Του ΝΙΚ. ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ
Κυανοί και κίτρινοί, αυτός είναι ο διαχωρισμός που έκανε η ΕΡΕ, μεταξύ των
Ελλήνων.
Το φασιστικό κόμμα, της ΕΡΕ αντίγραψε πέρα-πέρα τα ολοκληρωτικά συστήματα.
Και ρετσινόλαδο.
Και στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Και μονοπώληση των αγαθών της εξουσίας, από
τους οπαδούς της. Και στο τέλος… φυλετικές διακρίσεις…
Με το άθλιον τούτο σύστημα των φυλετικών διακρίσεων, μόνον οι κυανοί -οι
άνθρωποι της ΕΡΕ- είχαν θέση κάτω από τον ήλιο της Ελλάδος.
Οι κυανοί είχαν εισιτήριο ελευθέρας για τις οιασδήποτε θέσεις από την κορυφή της
πολιτικής και Διοικητικής Πυραμίδας μέχρι τα κράσπεδα.
Οι Κίτρινοι, ήσαν οι αποδιοπομπαίοι, που δεν μπορούσαν να δουλέψουν ακόμη και
στους δρόμους σαν πετροσπάστες -στερούμενοι «πιστοποιητικού» εισδοχής- διότι η
Ασφάλεια το ηρνείτο στους ύποπτους αυτούς Έλληνες.
Στην πολιτική κοσμοθεωρία της ΕΡΕ, το Δημοκρατικό Κέντρο δεν έχει θέση.
Η ΕΡΕ, αποζητούσε την πολιτική πόλωση και απωθούσε, τον Δημοκρατικό κόσμο
προς τ’ αριστερά.
Τι κι αν αυτή η «τακτική» δημιουργούσε δυσαρεστημένους και αποκλήρους,
έσπρωχνε ένα ολόκληρο κόσμο προς το κομμουνιστικό στρατόπεδο; Τι κι αν το έθνος έχανε
τα προοδευτικά στοιχεία του, που μπορούσαν ν’ αναδημιουργήσουν τη χώρα να την
κινήσουν στις ράγες ενός πλατύτερου πολιτισμού, που να μη κρύβη το πρόσωπο από
ντροπή, που να μπορή να φθάση τους ευρωπαϊκούς λαούς που μας βλέπουν με
περιφρόνηση, να βεβηλώνωμε τα προγονικά κλέη, με τις στραβομάρες τυφλοπόντικων.
Ό,τι ενδιέφερε την ΕΡΕ ήταν ν’ απομονώση τον δημοκρατικό κόσμο, που δίκαια
φοβώντανε την ισχύ του, να τον εξαναγκάση ν’ αφήση τον χώρο του κέντρου και να
πισωγυρίση προς τη Δεξιά ή να προχωρήση προς την Αριστερά.
Έτσι εξηγείται γιατί στην «επιχείρηση Περικλής» δεν κάνουν την εμφάνιση τους οι
Κεντρώοι.
Γιατί, στο χώρο του εγκληματικού Σχεδίου, δύο είναι τα κόμματα. Οι κυανοί και οι
Κίτρινοι. Η Ελλάδα δεν έχει δική της Σημαία. Οι «Κυανόλευκοι» ήταν το άχρηστο ή το
περιττό.
Ήθελε η ΕΡΕ, ένα Μέτωπο, να μπορή ν’ απομονώση τον εχθρό. Κι εδημιούργησε –
όπως ακριβώς στην Κύπρο, με τη «συμφωνημένη» με τον Μεντερές διχοτόμιση -την
πολιτική διχοτόμιση του Ελλ. Λαού σε κυανούς και Κίτρινους.
Αυτά τα φοβερά ήλθαν σε φως από τα ίδια τα έγγραφα που απεκάλυψε, ο
Στρατηγός κ. Χ. Λουκάκις στα μυστικά αρχεία των Επιτελείων.
Και η Ηγεσία του Ελληνικού στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, επικουρούμενες
από τα ΤΕΑ, τις παρακρατικές οργανώσεις και τους «Ακαδημαϊκούς» Άνδρες αυτή η Ηγεσία
που ο κ. Π. Κανελλόπουλος κόπτεται να την κρατήση έξω της πολιτικής, είχαν καταντήσει
ευτελή όργανα της ΕΡΕ- δουλεύοντας σε αγαστή συνεργασία, στον πολιτικό Μαμωνά,
ικανό να καταβροχθίση το Σύμπαν για να ικανοποιήση την αχόρταγη βουλημία του.
Αυτή ήταν η εικών του Καραμανλικού Κράτους στις εκλογές 1961.
Ολόκληρος ο πλούσιος μηχανισμός του, τέθηκε σε κίνηση, να ποδοπατήση το
φρόνημα του Λαού.
Ο τυρανισμένος αυτός Λαός, που υπέφερε τα πάνδεινα – που πολύ γρήγορα
φτάνωμε να τα ξεχάσωμε ή να τα συγχωρήσωμε, οι Δεξιοί και τα νοσταλγούν- θάρρεψε
πως βρήκε την ευκαιρία των εκλογών του 1961, να τιμωρήση να πλήξη.
Αλλά το υπέρτατο τούτο όπλο της εκδίκησης, δεν βρίσκεται τώρα στα χέρια του
λαού.
Αφωπλισμένος, ανίκανος να δώση μάχη, κάτω από τον αδυσώπητο νόμο μιας
στοιχειώδους βιωτικής ανάγκης, ή δεν έφτανε μέχρι το εκλογικό τμήμα ή σπρώχνονταν να
ψηφίση τους ανεπιθύμητους.
Απ’ αυτήν την εθελοδουλεία, απ’ αυτή την φοβία της κακής αύριον, ανέσυρε τον
Ελλ. Λαό, η δημοκρατική ηγεσία.
Οι εκλογές του 1963, ήταν το πρώτο δειλό ξέσπασμα.
Οι εκλογές του 1964, ήταν το ηρωικό ξεσπάθωμα του Λαού – για μια αποφασιστική
Λύτρωση.
Και όμως!
Έπειτα από τον θρίαμβο, η Δημοκρατική Ηγεσία, προχωρεί με περίσκεψη.
Σχεδόν με φόβο.
Ήτο προφανές ότι ο αποδοκιμασθείς Πολιτικός Κόσμος, είχε περιπέσει σε
απόγνωση και θάμβος.
Ο Αρχηγός του, που έως τότε, μιλούσε με περιφρόνηση για τον Ελλ. Λαό, και που
τον ωδηγούσε, σαν υποζύγιο, κάτω από το απροσδόκητο, πανικοβάλλεται και φεύγει, υπό
ψευδώνυμον, στο Παρίσι.
Ποτέ, στην Πολιτική ιστορία της Ελλάδας, Πολιτικός Αρχηγός δεν εξηυτέλισεν
εαυτόν, τόσον όσον ο κ. Καραμανλής – Τριανταφυλλίδης – με την επονείδιστη φυγή του.
Ως τόσο όλες οι ανεπανάλειπτες ευκαιρίες ενός ριζικού καθαρμού από τον
θριαμβευτήν παρημελήθηκαν ή και οριστικά χάθηκαν, με τις «φοβοφόρες» επεμβάσεις
των Ξένων που εστηρίζοντο στην ξενομανή ηγεσία του Παλατιού που ημύνετο υπέρ των
Ηρακλέων του, του φόβου ότι ήτο δυνατόν η Ε.Κ. να χαρακτηρίζονταν «Συνοδοιπόρος».
Στο έξυπνα στημένο δίκανο, έπεσε η Ε.Κ.
Αλλ’ ήλθε καιρός να κάνη την υστάτη απόπειρα της αποπαγίδευσης.
Δεν ημπορούν ακόμη ν’ απειλούν τη Δημοκρατία, από τα κρίσιμα πόστα τους οι
εχθροί της. Επιφανείς και μη.
Και εφ’ όσον υπάρχει καιρός -ποτέ δεν είναι αργά- η Κυβέρνηση οφείλει ν’
αποφασίση. Και να δώση τη μάχη της. Τη μάχη της Δημοκρατίας.
ΒΗΜΑ 28/02/65