ΣΤΑ 40 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΑΚΗ

Δύο φορές αξίζει ο Άνθρωπος και επομένως έχει διπλήν υπόστασιν από τους
άλλους ανθρώπους, όταν εκείνο που προσφέρη είναι είτε η επιστήμη, είτε η καλλιτεχνία
είτε η πέννα.
Αλλά τις πιο πολλές φορές συμβαίνει υπεραξίες. Μεγάλοι Άνθρωποι να ζουν στην
αφάνεια, οπότε πρέπει να πεθάνη κανείς για να δώση σημεία ζωής.
Και αυτό ακριβώς διεπίστωσα και εγώ όταν είδα να συνοδεύουν χιλιάδες άνθρωποι
των γραμμάτων, της τέχνης και γενικά από ότι εκλεκτό κοινό έχει η Αθήνα μας, στην
τελευταία κατοικία του, τον Γιάννη Τσατσαρωνάκη.
Είχαμε προγραμματίσει το Σάββατο εκείνης της εβδομάδος Κρητική συνεστίασι, εις
ένα από τα Κρητικά κέντρα του σωματείου μας, που εμπνεύσει του ιδρύσαμεν των φίλων
του Κρητικού τραγουδιού και Μουσικής που σαν πρόεδρος του, θα αρχίζαμε διάφορες
καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Ο Τσατσαρωνάκης δεν γεννήθηκε απλώς στην Κρήτη, αλλά εγεννήθηκε για την
Κρήτη.
Το «πιστεύω» του ήτο να παρουσιάση με φαινομενική ακρίβεια το μεγαλείο την
παράδοσι, την λεβεντιά, την αρχοντιά, την Κρητικήν μουσικήν, τους αγώνας και ηρωισμούς
της Κρήτης μας όσον ουδείς μέχρι σήμερον.
Το κενό που άφησε είναι δυσαναπλήρωτο. Εγνώρισα τον Τσατσαρωνάκη πολύ
κοντά από εκπομπές στο Ραδιόφωνο και άλλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Ήτο μια λάμψις πνεύματος μεγάλη φυσιογνωμία.
Έχασα τον πολύτιμον συνεργάτη μου στο Πιστεύω μου την θείαν Κρητικήν
μουσικήν.
Ας είναι ελαφρό το χώμα της Αττικής Γης που σε σκέπασε αγαπητέ μου φίλε Γιάννη.
Αλέκος Καραβίτης