Μια πολυμελής οικογένεια έχασε χθες ένα προσφιλές της μέλος τον Κυριάκο Μυλωνά. Γονείς, σύζυγος, τέσσερα παιδιά, αδέλφια και πολλοί συγγενείς τον κλαίνε απαρηγόρητοι. Μαζί τους τον κλαίνε και όσοι έτυχε να τον έχουν συναναστραφεί ή να έχουν συνεργαστεί μαζί του. Γιατί δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να τον γνώρισε και να μην του κέρδισε την συμπάθεια του και την φιλία του. Αν σκεφτεί κανείς όλες τις αρετές που μπορούν να στολίσουν την προσωπικότητα ενός ανθρώπου θα διαπιστώσει ότι όλες ήταν συγκεντρωμένες στον Κυριάκο. Σεμνότητα, λεβεντιά, εργατικότητα, ευθύτης χαρακτήρα, ήθος, καλοσύνη, πραότητα, να μερικές από τον ατέλειωτο κατάλογο. Σαν οικοδόμος ήταν εξαίρετος τεχνίτης, ακούραστος ένας από τους αθόρυβους δημιουργούς που συντελούν στην πρόοδο του τόπου.
Στο συνεργείο που δούλευε δεν θα άκουγες ποτέ τις συνηθισμένες φωνές, δεν θα έβλεπες ποτέ εκνευρισμό. Όλα γινόντουσαν ήρεμα, μεθοδικά. Γι’ αυτό ήταν απόλαυση να συνεργάζεσαι μαζί του. Το ίδιο άψογος ήταν και στην ζωή σαν οικογενειάρχης σαν πατέρας, στις φιλίες του και στις συναναστροφές του.
Κι όπως έζησε λεβέντικα έτσι λεβέντικα τελείωσε την σύντομη ζωή του.
Η αρρώστια μπορεί να του νίκησε το σώμα αλλά δεν του έκαμψε την ψυχή του. Έτσι λεβέντη πρέπει να τον θυμόμαστε πάντα. Ας είναι ελαφρό το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Ι.Σ.
Κρητική Επιθεώρηση 15/10/1982