ΚΑΙΤΗ ΣΟΥΜΠΑΣΑΚΗ

Κατά τις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές του δωδεκαημέρου, που οι ουρανοί
διηγούνται δόξαν Κυρίου και που οι Άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν στη γη ψάλλοντες το «Δόξα
εν Υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη» έφυγε προς τους ουρανούς μια αγνή, σεμνή κοπέλλα,
η Καίτη Σουμπασάκη.
Για όσους δεν γνώριζαν την αρρώστεια της ήταν ένα οδυνηρό ξάφνιασμα ο
αιφνίδιος θάνατός της.
Γιατί η Καίτη Σουμπασάκη ήταν μια διαλεχτή κοπέλλα με σπάνια ψυχικά χαρίσματα
ανθρωπιάς, ήθους, απλότητος, καλωσύνης. Ξεχωριστή θέση είχε στη Ρεθεμνιώτικη
Κοινωνία γλυκειά, σεμνή, καταδεκτική, ευγενική. Η φωνή της, θερμή, απαλή, σε γοήτευε. Η
συζήτησίς της σε έθελγε όπως ήταν κατατοπισμένη σωστά σε πολλά κοινωνικά θέματα και
γενικά σε όσα αφορούν τα ενδιαφέροντα της γυναίκας.
Την συνάντησα κάποτε σ’ ένα ταξίδι στο σαλόνι του πλοίου. Διατήρησα πάντοτε στη
μνήμη μου αυτή τη συνάντηση. Μείναμε πολλές ώρες κουβεντιάζοντας. Θα μου μείνη
πάντα αξέχαστη η χάρις, η εξυπνάδα και η φρονιμάδα μαζί στα λόγια της.
Πόνεσα πολύ για το θάνατό της, τόσο αναπάντεχο πάνω στην ακμή της ζωής της.
Νοιώθω βαθειά τον πόνο της μητέρας της που έχασε τέτοιο ακριβό ξεχωριστό κορίτσι.
Συμμερίζομαι τη λύπη, που αισθάνθηκαν τ’ αδέλφια της, που έμειναν για πάντα χωρίς τη
γλυκειά παρουσία αγαπημένης αδελφής.
Θα μείνη πάντα άδεια η θέσις μιας εξαίρετης κοπέλλας Ρεθεμνιώτισσας, που
ανέδιδε τόση ζεστή θαλπωρή και ανθρωπιά ο πλούσιος ψυχικός και πνευματικός της
κόσμος.
Λίγα λευκά λουλούδια σκορπισμένα από φιλικό χέρι στο νωπό τάφο της.