Μέσα στην αγωνία της σύγχυσης των καιρών φωτεινές γραμμές ανεξίτηλες χάραξες. Μέσα στην απελπισία της μοναξιάς του ανθρώπου σκόρπισες αφειδώλευτα καλωσύνη στις καρδιές. Μέσα στο άγριο κυνηγητό για την απόκτηση της Ύλης πρόσφερες Ελεημοσύνη κι Ελπίδα. Θρησκεία και Σοφία ο Λόγος σου. Θυσία και Αγάπη το Έργο σου. Ζωή από τη πνοή σου το παιδί Σου. Δεν πρόλαβες απ’ τη χαρά του ν’ απολαύσης. Δεν έζησες πολύ για να ψάλλεις την Ωδή του Αγαπητού απ’ τις Πηκές των Υδάτων, σαν ανθίζουν τα κρίνα . Κρυφή πληγή ο ξαφνικός θάνατος, φανερή λύπη η γλυκειά ανάμνηση σου. Ζωντανή τη μνήμη σου απ’ τη φθορά την κρατήσαμε ο ανελέητος χρόνος δεν μπορεί να τη σβύσει.
Ανερεύνητες οι βουλές ΕΚΕΙΝΟΥ που σε κάλεσε αδιάγνωστο τούτης της Ζωής το ορόσημο Τώρα! Μακριά από τις μυριόπνοες αύρες της θάλασσας που λούζουν το μαγικό εξώστη του σπιτιού σου. Κοιμάσαι! Στο Κοιμητήρι της Γαλήνης στην αδιατάραχτη σιωπή του απείρου… Εκεί όπου οι δίκαιοι αναπαύονται.
Παντοτινή σου κατοικία η ΕΔΕΜ!
Α.Β