Όσο χρονών και αν είναι η γιαγιά σου, είτε 80 είτε 90 είτε 100, όταν φεύγει , στενοχώριεσαι.
Η γιαγιά μου πέθανε 104. Έζησα μαζί της 47 χρόνια και νιώθω άπειρα τυχερή που την είχα τόσα χρόνια στη ζωή μου και ίσως για αυτό, μαζί της, έφυγε και ένα κομμάτι από αυτήν…
Η γιαγια μου ήταν η καλύτερη γιαγιά του κόσμου. Τι να πρώτο θυμηθώ… Τις ιστορίες της; Τις πλάκες της;… Θυμάμαι που πηγαίναμε στο χωριό, ειδικά τα καλοκαίρια, και την ώρα που ήταν να φύγουμε, λέγαμε στη μαμά.. “να μείνουμε εμείς;” Που να μείνετε, μας έλεγε, δε χωρατε είναι εδώ και τα ξαδέρφια σας!
“Να μείνετε” , πετάγοταν η γιαγιά. “Θα στρώσουμε χαμε μα κάψα έχει, να, κάτω από την καρυδε”… και μέναμε…όντως κάτω από την καρυδε.
Και το καλύτερο μας, ήταν να έρθει το βράδυ να κάτσουμε γύρω της όλοι, να μας πει ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια, από τον πόλεμο, από τη ζωή της, τις δύσκολιες που πέρασε…. και ήταν η καλύτερη μας στιγμή να την ακούμε. Θυμάμαι, να μας κάνει πλάκα με τη μασέλα της. Έβγαζε την κάτω σπρωχνοντας την λίγο με την πάνω και εμείς σκαγαμε στα γελια. “Μα πως το κανεις;; Δε βγαίνουν τα δόντια. Πώς το κάνεις εσύ” …και μετά ξεκαρδιζοταν και αυτή. Δε θα ξεχάσω το γέλιο της.
Το πρωί που ξυπνούσαμε καθόταν ήδη στο τετράγωνο τραπέζι της κουζίνας και είχε ήδη ανοίξει το φύλλο για τις χορτόπιτες…. Εκεί με το μεγάλο ξυλικι, να κάνει άπειρες χορτόπιτες…..Η γιαγιά είχε πάντα στην κατάψυξη χορτόπιτες!! Εψηνε τα καλύτερα φαγητά και πως γίνεται… Να ηταν πάντα νόστιμα. Η γιαγιά είχε πάντα σοκολάτες στο σπίτι… Και μας κερνούσε και μετά πηγαίναμε κρυφά να πάρουμε κι άλλες… και μας έβλεπε… και έλεγε…”βγαλτσι οξω ουλες φάτε τσι”
Η γιαγιά μου πάντα καλοδεχοταν όποιον και αν ερχόταν στο σπίτι της… Και αν ερχόταν κόσμος….. Και ποτέ δε θυμάμαι τη γιαγιά μου να κουτσομπολεψει η να μου πει κακο λόγο για άνθρωπο… Μου έλεγε, ” θα ακούς, ας σου λέει ο καθένας ότι θέλει και δε θα απαντάς, ας κάνει ο καθένας ότι θέλει δε σου πέφτει λόγος”
Πόσες σοφές κουβέντες έχω ακούσει από τη γιαγιά μου, κουβέντες που δε θα ξεχάσω ποτέ!!
Τον τελευταίο χρόνο δε μας θυμόταν πάντα. Πήγαινα να τη δω και μου έλεγε… “ποια είσαι έλα κοντά κοντά να σε δω”… και εσκυβα από πάνω της … “Ω, μακριά και πολλά μαλλιά . Η Χαρίκλεια είσαι”…
Γιαγιάκα μου..
Η γιαγιά μου είναι το ΠΡΟΤΥΠΟ γυναίκας, μάνας και γιαγιάς για εμένα… Και μακάρι να της μοιάζω έστω και λίγο. Δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει άλλη γυναίκα σα τη γιαγιά μου και δε θα την ξεχάσω ποτέ όσο ζω. Δικαίως έχει τον τίτλο της Αρχόντισσας .Είμαι σίγουρη ότι έχει γίνει ένας άγγελος στον παράδεισο και μας προσέχει τώρα όλους. Δε ζητώ να φτάσω τα χρόνια της, ζητάω όμως από την Παναγία να τα φτάσουν τα παιδιά μου και όλα τα παιδιά του κόσμου.
Με αυτά τα λίγα λόγια νιώθω ότι την τιμώ με κάποιο τρόπο, όμως θα μπορούσα να γράφω για ώρες.
Σ αγαπώ γιαγια μου
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026