Οι πραγματικοί ήρωες
Υπάρχουν άνθρωποι που παρουσιάζονται γενναίοι και ηρωικοί, στον καιρό της
ειρήνης. Αποδείχνονται όμως το αντίθετο, σαν βρεθούν σε πόλεμο.
Έτσι υπερηφανεύονται για το θάρρος και τον ηρωισμό των, αλλά σαν έλθει η
δύσκολη στιγμή, δείχνουν πως είναι δειλοί.
Αυτό το είδαν φανερά, όσοι έτυχε να πολεμήσουν στο Ελληνοϊταλικό μέτωπο το
1940 -41.
Αρκετές φορές, η δειλία αυτή, παρουσιάστηκε όχι μόνο ανάμεσα στους στρατιώτες,
αλλά και ανάμεσα στους Αξιωματικούς, τους ηγήτορες των στρατιωτικών τμημάτων.
Η πρώτη γραμμή του πυρός, ξεκαθαρίζει αμέσως, τους ήρωες πολεμιστές, από τους
δειλούς.
Ένας πραγματικός ήρωας – πολεμιστής, ήταν ο Έφεδρος υπολοχαγός πεζικού
Θεοδωράκης από τα Χανιά Κρήτης, που υπηρετούσε σαν διμοιρίτης στον 6 ο λόχο του 2 ου
τάγματος, του 44 ου Συντάγματος Πεζικού.
Καθ’ όλη την περίοδο, που το Σύνταγμα του βρισκόταν μακριά από την πρώτη
γραμμή του πυρός, δεν παρουσίαζεν ο υπολοχαγός αυτός, ούτε ψευτοηρωισμούς, αλλά
ούτε και εκαυχόταν για τον εαυτό του. Εκτελούσε το καθήκον του προς την πατρίδα, σαν
σεμνός στρατιώτης. Όλοι τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν, γιατί είχε καλό χαρακτήρα
και καλούς τρόπους.
Κανείς όμως, ούτε από τους προϊστάμενούς του, ούτε από τους στρατιώτες του, δεν
μπορούσε να φαντασθεί, πως μέσα σ’ αυτό το στήθος, κτυπούσε ηρωική καρδιά.
Ο ηρωισμός του Θεοδωράκη, φανερώθηκε, στην πρώτη πολεμική επιχείρηση που
έλαβε μέρος το 44 ον Σύνταγμα Πεζικού, εναντίον των Ιταλών.
Ο 6 ος λόχος, που υπηρετούσε σαν Διμοιρίτης ο υπολοχαγός αυτός, διατάχθηκε να
εμποδίσει με κάθε τρόπο, την αιφνιδιαστική επίθεση των Ιταλικών στρατιωτικών μονάδων.
Ο κύριος αυτός σκοπός στέφθηκε γρήγορα, από επιτυχία.
Μάλιστα, όχι μόνο εμποδίστηκαν οι εχθροί να προχωρήσουν στις Ελληνικές θέσεις,
αλλά και απωθήθηκαν προς τα πίσω, μέχρι τις δικές των οχυρωματικές θέσεις.
Στην αντεπίθεση αυτή, ο Υπολοχαγός Θεοδωράκης, έτρεχε πρώτος, φωνάζοντας και
παρακινώντας τους άνδρες του, να προχωρήσουν και να διώξουν τους Ιταλούς, και από τις
δικές των θέσεις.
Μέσα στον ενθουσιασμό και τη μέθη της μάχης, με τις πολεμικές κραυγές «αέρα!
αέρα!» που τρομοκρατούσαν τον εχθρό, ένα βλήμα Ιταλικού όλμου, τραυμάτισε βαριά στο
μηρό, τον ηρωικό Υπολοχαγόν!
Το αίμα έτρεχε ποτάμι και ο τραυματισμένος, παραμέρισε σε ένα σπηλιάρι, για να
επιδέσει μόνος του, με την περικνημίδα του, τη φοβερή πληγή. Ούτε έναν αναστεναγμό
πόνου, ούτε καμμιά φωνή για βοήθεια, δεν έβγαλε ο Αξιωματικός αυτός…
Ωστόσο νύκτωσε! Τα Ελληνικά στρατιωτικά τμήματα υποχώρησαν προς τις θέσεις
των. Ο τραυματισμένος υπολοχαγός, έμεινε στο σπηλιάρι, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς,
για να τον βοηθήσει να γυρίσει στις Ελληνικές θέσεις.
Τη νύκτα οι Ιταλοί, έκαμαν νέα αιφνιδιαστική επίθεση! Πέρασαν δίπλα από το
σπηλιάρι που είχε κρυφθεί ο ηρωικός υπολ/γος, χωρίς όμως, να τον αντιληφθούν. Γιατί,
παρά τους φρικτούς πόνους του, από το φοβερό τραύμα, έμεινε ακίνητος και σιωπηλός,
επειδή δεν ήθελε να τον συλλάβουν ζωντανό και να τον αιχμαλωτήσουν οι εχθροί!…
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ 1982