31 Δεκέμβρη 1940!
Ο Ελληνικός στρατός, πάνω εκεί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, ή σωστότερα, της Βόρειας Ηπείρου μας, έγραψε τις πιο ωραίες σελίδες, άφθαστης δόξας και μεγαλείου.
Η Κορυτσά, η Πρεμετή, οι Άγιοι Σαράντα, η Χειμάρα και τόσες άλλες πόλεις της Βόρειας Ηπείρου, είχαν εγκαταλειφθεί, η μια μετά την άλλη, από τους κοκορόφτερους στρατιώτες του Μουσολίνι, ύστερα από σκληρές μάχες, με του ηρωικούς Έλληνες πολεμιστές.
Η Κρητική Μεραρχία, αν και βρισκόταν στην Αλβανία πριν από ένα ολόκληρο μήνα, δεν είχε προχωρήσει ακόμη στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αλλά διαρκώς, μετακινιόταν, πότε προς το βόρειο τομέα (Ελβασάν), πότε προς τον κεντρικό (Χειμάρα). Η V Μεραρχία Κρητών, αποτελούσε την εφεδρία της Στρατιάς!
Οι ολονύκτιες όμως και συνεχείς πορείες, είχαν πολύ κουράσει τους Κρητικούς στρατιώτες, που αισθάνονταν την επιθυμία και τη λαχτάρα, να βρεθούν, όσο το δυνατό γρηγορώτερα στην πρώτη γραμμή, να πολεμήσουν πρόσωπο με πρόσωπο με τους Ιταλούς Φραττέλους και ό,τι ήθελε ας γινόταν. Καλύτερα είχαν, να έπεφταν νεκροί, τρυπημένοι από εχθρική σφαίρα, παρά να ταλαιπωρούνται τόσο καιρό, σε ημερήσιες ή ολονύκτιες εξαντλητικές πορείες!!
Άλλωστε, δεν ήταν και λίγα τα βάσανα των! Τα χιόνια, η πείνα και προ παντός η ψείρα και οι άλλες κακουχίες του πολέμου, συμμάχησαν με τους Ιταλούς, για να εξαφανίσουν τους Έλληνες στρατιώτες!…
Εκείνο το βράδυ, το τελευταίο βράδυ του 1940, παραμονή Πρωτοχρονιάς, οι στρατιώτες του II τάγματος του 44 Συντάγματος Πεζικού είχαν καταυλισθεί από μέρες, σ’ ένα Αλβανικό χωριό, του βόρειου τομέα… Μεγάλη στενοχώρια είχε ζωγραφισθεί στα πρόσωπα των στρατιωτών. Εφαίνονταν όλοι, συλλογισμένοι και σκυθρωποί… Άλλος εσκεπτόταν το χωριό του και αναστέναζε… Άλλος άφηνε το μυαλό του και έτρεχε κάτω εκεί στο μεγάλο νησί, κοντά στην οικογένειά του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τους γέροντες γονείς του, τα αδέλφια του… Τα μάτια πλημμύριζαν δάκρυα!
Βέβαια, όλοι αισθάνονταν και ήσαν υπερήφανοι, που υπηρετούσαν τέτοιες ηρωικές μέρες, τη δοξασμένη Πατρίδα! Δεν μπορούσε όμως, να μην τρέξει το μυαλό τους, αυτό το βράδυ, στο χωριό τους, κοντά στα αγαπημένα τους πρόσωπα…
Το απόγευμα της παραμονής, έγινε μια κατανυκτική υπαίθρια δέηση, από τον παπά του Συντάγματος. Όλοι οι Αξιωματικοί και στρατιώτες του II Τάγματος, συγκεντρώθηκαν και παρακολούθησαν τη δέηση, με μεγάλη ευλάβεια! Στο τέλος μίλησε ο ιερέας! Τι όμορφα που ήταν όλα!
Το σούρουπο, είχε πια απλώσει τα σκούρα πέπλα του, για καλά! Οι στρατιώτες είχαν σκορπισθεί, στα διάφορα σπίτια του χωριού…
Ξαφνικά, μια παρέα από τους πιο αισιόδοξους στρατιώτες, άρχισε να περιοδεύει στα σπίτια και να ψάλει τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα:
«Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά
Ψιλή μου δενδρολιβανιά»!
Τα πρόσωπα όλων των στρατιωτών έλαμψαν. Φωτίστηκαν με μιας και τα μάτια των άστραψαν από συγκίνηση και χαρά!
«Και του χρόνου στα σπίτια μας αδέλφια!».
«Και του χρόνου συνάδελφοι!».
Αυτές και πολλές άλλες ευχές, συνώδευαν την ωραία αυτή ψαλμωδία…
Όταν προχώρησε πια η νύκτα απλώθηκε μεγάλη ησυχία, σ’ ολόκληρο το χωριό. Οι στρατιώτες εκοιμούνταν και ονειρεύονταν…
Τι γλυκά όνειρα να έβλεπαν;…
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ 1982