ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
Στα 4 χρόνια της μαύρης Γερμανικής Κατοχής (1940-44), οι περισσότεροι υπόδουλοι
Έλληνες, έδειξαν αξιοπρεπή συμπεριφορά, στα Κατοχικά Στρατεύματα του Γερμανού
Δικτάτορα Χίτλερ.
Η π ε ρ ι φ ρ ό ν η σ η στους Γερμανούς, ήταν το πρώτο γνώρισμα των υποδούλων
Ελλήνων. Η Α ν τ ί σ τ α σ η κατά του Κατακτητού, ήταν ο δεύτερος τρόπος, με τον οποίο
προκαλούσαν ποικίλες και μεγάλες φθορές, στα στρατεύματα της Γερμανικής Κατοχής. Τα
διάφορα σ α μ π ο τ ά ζ, ήταν ο σκληρότερος τρόπος εκδικήσεως των Ελλήνων πατριωτών,
στις Κατοχικές Γερμανικές Δυνάμεις.
Έπειτα, τα υπερήφανα βουνά της Πατρίδας μας, γέμισαν από γενναίους Έλληνες
πατριώτες, που δεν μπορούσαν να αντέξουν την πικρή Γερμανική σκλαβιά.
Δυστυχώς όμως, υπήρξαν και μερικοί κακοί Έλληνες, που όχι μόνο δέχθηκαν να
συνεργασθούν στενά με τον εχθρό, αλλά έγιναν και προδότες των συμπατριωτών των.
Αυτοί ωνομάσθηκαν Γκεσταμπίτες γιατί κατάντησαν πιο βάναυσοι και πιο σκληροί, από
τους άνδρες της περιβόητης Γ κ ε σ τ ά π ο δηλαδή της Μυστικής Αστυνομίας, της
Χιτλερικής Γερμανίας.
Όλοι όσοι ζήσαμε στα μαύρα εκείνα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής, δεν μπορούμε
να λησμονήσουμε τους άγριους αυτούς γκεσταμπίτες, με τις απαίσιες μορφές και τις
μαύρες ψυχές, που περιφέρονταν στα διάφορα μέρη της δυστυχισμένης και
υποδουλωμένης πατρίδας μας, είτε μόνοι, είτε, κατά προτίμηση, με Γερμανούς
Αστυνομικούς, οπλισμένοι σαν αστακοί, φοβερίζοντας, προδίδοντας και συλλαμβάνοντας
όποιον ήθελαν!… Μ’ άλλα λόγια, οι γκεσταμπίτες αυτοί, σκόρπιζαν παντού την αγωνία, την
δυστυχία, την φρίκη!… Υπήρξαν πολλές περιπτώσεις, που οι Γκεσταμπίτες αυτοί,
καταντούσαν σωστοί Γενίτσαροι και προκαλούσαν περισσότερο τρόμο και φρίκη, από
αυτούς τους ίδιους τους Γερμανούς αστυνομικούς, της περιβόητης Γκεστάπο…
Βέβαια, πολλοί από τους αξιοθρήνητους αυτούς Έλληνες Γκεσταμπίτες, είχαν
φρικτό τέλος, από τους Έλληνες πατριώτες, ακόμη και στην περίοδο της μαύρης Κατοχής,
προ παντός όμως κατά τις πρώτες μέρες της απελευθέρωσης της Πατρίδας μας.
Αρκετοί όμως απ’ αυτούς, τους γκεσταμπίτες – προδότες, πρόλαβαν και έφυγαν,
μαζύ με τα στρατεύματα της Γερμανικής Κατοχής, από το φόβο των σκληρών αντιποίνων
που τους περίμεναν, από τους αδικηθέντες συμπατριώτες των…
Αλλά και απ’ αυτούς, που πρόλαβαν και έφυγαν, οι περισσότεροι χάθηκαν ή
σκοτώθηκαν, από τους ίδιους τους Γερμανούς φίλους των, πληρώνοντας έτσι, τα πολλά
βασανιστήρια και τις μεγάλες αδικίες, που είχαν σκορπίσει, στους δυστυχισμένους
σκλαβωμένους συμπατριώτες των. Γιατί και στην περίπτωση αυτή, εφαρμόσθηκε το
πανάρχαιο ρητό: «Την προδοσίαν πολλοί αγάπησαν. Τον προδότη όμως, κανείς δεν
αγάπησε».