ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟ
Ένα απο τα ζωτικά ζητήματα της Επαρχίας μας είναι και η κτηνοτροφική
ασφάλεια. Η πιο πολλή ύπαιθρος της είναι κτηνοτροφική γιατι είναι
άλλως πως άγονη και στείρα. Το γάλα, το τυρί, το βούτυρο και το κρέας
μπορούσαν να είναι το άλφα και το ωμέγα της Μυλοποταμίτικης
οικονομίας. ‘Ομως ο ζωοκλέφτης που ασύδοτος κι ελεύθερος
παραμονεύει πλάι στο κάθε κοπάδι, ανατρέπει την πραγματικότητα αυτή
κι επιτείνει κι αυτός μαζί με τις καιρικές συνθήκες που σπανίως
συμφωνούν προς τις τοπικές την αθλιότητα την ανέχεια, που οδηγούν
μαζί με τα άλλα και στον πνευματικό μαρασμό και στη πρωτοφανή εδω
κοινωνική απογοήτευση.
Το κράτος δεν έχει μείνει ασυγκίνητο μπρος σ’ αυτή την κατάσταση.
Επανειλημμένως έχει καταβάλλει προσπάθεια περιορισμού του κακού
ελάχιστα το έχει επιτύχει ως την ώρα και τούτο γιατί κατα τη γνώμη μας
δεν έχει στραφεί στη ρίζα του κακού που χάνεται μέσα στα χρόνια και
είναι γιαυτο πιο πολύ υπόλογο για το κακό συνήθεια.
Στη συγκέντρωση εκείνη είδαμε την πολιτική και αστυνομική ηγεσία του
Νομού μας να αγωνίζεται τίμια κι απελπισμένα για την περιστολή του
κακού. Νομίζω πως δεν έπιασαν το ζήτημα στην πηγή του. Γιατι ο
ζωοκλέφτης και κτηνοτρόφος συνεργάζεται οχι τόσο απο αλληλοφόβο
όπως πιστεύεται αλλά από πνεύμα αλληλοβοήθειας . Γιατι όπως είπαμε
τότε αν το κράτος ήθελε πράγματι να εξουδετερώσει το κακό θα έπρεπε
πρώτα ν’ απλώσει άφθονα τα φιλανθρωπικά αγαθά του Υπουργείου
Πρόνοιας σ’ αυτα εδώ τα χωριά που ενώ βρίσκονται στην ειρηνική
Ελληνική επικράτεια, ζουν μια ζωή που δεν έχει καμία σχέση με την
ανθρώπινη ζωή, καθώς περνούν τον άθλιο καιρό τους κάτω από μια
συνεχή πάλη προς τα στοιχεία της φύσης (κρύο, χιόνι, αέρας) που τους
βρίσκουν χωρίς φωτιά, χωρίς ψωμί και χωρίς στέγη ( η στέγη τους
χωμάτινη καθώς είναι δεν εμποδίζει το νερό μέσα στον άθλιο
πρωτόγονο οντά).
Εφημ. “το Βήμα”.1951