Γεννήθηκε το 1923 στην Αθήνα.
Κατατάχθηκε στη Β. Αεροπορία τον Ιούνιο του 1945 με την πρώτη
μεταπολεμική σειρά για το Τμήμα Δοκίμων Εφέδρων Υπξκών
Χειριστών. Τελικά αποφοίτησε το Μάιο του 1948 με το βαθμό του
μονίμου ανθυποσμηναγού.
Στη διάρκεια των επιχειρήσεων του Εμφυλίου πολέμου είχε δείξει
αφάνταστη γενναιότητα Σε μια από τις επικίνδυνες αποστολές που
είχε αναλάβει ,πετώντας με Spitfire τραυματίστηκε σοβαρά στο
κεφάλι Η κατάσταση της υγείας του ήταν ανησυχητική. Όλοι
περίμεναν το μοιραίο. Και τότε αποφασίστηκε να του εφαρμοστεί μια
μέθοδος με την τοποθέτηση τιτανίου σε τμήμα του κρανίου του ,
μέθοδος που τελικά αποδείχτηκε σωτήρια .Ο Τάσος είχε πραγματικά
ανασυρθεί από τον Άδη . Όπως ήταν επόμενο μετά την περιπέτειά του
αυτή θα έπρεπε να τεθεί σε τιμητική αποστρατεία και να φροντίσει
τον εαυτό του Όσο όμως και αν τον πίεσαν και συγγενικά του
πρόσωπα , τονίζοντας ότι θα ρίσκαρε τη ζωή του μπαίνοντας σε νέα
περιπέτεια εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά την αποστρατεία.
Ζήτησε να παραμείνει με την ειδικότητα του ιπτάμενου και έτσι έγινε
Τον Απρίλιο του 1951 με το αξίωμα του ανθυποσμηναγού , πήγε στην
Κορέα και προστέθηκε στη δύναμη του 13ου Σμήνους που μαχόταν
εκεί. Όλα έγιναν με δική του αίτηση και επιμονή. Ήταν η μόνη
περίπτωση που δεν ήθελε καν να ακούσει τις παραινέσεις του πατέρα
του που από τη μια ένοιωθε περήφανος , από την άλλη όμως
ανησυχούσε για την υγεία του παιδιού του
Και από το νέο του μετερίζι που διάλεξε ο Τάσος Βάμβουκας
μεγαλουργούσε κι ας ήταν ο νεότερος κυβερνήτης του σμήνους.
Εκτός από γενναίος ήταν και άνθρωπος έξω καρδιά. Συνάδελφοί του
είχαν να λένε για το πλούσιο γέλιο του που γέμιζε αισιοδοξία όποιον
το άκουγε.
Στις 26 Μαίου 1951 με συγκυβερνήτη τον έφεδρο ανθυποσμηναγό
Μάμαλη Νικόλαο , και μηχανικό τον Αρχισμηνία Αρτσίτα Ανδρέα
εκτελεί με C-47 Dacota 92-612 διατεταγμένη πτήση από το
αεροδρόμιο Κ-2 ( Taegu) προς το αντίστοιχο Κ-14 (Κίμπο) κοντά
στη Σεούλ. Στο ίδιο αεροσκάφος επιβαίνουν ο Υποσμηνίας
Οικονομόπουλος και ο Νοτιοκορεάτης Υπολοχαγός Γιαν Πο.
Οι μετεωρολογικές συνθήκες ήταν άθλιες. Ειδικά στην περιοχή
μεταξύ Taegu και Σεούλ επικρατούσαν συνθήκες παγετού πέραν της
χαμηλής νέφωσης Αυτός ο καιρός ταλαιπωρούσε επί ένα διήμερο
την περιοχή αλλά δεν στάθηκε εμπόδιο στον Τάσο Βάμβουκα να
πάρει το πηδάλιο.
Ήταν η τελευταία του πτήση Σύμφωνα με τις αναφορές στο βιβλίο «
Ελληνικά Φτερά στον Πόλεμο της Κορέας» (σελ.76-77)το
αεροσκάφος είχε πάρει ύψος και πετούσε εντός των νεφών, αλλά
πλησιάζοντας στην Taejon έμπαινε σε περιοχή όπου η κακοκαιρία
μαινόταν Σύμφωνα με τους πραγματογνώμονες ο κυβερνήτης θα
προτίμησε να συνεχίσει κάτω από τα σύννεφα εκμεταλλευόμενος
κάποιο άνοιγμα Από τα συντρίμμια του αεροσκάφους που βρέθηκαν
αργότερα στην περιοχή Taejon εικάζεται ότι ο άτυχος Βάμβουκας
ακολούθησε ένα ίχνος μέσω του ποταμού Pochong-Chon από τα
ανατολικά στα δυτικά σε χαμηλό ύψος προσπαθώντας να βρεί
διέξοδο Αλλά μια απροσπέλαστη αλυσίδα από κορυφές σκεπασμένες
με πυκνά σύννεφα και η δυνατή βροχή στάθηκαν μοιραία. Από τη
συντριβή του αεροσκάφους κανένας δεν επέζησε
Ένας συστρατιώτης του Βάμβουκα, ο σμηναγός Τσιτσόγλου
Γεώργιος, ,μιλώντας στον δημοσιογράφο Μπλαβέρη Λεωνίδα (η
συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΠΟΛΕΜΟΣ και
ΙΣΤΟΡΙΑ» τεύχος Ιουλίου 2002), ανέφερε για το θανατηφόρο
ατύχημα
«Απογειώθηκα με άλλο αεροσκάφος και μετά από λίγα λεπτά
ακούσω στον ασύρματο ότι ο Βάμβουκας είναι έτοιμος για
απογείωση Σε λίγο ξαναμιλήσαμε στον αέρα και μετά δεν
ξαναμιλήσαμε ξανά.
Εγώ πέταγα σε καιρό που συνεχώς χειροτέρευε μέχρι που μπήκα σε
σύννεφα κατάμαυρα . Πίσσα. Δεν βλέπαμε τίποτα έξω. Το αεροπλάνο
μας άρχισε να κτυπιέται δεξιά κι αριστερά , πάνω –κάτω.
Ταυτόχρονα έπεφτε δυνατό χαλάζι. Εκκωφαντικός ο θόρυβος. Ο
κόσμος που μετέφερα πίσω , Αμερικανοί στρατιώτες , άρχισε να
φωνάζει και να ουρλιάζει: « Μας σκοτώνεις, μας σκοτώνεις» Τα
όργανα πτήσης του αεροσκάφους έκαναν σαν τρελά. Δεν υπάκουσαν
Έκαναν ό,τι ήθελαν Όταν είδα ότι η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο
αποφάσισα να κάνω στροφή 180 ο και να επιστρέψω πίσω. Σε λίγο
αποκαταστάθηκε και η λειτουργία των οργάνων πτήσης και περίμενα
να ακούσω το Βάμβουκα. Σε λίγο χτύπησε ένα τηλέφωνο.
«Συναγερμός . Έπεσε ένα αεροπλάνο σε κοντινό λόφο…» Έτσι
σκοτώθηκε αυτό το παιδί. Ο Θεός ας τον συγχωρέσει .»
Στο βιβλίο του Ηλία Μαγκλίνη « ΠΡΩΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ»(εκδόσεις
ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ) που μας έθεσε υπόψη ο ανηψιός του ήρωα
πανεπιστημιακός κ. Γεώργιος Αρ. Βάμβουκας, αναφέρεται σε
διάλογο , στη σελίδα 360. « …Εχω λίγους μήνες στο σμήνος Ήρθαμε
μαζί με τον συμμαθητή μου το Βάμβουκα. Θα τα έχετε μάθει τα δικά
του εκεί στο τάγμα , απογειώθηκε, τον έκλεισε ο καιρός κι έπεσε
πάνω στην πλαγιά.Κάηκαν όλοι. Τίποτε δεν έμεινε. Το πιστόλι του
είχε λιώσει . μια πλεξούδα είχε γίνει . εγώ ο ίδιος το μάζεψα. Ήμουν
στο συνεργείο περισυλλογής στοιχείων. Μαύρος Μάιος ο περασμένος
για το σμήνος μας Μαύρος κατάμαυρος. Και να σκεφτείς μετά το
βαρύτατο τραυματισμό του στον ανταρτοπόλεμο , ο Βάμβουκας
,μπορούσε να βγει σε πολεμική διαθεσιμότητα , κι όμως αυτός ο
ξεροκέφαλος Κρητικός ήθελε να συνεχίσει να πετάει και ζήτησε
μόνος του να έρθει εδώ χάμω…»
Στον Ανθυποσμηναγό Βάμβουκα Αναστάσιο απονεμήθηκε μετά
θάνατον ο βαθμός του σμηναγού.
Η σορός του μεταφέρθηκε με οπλιταγωγό , χρόνια αργότερα με
άλλες 172 σορούς από στρατιωτικό νεκροταφείο του Πουσάν Κορέας στο
λιμάνι του Πειραιά
Σύσσωμη η πολιτειακή, πολιτική, στρατιωτική κ.λπ. εξουσία ήταν εκεί για να
υποδεχθούν τα φέρετρα. Και από εκεί τα μετέφεραν με τιμές στο Α
Νεκροταφείο Αθηνών όπου βρήκαν οι ήρωες την αιώνια ανάπαυση
Από αφηγήσεις και μνήμες όσων τον έζησαν αποδεικνύεται η γενναιότητα
του ανδρός , ενός νέου με φλογερά πατριωτικά αισθήματα , που χάθηκε
πιστός στο καθήκον ,ενώ θα μπορούσε να είχε σωθεί Αλλά για τον Τάσο
Βάμβουκα δεν υπήρχε ζωή μακριά από το μετερίζι της τιμής όπου
μέτρησαν το μπόι της ψυχής του τόσοι και τόσοι άλλοι πρόγονοί του . Έτσι
έλαβε το στέφανο της αθανασίας , οριοθετώντας με τη θυσία του τους
κανόνες του χρέους προς την πατρίδα.