκέδαση δεν είναι δυνατόν να
ξεπεραστή ποτέ κι ούτε να σβήση, γιατί είναι συνυφασμένη με μια ανάγκη ανθρώπινη
επιτακτική και πανίσχηρη την χαρά.
Οι πεισματώδικες μάχες που δόθηκαν κατά καιρούς από παντού για να νεκρωθή
αυτή η όμορφη συνήθεια δεν έφεραν αποτέλεσμα κανένα. Στα στρατόπεδα της ζωής
αιχμάλωτος ο άνθρωπος κράτησε κάτι με πολύ φροντίδα και επιμέλεια. Μέσα σ’ αυτό το
κάτι συμπεριλαμβάνεται και το Καρναβάλι.
Κλείνει τότε την πόρτα της θλίψης του και κυττάζει το μισοφωτισμένο παράθυρο
της χαράς. Όμορφη πούναι η ζωή με τις ψευτοχαρές της…
Ένας σοβαρός μαρκήσιος ή μια τρελλή κολομπίνα ένας αλητάκος έρημος ή μια
φλογερή Κάρμεν κάνουν την εμφάνηση τους στη μέθη μιας συναρπαστικής βραδυάς
τυλιγμένο στα κομφετί και στις πολύχρωμες σερπαντίνες.
Είναι υπέροχο ν’ αφήνης τις ελπίδες σου να παίζουν μαζί σου πάνω σε κάτι μικρές
ανταύγειες που σου προσφέρονται με τόση απλοχεριά.
Σήμερα, στο συνεχώς αυξανόμενο άγχος, στην επιτάχυνση του ρυθμού της ζωής,
στην αγωνία μας, είναι μια λυτρωτική διέξοδος να ενώσωμε πιο πολύ τους ανθρώπινους
δεσμούς μας, να ξεχάσωμε κάθε πίκρα μας και να γλεντήσωμε με κέφι αληθινό. Κάποια
μας όνειρα είναι δυνατόν να μας αγγίξουν αυτές τις νύχτες. Ας μην αφήσωμε την ευκαιρία
να πάη χαμένη, θάναι κρίμα. Είναι φυσικό να θέλουμε κάποτε – κάποτε να ξεχνούμε και
είναι πιο έντονο και πιο γοητευτικό όταν ξεχνούμε πολλοί μαζί. Ομαδικά, έξω για μια
νύχτα. Την επομένη στο φως της μέρας λίγα απομεινάρια από χαρτοπόλεμο μπερδεμένα
στα μαλλιά θα μας γεμίζουν με αισιοδοξία και κουράγιο για την ρουτίνα που θ’ αρχίζη πάλι
απ’ την αρχή.
Η γοητεία σ’ αυτό το έθιμο αρχίζει απ’ τ’ όνομά του. Είναι η χίμαιρα που
στροβιλίζεται και αυτή με την ψευδαίσθηση πως η ευθυμία είναι κοντά σου, πέρασε δίπλα
σου, κάθησε πλάι σου, κι σ’ έκανε ευτυχισμένο…
Οι βιτρίνες, ο αιώνιος πειρασμός των γυναικών και ο εφιάλτης των ανδρών τι
υπέροχες που είναι… Πρωτότυπες και ζηλευτές. Τα περιοδικά με τις ιδέες για στολές και
μασκαράτες, οι ανταποκρίσεις των εφημερίδων απ’ όλη την Ελλάδα, χαλάνε κόσμο.
Από παντού φθάνουν μέσα στη νύχτα οι νεράιδες της Αποκρηάς και υπόσχονται
πως με το μαγικό τους ραβδάκι θα δώσουν ευθυμία και κέφι. Υπόσχονται να
αποκοιμήσουν την πίκρα μας μέσα σ’ ένα διάκοσμο γιορταστικό και πολύχρωμο και να μας
χαρίσουν τις συγκινήσεις μιας αξέχαστης βραδυάς.
Άνθρωπε μη βιάζεσαι σταμάτα, είναι το Καρναβάλι μια μικρολεπτομέρεια. Όμως
πρόσεξε το, αυτές οι μικρολεπτομέρειες δημιουργούν την ζωή σου.
Π. ΑΝΤΩΝΟΒΑΡΔΑΚΗ
ΒΗΜΑ 27/02/65