Του Μανόλη Γ. Παπαδογιάννη
Προέδρου του Δ.Σ.
Οι Μουρνιανοί που βρίσκονται εγκαταστημένοι στην περιοχή της Αθήνας
ξεπέρασαν κατά την τελευταία δεκαετία, με τους μετριότερους υπολογισμούς, τους χίλιους
(1.000) ενώ στο χωριό της καταγωγής τους οι μόνιμοι κάτοικοι είναι τρακόσιοι (300)
περίπου. Όλοι οι ξενητεμένοι Μουρνιανοί διατηρούν δεσμούς με το χωριό τους και
νοιώθουν ιδιαίτερη συγκίνηση όσες φορές τυχαίνει να συναντώνται μεταξύ τους.
Με πρωτοβουλία των Μαν. Γ. Ζαχαριουδάκη, Γιάννη Β. Καπετανάκη και Μαν. Γ.
Παπαδογιάννη άρχισε το φθινόπωρο του 1976 η διαδικασία για την ίδρυση Σωματείου που
να περιλαμβάνει στους κόλπους του όλους τους απόδημους Μουρνιανούς τους
εγκαταστημένους, κυρίως, στην περιοχή Αθήνας – Πειραιά.
Επωνυμία επιλέχτηκε «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΟΥΡΝΙΑΝΩΝ» με διακριτικό τίτλο «Η ΜΟΥΡΝΕ»
δηλ. την ονομασία του χωριού. Σήμα του Σωματείου το δέντρο της μουρνές από όπου πήρε
την ονομασία του το χωριό.
Έδρα του Σωματείου ορίστηκε η Νίκαια του Πειραιά γιατί στην περιοχή της
βρίσκονται εγκαταστημένοι οι πιο πολλοί Μουρνιανοί της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας
και του Πειραιά. Μια γειτονιά μάλιστα της συνοικίας Άσπρα-Χώματα της Νίκαιας
ονομάζεται «Μουρνιανά» γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι της είναι Μουρνιανοί.
Σκοπός του Σωματείου, όπως αναφέρεται στο Καταστατικό του, είναι: «η
οικονομική και πνευματική ανάπτυξη και ο εξωραϊσμός του χωριού Μουρνέ σε συνεργασία
με τις κοινοτικές αρχές του χωριού, και η αλληλοβοήθεια ανάμεσα στα μέλη του. Στις
δραστηριότητες του Συλλόγου περιλαμβάνεται η οικονομική συμπαράσταση στα μέλη του
και στις οικογένειές τους σε περίπτωση ανάγκης (ασθένεια, ατύχημα, σπουδές κλπ.), η
οικονομική και συμβουλευτική συμπαράσταση στην εκτέλεση έργων στο χωριό Μουρνέ
(δημιουργία νέων αγροτικών δρόμων, βελτίωση αυτών που υπάρχουν, βελτίωση του
υδρευτικού, αρδευτικού και εγγειοβελτικού συστήματος, καθαρισμός του χωριού από τα
ερείπια, δημιουργία βιβλιοθήκης, μουσειακής συλλογής και πνευματικής εστίας και άλλων
παρόμοιων κοινοφελών έργων, έκδοση εντύπων κλπ.).
Το καταστατικό υπογράφτηκε από τα ιδρυτικά του Μέλη στις 13 Οκτωβρίου 1976
υποβλήθηκε στο Πρωτοδικείο του Πειραιά, εγκρίθηκε με την υπ’ αριθμ. 453/76 απόφαση
του και εγγράφηκε στο βιβλίο Σωματείων του ίδιου Πρωτοδικείου με αριθμό Μητρ. 1884
στις 8 Μαρτίου 1977.
Το Καταστατικό αυτό είναι ένα από τα πρώτα καταστατικά σωματείων που είναι
συνταγμένα στη δημοτική γλώσσα.
Με την υπογραφή του καταστατικού ορίστηκε Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή, που
την αποτέλεσαν οι: Μαν. Γ. Ζαχαριουδάκης, Γιάννης Β. Καπετανάκης, Γιάννης Γ.
Μαρκουλιδάκης, Μιχάλης Γ. Χατζηδάκης και Μαν. Γ. Παπαδογιάννης. Η Επιτροπή αυτή
όφειλε να συγκαλέσει Γενική Συνέλευση των μελών για την ανάδειξη Διοικητικού
Συμβουλίου μέσα σε τέσσερις μήνες από την εγγραφή του Συλλόγου στο ειδικό για τα
Σωματεία βιβλίο του Πρωτοδικείου.
Οι αρχαιρεσίες έγιναν τον Ιούνη του 1977. Εκλέχτηκαν Μέλη του Διοικητικού
Συμβουλίου οι: Στελής Γ. Ανανδρανιστάκης, Μαν. Γ. Ζαχαριουδάκης, Γιάννης Β.
Καπετανάκης, Αντρέας Σ. Παπαδογιάννης, Γιάννης Μ. Παπαδογιάννης, Γιάννης Θ.
Σταυρουλάκης και Μαν. Γ. Παπαδογιάννης.
Μετά την πρώτη τριετή θητεία, επακολούθησαν νέες αρχαιρεσίες τον Ιούνη του
1980 για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου. Εκλέχτηκαν οι: Στελής Γ.
Ανανδρανιστάκης, Μαν. Γ. Ζαχαριουδάκης, Ελένη Κ. Καπετανάκη, Γιάννης Β. Καπετανάκης,
Αντρέας Σ. Παπαδογιάννης, Γιάννης Μ. Παπαδογιάννης και Μαν. Γ. Παπαδογιάννης.
Από τις πρώτες δραστηριότητες του Συλλόγου ήταν η οργάνωση συνεστιάσεων με
διπλό σκοπό. Πρώτο να δημιουργηθούν ευκαιρίες για επαφή των μελών του και δεύτερο
να συγκεντρωθούν χρήματα για την έναρξη της πραγματοποιήσεως των στόχων που έχουν
τεθεί στο Καταστατικό.
Στις αρχές του 1978 είχε ήδη συγκεντρωθεί ένα σεβαστό ποσό στο ταμείο του
Συλλόγου και άρχισε η εκτέλεση του πρώτου σημαντικού έργου. Η διάνοιξη αμαξωτού
δρόμου από Μουρνέ προς Δρύμισκο. Το έργο αυτό ξεκίνησε την άνοιξη του 1978. Ήταν ένα
έργο αρκετά μεγάλο και δαπανηρό γιατί ο δρόμος έπρεπε να περάσει μέσα από τα Λαγκά
και το φαράγγι του Κέντρα. Τα οικονομικά όμως του Συλλόγου δεν επαρκούσαν για την
αποπεράτωσή του. Γι’ αυτό ζητήθηκε η συνδρομή του Κράτους. Με ενέργειες του Δ.Σ. του
Συλλόγου που συνεπικουρούσαν και τα Δ.Σ. των Συλλόγων των χωριών Μιξόρουμα,
Δρύμισκου, Κεραμέ και Αγαλιανού, χορηγήθηκε κρατική πίστωση για την αποπεράτωση
του έργου. Έτσι ο δρόμος αυτός τέλειωσε την Άνοιξη του 1980. Στη συνέχεια ο Σύλλογος
Μουρνιανών διάθεσε χρήματα για τα τεχνικά έργα του ίδιου δρόμου για να είναι βατός και
το χειμώνα.
Με δαπάνη του Συλλόγου αγοράστηκε ένα μηχάνημα μίξης τσιμέντου, άμμου,
χαλικιών και νερού για την κατασκευή μπετόν (μπετονιέρα) και δωρήθηκε στην Κοινότητα
του χωριού Μουρνέ. Το μηχάνημα αυτό χρησιμοποιήθηκε για την τσιμεντόστρωση του
κεντρικού δρόμου του χωριού, του δρόμου προς το νεκροταφείο και γενικά
χρησιμοποιείται σε όλα τα έργα της Κοινότητας και των κατοίκων της.
Με άλλο ποσόν που ο Σύλλογος χορήγησε στην Κοινότητα τσιμεντοστρώθηκε τμήμα
του δρόμου προς το κοινοτικό νεκροταφείο, έγινε επέκταση, χτίστηκαν νέοι τάφοι,
καθαρίστηκαν οι παλαιοί και γενικά έγινε εξωραϊσμός του χώρου.
Το Δ.Σ. με άλλες ενέργειές του πέτυχε να γίνει έναρξη ασφαλτόστρωσης του δρόμου
από Σπήλι προς Μουρνέ και η κατασκευή γέφυρας στο Γέρο ποταμό δίπλα από το μύλο του
Μουζούρη. Η γέφυρα αυτή θα επιτρέψει την απευθείας οδική σύνδεση των χωριών
Μιξόρουμα και Μουρνέ.
Ένα από τα κυριότερα όμως επιτεύγματα του Συλλόγου είναι οι ευκαιρίες για
επαφή μεταξύ των Μουρνιανών που ζουν στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Στις συνεστιάσεις
και στις εκδρομές που οργανώνονται κάθε χρόνο από το Δ.Σ. συναντιώνται Μουρνιανοί
που είχαν να ιδωθούν πολλά, ακόμα και σαράντα, χρόνια. Παράλληλα καλλιεργείται σιγά –
σιγά κλίμα παλινόστησης στο χωριό ύστερα από τις καλλίτερες συνθήκες διαβίωσης που
δημιουργούνται εκεί με την αποφασιστική συμβολή του Συλλόγου. Ήδη ολοένα και
περισσότεροι συγχωριανοί, ιδιαίτερα συνταξιούχοι, χτίζουν καινούργια σπίτια στη Μουρνέ
όπου προγραμματίζουν να επαναφέρουν την μόνιμη κατοικία τους.
Στους άμεσους, τέλος, στόχους του Συλλόγου περιλαμβάνεται και η δημιουργία
Βιβλιοθήκης στη Μουρνέ για να έχουν απασχόληση πνευματική οι παλιοί και νέοι κάτοικοί
της.
Αθήνα, Γενάρης 1981.