ΤΕΩΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
Απέθανε και εκηδεύθη στου Γάλλου χωριό της καταγωγής του με μεγάλη κοσμοσυρροή, των κατοίκων Ρεθύμνης, όλων των δικηγόρων και όλων των κατοίκων της κοινότητος Γάλλου εις τους οποίους ήτο ιδιαιτέρως αγαπητός.
Στέφανα κατατέθηκαν εκ μέρους του Δικηγορικού Συλλόγου ο πρόεδρος κ. Γ. Δρανδάκης, ο κ. Προκοπάκης και όλοι σχεδόν οι συνάδελφοι του ως και ο πρόεδρος της Κοινότητος εκ μέρους της Κοινότητος.
Επικηδείους εξεφώνησαν ο κ. Δρανδάκης ως Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου, ο κ. Προκοπάκης ως και μία ανεψιά του επιστήμων.
Ο Πέτρος Φραϊδάκης ήτο πραγματικά ένας εκλεκτός και αξιαγάπητος άνθρωπος και επιστήμων της κοινωνίας μας.
Κατωτέρω δημοσιεύομεν τον λόγον του εξεφώνησεν ο κ. Προκοπάκης.
Αγαπημένε μας Πέτρο,
Πολλές φορές εδά τελευταία μας ειδοποιούσες ότι είχεν αποφασίσει το τελευταίο ταξείδι από τι ζωή μα πάλι το ανέβαλλες. Κι εμείς οι φίλοι σου αρχίσαμε να ελπίζωμε πως θα το ανέβαλλες οριστικά για πολλούς χρόνους. Και όμως δυστυχώς η τελευταία σου απόφασις ήταν ανέκλητη. Και προσευχόμεθα σήμερον όλοι μας να γονατίσωμε μπροστά στο φέρετρό σου και με κομένη την καρδιά να σε θρηνήσωμε να ρίξωμε τα δάκρυα μας ως λίγα φύλλα δάφνης στον αγαπημένο μας απερχόμενο.
Δεν έχομε την δύναμη αγαπημένε μας Πέτρο λόγω της συντριβής μας, να σου πούμε όσα λόγια χωρισμού θα θέλαμε. Θα περιοριστούμε όμως στα λίγα αυτά από ανθρώπινη οφειλή προς ένα αγαπημένο μας που χάνομεν.
Αγαπημένε μας Πέτρο είχεν στην ζωή και διπλώματα σπουδών και κοινωνικές διακρίσεις που δεν έδινε όμως και σπουδαία σημασία γιατί είχες τους αυτογενείς διακριτικούς δικούς σου τίτλους της σεμνότητος, της φιλαληλίας, της αρετής της απεριγράπτου καλωσύνης.
Υπήρξες από νεαράς ηλικίας ένα παιδί του λαού, με την ωραιοτέρα και ευγενεστέρα συμπύκνωσι με διαλεχτά αισθήματα της Κρητικής ψυχής. Γεμάτος αρχοντιά και καλωσύνη. Πάντα με το χαρούμενο σου γέλοιο. Ανώτερος από στενόκαρδες εκδηλώσεις και μικρότητες, ακολούθησες εκπληρόνωντας ένα χρέος προς τους φίλους σου, τους γνωστούς σου, τους συνανθρώπους σου και τον ίδιο τον εαυτό σου τον αξιόπρεπο δρόμο του αγνού, του άδολου, του ανιδιοτελούς του τιμίου ανθρώπου, χωρίς καμμιά παρέκλησι, πιστός και σε μια παράδοσι μιας αρχοντικής οικογενείας εις την οποία ανήκες και της οποίας ήσουν το στόλισμα.
Με αυτά τα ψυχικά σου χαρίσματα, τα σπάνια στη σημερινή εποχή, είχες κατακτήσει την ειλικρινή αγάπη των πολυπληθών σου φίλων και της Κοινότητας που κατάγεσαι χωρίς καμμιά εξαίρεσι των κατοίκων της, τους οποίους αγαπούσες και σου ανταπέδιδαν τα αισθήματα σου. Ήσουν ο εκλεκτός της, το χαϊδεμένο της παιδί. Οι κάτοικοι της σε περιέβαλαν με μια αληθινή αγάπη χωρίς καμμιά διάκρισι.
Το σημερινό δε ξεσήκωμα και τα αυθόρμητα δάκρυα του πόνου των για την απώλεια σου τονίζουν και επεισφραγίζουν την τελευταία ψυχική εκδήλωσι ως μόνου χρέους.
Υπήρξες αγαπημένε μας Πέτρο και δημόσιος υπάλληλος έδωκες και εκεί τα δείγματα της προσηλώσεως σου εις το καθήκον της ευθυκρισίας σου και της εντιμότητός σου. Αλλά εγώ σε γνώρισα καλύτερα ως συνεργάτη και πολλές φορές σε καμάρωνα ως άνθρωπο ανιδιοτελή στις υποθέσεις σου για τους αδυνάτους ιδία, αλλά και για την συντριβή σου στα σφάλματα κατά την γνώμη σου των λειτουργών της θέμιδος. Και εις το πέρασμα σου από το επάγγελμα αυτό, το ευγενές αλλά και δύσκολο αφήκες τα σημάδια της προσωπικότητος σου, ως σόφρονος ακεραίου και ανωτέρου ανθρώπου.
Έμεινες άγαμος στην ζωή και δεν εγνώρισες παιδιά, είχες όμως ως παιδιά τα αγαπημένα σου παιδιά των αδελφών σου, τα οποία εκαμάρωνες και ελάτρευες βαθύτατα και αισθανόσουνα υπερηφάνεια για τας προόδους των. Τα οποία σήμερον αυτά πλήττονται βαθύτατα για την απώλεια σου.
Την πληγείσαν οικογένειαν σου συλλυπούμεθα εκ βάθους καρδίας. Τα λίγα δε λόγια μας αυτά διατυπώνονται ως ύστατη ανθρώπινη οφειλή προ του τάφου σου και ως ικεσία στις ανώτερες δυνάμεις να χαρίζουν στην αγνή ψυχή σου την γαλήνη της αιωνίας ζωής και αναπαύσεως.
Η μνήμη σου θα μας είναι αιωνία.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1974