Του Στέργιου Σπανάκη και της ομάδας ΚΡΗΤΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Οικισμός της κοινότητας Χουμερίου Μυλοποτάμου με 30 κατοίκους. Πρόκειται για οικισμό 700 χρόνων όπως φαίνεται από την εκκλησία του Αγ. Ιωάννη του Ριγολόγου, η οποία αναφέρεται από το Gerola.
Το όνομά του το οφείλει στον πρώτο οικιστή του χωριού.
Οι δυο εκκλησίες του Αγίου Ιωάννου και του Αγίου Γεωργίου στολίζουν το Γαρίπα.
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ
Ένα «μεγάλο» έργο για τον μικρό Γαρύπα
Αρθρο στην ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ Ιανουάριος 1973
ΥΠΑΡΧΕΙ εις την επαρχία Μυλοποτάμου ένα χωριό – κάνουμε την διευκρίνιση γιατί μπορεί οι αρμόδιοι να το έχουν σβήσει από τον χάρτη… – που λέγεται Γαρύπα, που μαζί με τα Κεραμωτά, τον Κρασούνα και το Χουμέρι, αποτελούν την κοινότητα Χουμερίου. Όλοι οι άλλοι οικισμοί της κοινότητος Χουμερίου έχουν και δρόμο αμαξιτό και ηλεκτρικό και εσωτερικό δίκτυο υδρεύσεως, μόνον ο εγκαταλελειμμένος Γαρύπας στερείται και των τριών αυτών στοιχειωδών αγαθών για την ζωή ενός χωρίου. Αλλά οι κάτοικοι του Γαρύπα δεν παραπονούνται ούτε δια το ηλεκτρικόν ούτε δια το νερό που δεν έχουν. Παραπονούνται όμως και θλίβονται και έχουν φθάσει στα όρια της απογνώσεως, εξ αιτίας της αδιαφορίας που δείχνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες για τον δρόμο που ενώνει το χωριό των με το Χουμέρι και από εκεί με τον… υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο. Ο δρόμος αυτός, το μήκος του οποίου δεν φθάνει ούτε τα δύο χιλιόμετρα, έχει χαραχθή και διανοιγή πριν από πολλά χρόνια με προσωπική εργασία των κατοίκων και μικρή βοήθεια της Νομαρχίας. Εξυπηρέτησε όμως τις συγκοινωνιακές ανάγκες ελάχιστα χρόνια, γιατί με την υποτυπώδη κατασκευή του και την εγκατάλειψη δεν άργησε να γίνη αδιάβατος και επικίνδυνος, με αποτέλεσμα στον Γαρύπα να μη φθάνη πια τροχοφόρο. Έτσι οι κάτοικοι του Γαρύπα, οι οποίοι βέβαια δεν είναι πολλοί αλλ’ όμως είναι άνθρωποι και μάλιστα πολίτες της αναπτυσσομένης Ελλάδος, στερούνται οιασδήποτε συγκοινωνίας και είναι αναγκασμένοι κι όταν αρρωστήσουν να πηγαίνουν πεζή ή σηκωτοί από τους χωριανούς των – συμβαίνει συχνά – μέχρι του Χουμέρι για να μεταφερθούν από εκεί σε νοσοκομείο. Το δράμα των κατοίκων του Γαρύπα γνωρίζει και ο Αντιπρόεδρος κ. Παττακός και ο Υφυπουργός Περ. Διοικητής Κρήτης κ. Γεωργαλάς ο οποίος μάλιστα διέταξε να μελετηθή τεχνικώς η ανακατασκευή του δρόμου. Όπως όμως μαθαίνουμε οι τεχνικοί απεφάνθησαν ότι το έργο θα εκόστιζε περί τις 600.000 δραχ. και η δαπάνη είναι μεγάλη… γιατί το χωριό είναι μικρό. Προ καιρού όμως, ύστερα φαίνεται από νέα διαβήματα των κατοίκων, ο δρόμος «επισκευάσθηκε»… με μερικά φορτία αμμοβότσαλου το οποίο ερρίφθη για να καλύψη τάχατες μερικούς λάκκους και το οποίο όμως έχουν ήδη παρασύρει τα όμβρια ύδατα… χωρίς να βελτιώση καθόλου την κατάσταση. Ερωτάται λοιπόν ήτο ανάγκη να γίνη αυτός ο εμπαιγμός, ήτο ανάγκη να πεταχθή το αμμοβότσαλο και να ξοδευθούν τζάμπα χρήματα, αφού και ο πιο ανίδεος το βλέπει ότι με τέτοια «μπαλώματα» του δρόμου αυτοκίνητο δεν πρόκειται να φθάση στον Γαρύπα. Και δεν θα ήτο καλλίτερο και συμφερώτερο για το Κράτος και τους ταλαίπωρους Γαρυπιανούς, αντί να αναζητούνται τέτοιες εμπαικτικές εμβαλωματικές λύσεις, να επισκευασθή σωστά, αποτελεσματικά και οριστικά ο δρόμος ώστε να μπορέσουν κι αυτοί να δουν… αυτοκίνητο στο χωριό τους; Γι’ αυτό και ζητούμε την επέμβαση του κ. Παττακού ή του κ. Γεωργαλά για το μικρό αυτό αλλά ουσιώδες θέμα το οποίο έχει κάνει τους κατοίκους του Γαρύπα να αισθάνωνται ότι «δεν έχουν στον ήλιο μοίρα», ότι είναι εγκαταλελειμμένοι από το Κράτος και ότι πρέπει να εγκαταλείψουν το «ξεγραμμένο» χωριό τους, αφού οι 600.000 δραχ. για την επισκευή του δρόμου θεωρούνται μεγάλο ποσό το οποίο δεν το αξίζει ο μικρός Γαρύπας!
