Αναφορά για έναν αφανή ήρωα

Θα ήθελα να αναφέρω και θεωρώντας χρέος μου για ένα ακόμη πατριώτη, σαν μνημόσυνο
στη μνήμη του.
Το Μιχάλη Στεφανάκη του Γεωργίου. Το Στεφανομιχάλη από τις Κουρούτες Αμαρίου. Ένας
πατριώτης με όλη τη σημασία της λέξεως. Ήταν και εκείνος της γενιάς του ’40. Τον εκάλεσε η
πατρίδα όπως και τη γενιά του στην πρώτη γραμμή, στα σύνορα, του Ιταλοαλβανικού Πολέμου.
Απ’ ότι μας είχε αναφέρει, έκανε τρεις μήνες να φθάσουν στα σύνορα να αλλάξουν τους
στρατιώτες. Έστηναν σκηνές πάνω στα χιόνια κα πολεμούσαν τον εχθρό. Εκεί έπαθαν
κρυοπαγήματα και σε πολλούς έκοβαν τα πόδια τους. Εκείνος έπαθε κρυοπαγήματα, αλλά
γλύτωσε τον ακρωτηριασμό.
Με την κήρυξη του Γερμανικού πολέμου, στην οπισθοχώρηση, γυρίζοντας με ένα από τα
καράβια για την Κρήτη, «Πόπη» το έλεγαν, μπαίνουν στο λιμάνι της Μήλου μέχρι να ξημερώσει
να συνεχίσουν το ταξίδι. Ο Λιμενάρχης ήταν Γερμανόφιλος απ’ ότι διηγούνται εκεί ντόπιοι και
έδωσε εντολή να το βομβαρδίσουν.
Εκεί ήταν και ο Στεφανομιχάλης με 1.200 άτομα. Κάποια άτομα έτρεξαν να σωθούν σε μία
σπηλιά κοντά στο λιμάνι. Μπήκαν 250 άτομα, τους είδε το Γερμανικό αεροπλάνο και τους έριξαν
βόμβα. Όλοι σκοτώθηκαν, εκεί μέσα έμειναν, και πριν λίγα χρόνια άνοιξαν και έβγαλαν τα οστά
τους.
Από τους λίγους που σώθηκαν ήταν και εκείνος, και χωρίς να ξέρει κολύμβηση, βοήθησε κι
άλλους να σωθούν. Τα καράβια που βομβάρδισαν ήταν επτά, όπως λένε άνθρωποι της Μήλου.
Από τη Μήλο τους έβαζαν σε καΐκια για την Κρήτη όπου έφθαναν με μεγάλη ταλαιπωρία.
Αλλά, για τον άνθρωπο αυτόν, οι υπεύθυνοι που θα έπρεπε να το κάνουν, δεν το είχαν
αναφέρει στις υπηρεσίες για κάποιο επίδομα… Διότι και από το χωριό του, βοηθούσε στην
αντίσταση.
Μετά τον πόλεμο του ’40 έκαμε οικογένεια. Ασχολήθηκε με τη γεωργία, αγρότης και με τη
μελισσοκομία, που ήταν και η μεγάλη του αγάπη οι μέλισσες, μέχρι τέλος της ζωής του, στα 89
του χρόνια. Ήταν ο πρώτος μελισσοκόμος στην περιοχή που άρχισε την μεταφορά των
μελισσών, όπου ήταν ανθοφορία και είχε και επιτυχία.
Από νέος είχε ασχοληθεί και με την επεξεργασία του μεταξιού.
ΟΙ παλαιότεροι στο χωριό τον θυμούνται ακόμη, όπως και στα γύρω χωριά. Στα 60 του χρόνια
άρχισε και ξυλόγλυπτα. Έπαιρνε το ξύλο και χωρίς πολλά εργαλεία, ότι σκεπτόταν το έφτιαχνε.
Είχε ασχοληθεί και με τα κοινά του χωριού 22 χρόνια. Πάντα βοηθούσε και τους συγχωριανούς
του όταν του το ζητούσαν. Ο χαρακτήρας του ήταν λίγα λόγια, αλλά με νόημα. Είχε καλές αρχές
από τους γονείς του.
Τα παιδιά του, τα εγγόνια του, τα δισέγγονά του είναι υπερήφανα για το Στεφανομιχάλη. Θα
τον θυμόμαστε πάντα.
Επίσης θα ήθελα να αναφερθώ για άλλους τρεις ήρωες από τις Κουρούτες Αμαρίου. Τον
Κωνσταντίνο Στεφανάκη του Εμμανουήλ, Μοίραρχο, 39 ετών, σκοτώθηκε 4-12-1944 στην Αθήνα
στα Δεκεμβριανά. Ήταν μορφωμένος για την εποχή εκείνη. Όπως λένε ήξερε επτά γλώσσες,
ήταν το καμάρι της οικογένειας του και του χωριού.
Αιωνία του η μνήμη.
Τον Ιωάννη Στεφανάκη του Εμμανουήλ από τις Κουρούτες. Σκοτώθηκε στους Βαλκανικούς
πολέμους το 1913 και τον Νικόλαο Στεφανάκη του Εμμανουήλ από τις Κουρούτες Αμαρίου.
Σκοτώθηκε το 1917 στο Βουλγαρικό μέτωπο. Ήταν και τα τρία αδέλφια.