της Εύας Λαδιά
Από τους γιατρούς που άφησαν εποχή στον τόπο που δραστηριοποιήθηκαν ήταν ο Ιωάννης Ευθ. Στρατιδάκης.
Γεννήθηκε στον Κισσό Αγίου Βασιλείου το 1903. Ο πατέρας του, από τους φιλόπονους και καλούς νοικοκυραίους της περιοχής, διαπιστώνοντας την έφεση που είχε ο γιος του για μάθηση, του έδωσε όλα τα εφόδια για να σπουδάσει. Ενώ όμως έδειχνε η ζωή να χαμογελά από νωρίς στον νεαρό Ιωάννη, ήρθε η περιπέτεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας να δοκιμάσει και τη δική του νιότη.
Πήρε το βάπτισμα του πυρός με τον ενθουσιασμό κάθε Έλληνα φαντάρου, αλλά έζησε τη φρίκη που βίωσε η ξεριζωμένη γενιά. Όσα διαδραματίστηκαν στη Σμύρνη στοίχειωσαν τη μνήμη του και τον βασάνιζαν σε όλη του τη ζωή.
Εκεί στη Σμύρνη σώθηκε από θαύμα καθώς είδε το χάρο με τα μάτια του.
Έχει να μας πει ο πρώτος του ανιψιός κ. Ευθύμιος Νικολιδάκης, πρώην διευθυντής Γεωργίας, ότι ποτέ ο θείος του δεν κατάφερε να ολοκληρώσει μια αφήγηση από τα γεγονότα που έζησε στη Μικρά Ασία. Κι ήταν περίεργο να βλέπεις έναν άνθρωπο ανοιχτόκαρδο, με την ψυχραιμία που έδειχνε πάντα στη δουλειά του, να φορτίζεται συναισθηματικά μόνο όταν αναφερόταν στην τραγωδία της Σμύρνης.
Η φιλία του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο του πρόσφερε πολλές ικανοποιήσεις, καθώς μοιραζόταν με τον Εθνάρχη προφορικά είτε με αλληλογραφία το όραμα της Μεγάλης Ελλάδος.
Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στην Ιατρική επέστρεψε στον τόπο του για να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ολόκληρο τον Άγιο Βασίλειο. Ήταν από τους χαρισματικούς παθολόγους με την ικανότητα της ακριβούς διάγνωσης. Και μιλάμε για μια σπάνια αρετή, αφού τον καιρό εκείνο ο γιατρός δεν είχε τα σημερινά μέσα για ν’ αντιμετωπίσει μια ασθένεια. Βασιζόταν στις γνώσεις, στα χέρια του και στη διαίσθησή του.
Αυτό που τον ενδιέφερε πάντα ήταν το αποτέλεσμα που έβαζε πάνω και από το γόητρό του.
Κάποια φορά τον κάλεσαν στο σπίτι των Πραματευτάκηδων στο Σπήλι. Η Σοφία που ήταν δεύτερη ξαδέλφη του είχε πρόβλημα με το γιο της το Χαράλαμπο. Ξαφνικά το αγοράκι έδειχνε να υποφέρει. Μάταια η κυρά Λένη η γιαγιά και περίφημη γιάτρισσα δοκίμασε όλα της τα γιατροσόφια. Όταν πια απελπίστηκε κάλεσε τον Στρατιδάκη να βοηθήσει το παιδί.
Εκείνος έμεινε ώρα πολλή να το εξετάζει χωρίς να καταλήγει σε κάποιο συμπέρασμα.
Κάποια στιγμή, σηκώθηκε και χωρίς καμιά προσπάθεια να διασφαλίσει το κύρος του ως επιστήμονα, ζήτησε πίστωση χρόνου για να μελετήσει το θέμα. Κι όταν ο Στρατιδάκης έλεγε να μελετήσει, κυριολεκτούσε. Ποτέ δεν επαναπαύθηκε στις γνώσεις και στην εμπειρία του. Ήξερε πως η επιστήμη του ήταν σε μια διαρκή εξέλιξη και δεν ήθελε να μένει ανενημέρωτος. Έφυγε αφήνοντας στα μαύρα σκοτάδια της απελπισίας την οικογένεια, αλλά δεν άργησε να ξαναγυρίσει. Και αυτή τη φορά έφυγε αφήνοντας το παιδί υγιέστατο. Είχε βρει την αιτία και με την άμεση θεραπεία έσωσε το παιδί από βέβαιο θάνατο.
Έτσι σώθηκε ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης Μπάμπης Πραματευτάκης.
Και δεν ήταν ο μόνος. Ακούραστος ο γιατρός γύριζε από χωριό σε χωριό με τη φοράδα του. Οι παλαιότεροι τον θυμούνται με συγκίνηση να ιππεύει με τα κόκκινα στιβάνια του λεβέντης και πρότυπο για πολλούς μικρούς και μεγάλους.
Η φύση τον είχε προικίσει και με μοναδική ομορφιά. Λέγεται ότι πολλές καρδιές είχε «ραγίσει» ο περίφημος γιατρός. Λέγεται μάλιστα ότι κάθε φορά που κατέβαινε στη χώρα ήταν μείζον θέμα συζήτησης για το γυναικείο πληθυσμό που ένοιωθε μεγάλη αναστάτωση στο πέρασμά του. Εκείνος όμως σε δυο ερωμένες είχε αφιερώσει τη ζωή του. Την πατρίδα του και την επιστήμη του. Δεν έκανε οικογένεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απόλαυσε τη ζωή και τα νιάτα του, αλλά πάντα με το μέτρο και χωρίς να ξεπεράσει τα όρια της αξιοπρέπειας.
Ανοιχτόκαρδος, γενναιόδωρος, γλεντζές, ήταν ένας γνήσιος «bon viveur» της εποχής του.
Στάθηκε όμως κι ένας άξιος προστάτης για την Αρτεμησία Νικολιδάκη την αδελφή του, που έμεινε χήρα στα 28 της χρόνια με τέσσερα παιδιά.
Ο Ιωάννης Στρατιδάκης δεν έλειψε και από το Αλβανικό μέτωπο. Επιστρέφοντας εντάχθηκε αμέσως στην Εθνική Αντίσταση. Είχε την ευλογία το σπίτι του στον Κισσό να διαθέτει τα αναγκαία αγαθά που επέτρεπαν μια μεγαλύτερη ευημερία από άλλα νοικοκυριά. Μεγαλύτερο προτέρημά του ήταν η γειτνίαση με το βουνό. Έτσι που βρισκόταν στην άκρη του χωριού ήταν ένα εξαιρετικό καταφύγιο για κάθε κυνηγημένο.
Με την Αρτεμησία να έχει πάντα έτοιμο φαγητό για τους αντάρτες, και τα παιδιά της πρόθυμα να μεταφέρουν μηνύματα όποτε χρειαζόταν, κατάφερνε ο ίδιος να επωμίζεται την μεγάλη ευθύνη της φύλαξης και διαφυγής των ξένων συμμάχων που τύχαιναν στην περιοχή του. Άπειρες φορές είδε το θάνατο κατάματα μέχρι να μεταφέρει τους κυνηγημένους στρατιώτες στα Σακτούρια για να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή.
Από τους τακτικούς του επισκέπτες και ο ήρωας Θανάσης Μαρκογιαννάκης, από τα στελέχη του ΕΑΜ, που εύρισκε στο σπίτι του ξαδέλφου του Στρατιδάκη, ένα σίγουρο καταφύγιο να φάει και να ξεκουραστεί πριν γυρίσει και πάλι στον αγώνα.
Ο Ιωάννης Στρατιδάκης τίμησε και την καταγωγή του αλλά και την επιστήμη του με τη ζωή και το έργο του. Αξιοποίησε κάθε θεία δωρεά που του δόθηκε με τον πλέον εποικοδομητικό τρόπο. Πέθανε στα 68 του χρόνια αλλά με τη βεβαιότητα ότι έκανε πάντα το καθήκον του σε όποιο μετερίζι κι αν τον έφερε η μοίρα.