Πολλοί Κρητικοί και Ρεθεμνιώτες πεθαίνουν στην Αθήνα. Άλλοι σε Νοσοκομεία, μερικοί σε Γηροκομείο και οι περισσότερο τυχεροί στη στοργή, την προστασία και την αγκάλη συζύγων και παιδιών. Απ’ αυτούς τους τελευταίους ήταν ο Βασίλης Βιστάκης. Κάτω από τη χωρίς τέρμα προσπάθεια της συζύγου του Σοφίας το γένος Μαλανδράκη, την περιποίηση και την αφοσίωση των παιδιών του, πέθανε ο πολύκλαυστος Βασίλης, ύστερ’ από μια σχετικώς βραχεία αρρώστεια…
Γεννήθηκε στα 1898 στους Αρμένους Ρεθύμνης, τελείωσε στο Ρέθυμνο το Γυμνάσιο, φοίτησε και στο πανεπιστήμιο, υπηρέτησε τη πατρίδα και μετά διωρίσθη διοικητικός υπάλληλος στη Νομαρχία Ρεθύμνης. Από κει αποσπάστηκε στο Ορφανοτροφείο και όλοι θυμούνται το λεβέντη Βασίλη, να οδηγεί τα ορφανά στην εκκλησία, τον περίπατο, τις εκδρομές σαν πραγματικά αληθινός πατέρας. Στη ζωή του ήτο τίμιος, πράος, γλυκομίλητος, ευγενής. Με τη βοήθεια και της εξαίρετης συζύγου του ανάθρεψε τα παιδιά του με επιμέλεια και προσοχή κι έτσι αναδείχθηκαν καλοί επιστήμονες και διακεκριμένοι πολίτες που τιμούν το όνομα του το Ρέθυμνο και την Κρητική παροικία της Αθήνας.
Ευτυχής πατέρας και σύζυγος είδε τα όνειρα της ζωής του να εκπληρώνονται. Και πέθανε με την πεποίθηση ότι το έργο του σε τούτο τον μάταιο κόσμο είχε εκπληρωθεί κατά το καλλίτερο τρόπο.
Ας είναι αιωνία του η μνήμη.
Μ.Μ.Π
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1980