Του Ανδρέα Σταυρουλάκη
ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ και ενδιαφέρον παρακολούθησα την ευρεία σύσκεψη που διεξήχθη
προχθές, στην αίθουσα τελετών του Δημαρχείου μας. Θα διατυπώσω εν συνόψει τις
κρίσεις και τα συμπεράσματά μου: Εξ όσων ελέχθησαν δύναται να υποστηριχθή μετά
βεβαιότητος ότι είναι πλέον ώριμη η ίδρυση του Πανεπιστημίου στην Κρήτη. Δεν είναι
πρώτη η σύσκεψη αυτή. Προ δεκαετίας έλαβε χώραν παρόμοια, παγκρήτια σύσκεψη στο
Ηράκλειο. Παρέστην υπό την ιδιότητα του προέδρου του Διδασκαλικού Συλλόγου
Ρεθύμνης και έλαβα ενεργόν μέρος εις την συζήτηση, οργανωθείσαν εις την αίθουσα της
Βασιλικής του Αγίου Μάρκου υπό την προεδρία του Σεβ. Μητροπολίτη Κρήτης κ. Ευγενίου.
Ομόφωνο υπήρξε το αίτημα του Κρητικού Λαού, όπως διετυπώθη υπό της συσκέψεως
εκείνης, προς την τότε Κυβέρνηση, περί ιδρύσεως του Πανεπιστημίου στην Μεγαλόνησο.
Παρήλθεν δεκαετία χωρίς να σημειωθή ούτε βήμα προόδου. Παράμεινε ιδέα και όνειρο.
Παρά τα αντιθέτως λεχθέντα προχθές, και ιδίως υπό του Υφυπουργού
Περιφερειακού Διοικητού κ. Γεωργαλά, το θέμα έχει ήδη σοβαρώς απασχολήσει την
παρούσα Επαναστατική Κυβέρνηση, κατά τη γνώμη μου.
Πιστεύω ότι το Πανεπιστήμιο Κρήτης θα ιδρυθή πολύ συντόμως αν δεν είναι ήδη
αποφασισμένη για τους κάτωθι 5 ουσιώδεις λόγους:
α) Γιατί το δικαιούται η Κρήτη.
β) Γιατί τούτο θα καλύψη άμεσες υφιστάμενες παιδευτικές ανάγκες.
γ) Γιατί συγκεντρώνει όλα τα πλεονεκτήματα η Κρήτη ως φυσικόν περιβάλλον όσον,
ουδέν διαμέρισμα του ελληνικού χώρου.
δ) Θα αποτελέση η ίδρυσή του ελάχιστη αντιπαροχή εκ μέρους του Κράτους προς
την Μεγαλόνησο για όσες έχει προσφέρει θυσίες εις αίμα και χρήμα κατά καιρούς προς την
Μητέρα – Ελλάδα.
ε) Τέλος, γιατί και άλλη Κυβέρνηση (Ενώσεως Κέντρου) κοινοβουλευτική αυτή,
προγενέστερα, είχε αποφασίσει την ίδρυση του. Άσχετο ό,τι εκπεσούσα της αρχής
συνεπεία του πραξικοπήματος 15, Ιουλίου της αφηρέθη η ευκαιρία να την
πραγματοποιήση.
ΠΙΣΤΕΥΩ ότι η παρούσα Κυβέρνηση θα χωρήση απροφασίστως στην οριστική λύση
του θέματος. Θα κόψη τον γόρδιο δεσμό. Θα μετουσιώση τη θεωρία σε πράξη. Εάν ναι,
θέλει επισύρει την αγάπη του Κρητικού Λαού αμέριστη. Και θα εγγραφή στο ενεργητικό της
ως πνευματική περγαμηνή.
Αν όχι, όπερ απευχόμαστε οι Κρήτες, εντόπιοι και ξενητευμένοι, ημεδαποί και
αλλοδαποί, θα συσπειρωθούμε, θα το θέσωμε ζήτημα τιμής να το ιδρύσωμε με ίδια μέσα
και δυνάμεις. Είμαι βέβαιος ότι η μεγάλη αυτή ιδέα θα συνεγείρη πάσα κρητική ψυχή,
οπουδήποτε γης ευρισκομένη, θα προκαλέση συνένωση πνευματικών και υλικών
δυνάμεων, θα επαναφέρη στη ζωή τον αρχαίο Συγκρητισμό για να γίνη το όνειρο του
Κρητικού Λαού πραγματικότης.
Συγχαίρω τον καθηγητή Στεργίου, γιατί το υπέμνησε λίαν επικαίρως στη σύσκεψη.
Όχι βέβαια για να εκβιάση ευνοϊκή λύση αλλά διότι, δεν είναι δυνατόν να ζούμε οι Κρήτες
εις το διηνεκές αδικημένοι και να τρεφώμαστε με αυταπάτες και φρούδες ελπίδες.
Θα κάμω χρήση και του παρεμφερούς επιχειρήματος του κ. Καπετανάκη, μέλους
της Συμβουλευτικής: Θέλω, ίσον μπορώ! Οι Κρήτες θέλομε. Θα μπορέσωμε συνεπώς.
Εύχομαι πάντως να μη ευρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να το πράξωμε. Λέγω δυσάρεστη
όχι γιατί θα επωμισθούμε τις δαπάνες αλλά κυρίως γιατί δεν θα υπάρξη η αναγνώριση του
δικαίου μας.
Η σημερινή Κυβέρνηση των έργων και των αμέσων λύσεων, επαναλαμβάνω, θα
δώση τη ραγδαία λύση που ενσαρκώνει τον παγκρήτιο πόθο. Ουδέν εμπόδιον την κωλύει.
Πριν ήδη αναγγελθή η ίδρυση υπάρχουν σωρεία προσφορών, εκατοντάδων στρεμμάτων
γης και δύο εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών. 150 εκατομμυρίων προς τον κ.
Γεωργαλάν και 60 εκατομμυρίων υπό της Παγκρητίου Αμερικής προ πολλού.
Αναμφισβητήτως η αναγγελία της ιδρύσεως θα προκαλέση σεισμόν προσφορών – δωρεών
όχι για το Πανεπιστήμιο αλλά και για τον εξοπλισμό, την συντήρηση και λειτουργία.
Επισημαίνω τέλος πως ορθώς δεν ετέθη θέμα έδρας. Η ίδρυση ενδιαφέρει κυρίως.
Τα λοιπά επαφίενται στην αντικειμενική πρόκριση και ορθοφροσύνη της Κυβερνήσεως.
Α.Σ.Σ.
16 Φεβρουαρίου 1972