Ήταν γιατρός παθολόγος από την ιστορική οικογένεια του Άνω Μέρους Μόλις πήρε το πτυχίο του το 1925 έμεινε στο χωριό και περιέθαλπε ανιδιοτελώς όχι μόνο τους χωριανούς του αλλά και κατοίκους από τα γύρω χωριά. Ουδέποτε λέγεται πήρε χρήματα για τις υπηρεσίες του.
Υπηρέτησε στη Μικρασιατική Εκστρατεία από 1920-1922 στο Κ1 Ορεινό χειρουργείο.
Το 1932, ενώ υπηρετούσε στην υπηρεσία εποικισμού στο νομό Σερρών, παντρεύτηκε την Παγώνα Εμμ. Παττακού.
Το 1941 υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπίατρος στην V Μεραρχία. Επιστρέφοντας στην Κρήτη τον Ιούνιο του 1941 πέρα από τις ιατρικές του υπηρεσίες φρόντισε να γίνει από τα πιο δραστήρια μέλη της Αντίστασης. Οι Γερμανοί τον συνέλαβαν δυο φορές και τον φυλάκισαν στο Ρέθυμνο.
Παραμονή το βράδυ της 22ας Αυγούστου ήταν σε σπίτι πατριωτών στους Γουργούθους με άλλους αντιστασιακούς και επικεφαλής τον Εμμ. Παπαδογιάννη τον περίφημο «παππού» της Αντίστασης.
Σύμφωνα με μαρτυρία της Ευθαλίας Δρανδάκη, κανένας δεν υποπτευόταν τη συμφορά. Ήρθε τη νύχτα όμως κάποιος και ειδοποίησε τον ιδιοκτήτη του σπιτιού ότι φάνηκαν Γερμανοί.
Αμέσως η ομάδα φρόντισε να διαφύγει αλλά μόλις είχαν καταφέρει να απομακρυνθούν όπως μας αναφέρει ο Στέργιος Μανουράς, και διαπιστώθηκε ότι είχε ξεχαστεί στο σπίτι ένα βουργιάλι με πολύτιμα έγγραφα και μια χλαίνη.
Εκτός από την ομάδα αν έμπαιναν στο σπίτι οι Γερμανοί κινδύνευαν και οι ένοικοι. Ο Αντώνης Κατσαντώνης, ο ατρόμητος, ανάργυρος γιατρός, χωρίς να διστάσει και αδιαφορώντας για τον κίνδυνο επέστρεψε πίσω, βρήκε τα επίμαχα αντικείμενα και μόλις πρόλαβε να τα εξασφαλίσει σε σίγουρο μέρος.
Τον εντόπισαν οι Γερμανοί, τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν και πάλι στη φυλακή.
Μετά την καταστροφή των χωριών η οικογένειά του κατέφυγε στο Πετροχώρι αλλά εκείνος που είχε στο μεταξύ απελευθερωθεί έμεινε στο βουνό να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους αντάρτες του Πετρακογιώργη μέχρι που έφυγαν οι Γερμανοί από το νησί.
Το 1946 τοποθετήθηκε Διευθυντής Παθολογικής Κλινικής στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου συνεχίζοντας το ανθρωπιστικό του έργο. Αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν η βαθιά εγκυκλοπαιδική μόρφωση.
Πέθανε στην Αθήνα στις 29 Σεπτεμβρίου 1953 και κηδεύτηκε στο χωριό του με πάνδημη συμμετοχή.
Πηγές:
Εμμ. Ζαχ. Κατσαντώνη ΜΝΗΜΑΙ Άνω Μέρους Ρεθύμνης Κρήτης (Αθήνα 1992) Αρχείο Διονυσίου Χανδράκη.
Στέργιου Μανουρά: Άνω Μέρος – Δρυγιές.
«Κρήτη Αφιέρωμα».