ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
Αγγέλθηκε από την Αθήνα ο θάνατος του συμπατριώτη μας δασκάλου
Βαγγέλη Παπαγιαννάκη που κηδεύτηκε χθες το απόγευμα στο
Νεκροταφείο Δάφνης.
Το θάνατο του προκάλεσε η επάρατη αρρώστια που έκανε την
εμφάνισή της λίγο πριν από τις γιορτές και ολοκλήρωσε το απαίσιο
έργο της μέσα σ’ ένα 15ημερο.
Ο αείμνηστος Βαγγέλης γεννήθηκε στ’ Ακτούντα του Αη Βασίλη ητο
1925 και τέλειωσε την παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου το 1945 μαζί
με μια συντροφιά Ρεθεμνιώτες που είχαν συνδεθεί σαν πραγματική
οικογένεια.
Ρούφηξε κι εκείνες άφθονα τα ποτήρια της στέρησης και της αφθονίας
πού’ χαν στραγγίσει το χαμόγελο από το πρόσωπό του ακόμη και στα
νεανικά του χρόνια.
Όλη του η ζωή πέρασε με το συναίσθημα μιας κάποιας πικρίας που δεν
ήθελε να την μοιρασθεί ποτέ με κανένα.
Μόνο στο χαρτί – που ξέσπαγε συχνά – εμπιστευόταν να εκτονώσει τη
γεμάτη ευαισθησία ψυχή του από κάτι που προφανώς τον βασάνιζε.
«Γράφεις ακόμη Βαγγέλη» ; τον ρωτήσαμε πριν ένα χρόνο που
συναντηθήκαμε.
«ίδια και απαράλαχτα όπως τότε στην Ακαδημία» ήταν η απάντηση .
Πρόωρα σε χάσαμε αλησμόνητε φίλε.
Ευχόμαστε ανάλαφρη η Αττική γη που σε σκέπασε.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗΣ
Πέθανε και κηδεύτηκε στο Ηράκλειο ένας καλός φίλος του Ρεθύμνου,
που παλιοί συμπολίτες τον θυμούνται με ιδιαίτερη συγκίνηση. Ο
Γεώργιος Επιτροπάκης.
Γέννημα θρέμμα του Ηρακλείου ο εκλιπών, υπηρέτησε πρώτα σαν
δάσκαλος σε χωριά του νομού του. Αργότερα άφησε την έδρα και
κατατάχτηκε στο στρατό όπου και υπηρέτησε ως έφεδρος υπολοχαγός.
Τα τόσα προσόντα του, η μόρφωση του και η προσήλωση του στο
καθήκον, όπου κι αν υπηρέτησε, συνετέλεσαν στο να διοριστεί
Αγρονόμος αρχίζοντας την καριέρα του αυτή από τη Σπάρτη.
Στον ίδιο τομέα προσέφερε επίσης τις υπηρεσίες του στην Κέρκυρα, στ’
Ανώγεια, στην Ιεράπετρα και τέλος στο Ρέθυμνο όπου και
αποστρατεύτηκε.
Σαν άνθρωπος ήταν πάντα ο πρεσβευτής της Κρητικής λεβεντιάς.
Αντιπροσώπευε επίσης το ήθος, την καλοσύνη, την ανθρωπιά, όλα
εκείνα τα στοιχεία που στη διάρκεια της ζωής του του χάρισαν
αμέτρητους φίλους.
Ευτύχησε να συνδέσει τη ζωή του με την εξαίρετη Αικατερίνη
Αναστασάκη με την οποία και απέκτησε τρία παιδιά.
Το Νίκο που θεωρείται από τους ποιο επιτυχημένους δημοσιογράφους
των Αθηνών, τον Σπύρο ο οποίος είναι σήμερα Λυκειάρχης του
επαγγελματικού Λυκείου Ηρακλείου και τη Ρένα σύζυγο του συμπολίτη
μας εμπόρου Χάρη Κουγιτάκη γνωστή για την ενεργό συμμετοχή της σε
διάφορες εκδηλώσεις σωματείων μας.
Ο γάμος της κόρης του με το Ρεθυμνιώτη τον έδεσαν περισσότερο με
την πόλη μας που ανέκαθεν ξεχώριζε και αγαπούσε ιδιαίτερα. Ακόμα κι
όταν συνταξιοδοτήθηκε ερχόταν και έμενε αρκετές μέρες εδώ με την
συντροφιά των τόσων φίλων που είχε αποκτήσει στο Ρέθυμνο.
Γιαυτό και η αναγγελία του θανάτου του ακούστηκε με λύπη και στην
πόλη μας.
Η εφημερίδα μας συλλυπείται θερμά την οικογένεια του κι εύχεται να
είναι ελαφρό το χώμα της Ηρακλειώτικης γης που τον σκέπασε.
ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ (ΠΑΠΑΜΑΡΚΑΚΗ)
Πέθανε πλήρης ημερών και τάφηκε στην Αθήνα η εκλεκτή
συμπολίτισσα και ευσεβής διδασκάλισσα Ειρήνη Ανδρουλιδάκη.
Προέρχονταν από την ευγενέστατη και αρχοντική οικογένεια των
Παπαμαρκάκηδων στις Μαργαρίτες ή οποία ανέδειξε εκλεκτούς άνδρες
προεστούς και πολιτευτές.
Γεννήθηκε στις Μαργαρίτες το 1895 φοίτησε στα τότε σχολεία της
Ρεθύμνης και αργότερα στο Αρσάκειο Αθηνών στο οποίον και
αρίστευσε. Μετα την αποφοίτηση της διορίσθηκε διδασκάλισσά στις
Μαργαρίτες και συνδέθηκε με τον περίφημο Ιατρόν και εξαίρετον
άνθρωπο Εμμανουήλ Ανδρουλιδάκη με τον οποίον δημιούργησε μια
εκλεκτή οικογένεια και απόκτησαν τέσσερα παιδιά.
Η Ειρήνη Ανδρουλιδάκη δεν ήταν μόνο η καλή διδασκάλισσα, δεν ήταν
μόνο η θυγατέρα η σεμνή οικοδέσποινα που σταμάτησε πλάϊ στον
άνδρα της, για να διακονήσει τον άνθρωπο αυτής της εποχής που
υπέφερε τρομερά και εστερείτο ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως.
Σα διδασκάλισσα στο φημισμένο αρχοντοχώρι είχε μια τεράστια
ακτινοβολία, ήταν μα φωτεινή πηγή που με αυτοθυσία επι σειρά ετών
εφώτιζε τα παιδιά που τις εμπιστεύθηκε η πολιτεία και οι μαθητές
αρίστευαν στις εξετάσεις τους και διακρίνονταν για το ήθος τους.
Το ιστορικό χωριό θα ενθυμείται επι αιώνες την πρόσχαρη και
ευγενέστατη σύζυγο του καλού ιατρού τη φωτισμένη διδασκάλισσα την
ευσεβή χριστιανή που γνώριζε να προσφέρει και να θυσιάζεται για τον
συνάνθρωπό του.
Ηξιώθηκε να δει μεγάλα τα παιδιά της πεπαιδευμένα αποκατεστημένα
και τα άλλα πνευματικά της παιδιά να διαπρέπουν στην επιστήμη, την
εκκλησίαν και την αρετήν.
Απέθανε πλήρης ημερών μέχρι την τελευταία της στιγμή κράτησε τη
διαύγεια του πνεύματός της και έφυγε όπως το πολύκλαδο δέντρο
χωρίς να κυρτώσει το σώμα της ούτε από τα γηρατειά ούτε από την
ασθένεια και τον πόνο.
Ας είναι αιωνία η μνήμη της.
Ελένη Στ. Κατσαραγάκη
Εις ηλικίαν 80 ετών απεβίωσεν και εκηδεύθη την
παρελθούσανΤετάρτην η Ελένη Στ. Κατσαραγάκη με
συμμετοχήν ολοκλήρου της Σελλιανής Κοινωνίας και
κατοίκων των πέριξ Κοινωτήτων.
Η θανούσα μητέρα του προέδρου της Κοινότητος
απελάμβανε εκτιμήσεως και αγάπης. Η εγγονή δε αυτής
Δ)νίς Ελένη Χρίστου Κατσαραγανάκη Φιλόλογος καθηγήτρια
την αποχαιρέτησε με το παρατιθέμενον σύντομος
βιογραφικόν σημείωμα.
Το χάδι σου ανάσασμα, το
(γέλιο σου ελπίδα,
ήσουν για μας αστείρευτης πη
(γήςπατηγοριά
αγαπημένη μου μορφή σαν
(πρώτη ηλιαχτίδα εφώτισες το δρόμο μου σε θάλασσα πλατειά
Τα μοιρολόγια δεν ταιριάζουν στις μάννες. Τα παινέδια τις
προσβάλλουν. Η αποστολή τους θεϊκό καθήκον ζητά λατρεία και
ύμνους. Ύμνους να ψάλλω δεν μπορώ, λατρεία θα σου δώσω.
Δεκαεξάχρονη κοπέλλα έγινες μάννα. Εικοσιτετράχρονη ντύθηκες τη
στολή της ερημιάς και της απονοήτευσις.
Κλείστηκες στο μεγάλο σκοπό του καθήκοντος της Μάννας. Στα
μπράτσα σου νανούρισες τη ζωή της ποιότητος.
Το πένθιμο τραγούδι σου έγινε ψαλμός και το δάκρυ σου αγίασμα.
Η ζεστασιά σου ήλιος να λυώνη τους πάγους του πόνου.
Το ταξίδι της ζωής το ξεκίνησες χαροούμενο ανεμίζοντας το μαντήλι
της χαράς, μα του Χάρου ο σίφουνας σ’ άρπαξε τον καπετάνιο. Εσύ
όμως κράτησες το τιμόνι και δεν βούλιαξες. Δεν έβγαλες στη ζωή
ναυαγούς. Προστέθηκες στις ζευγαρωμένες μάννες, μονάδα εσύ.
Δεν έθρεψες αγέλαστους.
Συμπλήρωνες την έλλειψι. Και μέσα απ τους καημούς σου
ξεπετάχτηκαν ελπίδες. Αγκάλιασαν το είναι σου κουρασμένες χαρές.
Δεν κλόνισς στις κακοτοιές. Η Θεία βοήθεια σε προστάτευε από της
ζωής τους γκρεμούς. Τράβηξες το δρόμο της ζωής ολόϊσια. Κανένα
μονοπάτι δεν ζήλεψες και βγήκες στην πλατεία της δικαίωσης.
Επεβλήθης σεμνά στον κύκλο σου. Σούδωσαν το χέρι κι άλλες μάνες
με υπερηφάνεια. Πλήθυναν των καρπών σου οι καρποί, μα δε σε
κούρασε η αξίνα ναν τους απαλλάσσης από της ζωής τα ζιζάνια.
Οι ελπίδες σου έγιναν κάμπος και έπεσες σε νέες καλλιέργειες. Ο
λόγος σου αραιός βουτηγμένος στη λογική, έτεφτε βαρύς.
Δεν έμαθες να δίνης συγχωροχάρτι στο άπρεπο. Οι αλήθεις απ’ το
στόμα σου είχαν θεία χάρι, και έγιναν λάτρεις. Έγινες τόμος αρετής
και σε διαβάζομε με κατάνυξι.
Δεν φεύγεις λοιπόν, σε κρατάμε. Θα σε εκδώσωμε σε αντίγραφα να
διαβάζεσαι. Η θύμυσί μας αναμμένο καντήλι θα φωτίζη τη μορφή
σου στη σκέψι μας.
Εγίναμε επίδεσμοι στους πόνους σου και λυπόσουνα.
Και τώρα, που φεύγεις το δάκρυ μας δεν είναι λύπη χαμου. Είναι
αγιασμός ευγνωμοσύνης και λατρείας. Έδεσες το είναι σου με το
δικό μας. Παρέδωσες τη σκυτάλη της νίκης μιας νίκης βουτηγμένης
στο μόχθο στο μεγάλο προπονητή της δικαίωσης.
Και τώρα σ’ ανεμίζω μαντήλι στο μεγάλο σου ταξίδι, με την
βεβαιότητα ότι θα τύχης υποδοχής από το μεγάλο μας Κριτή.
Καλό ταξίδι Γιαγιά
Καλό ταξίδι.