Η έφεσή του προς τη μάθηση και η αγάπη του για την πατρίδα είναι αυτά που
χαρακτηρίζαν την προσωπικότητά του.
Ο Δημ. Προκοπάκης γεννήθηκε στις Καρίνες Αγ. Βασιλείου απο το 1889, σε μια
εποχή που η ελεύτερη Ελλάδα ήτανε ακόμη μικρή και η Κρήτη η ιδιαίτερη πατρίδα
που βρισκότανε στην αποφασιστική φάση του αγώνα της για το δικό της
ξεσκλαβωμό.
Σπούδασε την ιατρική απο Πανεπιστήμιο Αθηνών ικανοποιώντας ετσι το πάθος του
για την επιστήμη και τη μάθηση και κατατάχθηκε στο Στρατό για να προσφέρει
αυθόρμητα τις υπηρεσίες του στη πατρίδα σαν στρατιωτικός γιατρός νοιώθοντας ετσι
πλήρη ικανοποίηση για το δεύτερο πάθος του.
Γονος της πολυμελούς οικογένειας του Γιώργη Προκοπάκη ήτανε βαθειά
προσηλωμένος στις οικογενειακές παραδόσεις της και είχε το ευτύχημα να εχει πέντε
αδέλφια που τον περιβάλανε με την αγάπη τους και νιώθανε υπερηφάνεια για την
ωραία εξέλιξή του, μα και εκείνος τους ανταπέδιδε πλούσια τη δική του αγάπη.
Ο Δημήτρης Προκοπάκης ητανε ωραίος, ψηλός, λεβεντόκορμος με επιβλητική και
ευγενική φυσιογνωμία εντυπωσίαζε οχι μονο με την ανδρική ομορφιά του μα και με
την ευγενική καλοσύνη του, την ανθρωπιά του και το ακέραιο χαρακτήρα του.
Με τη βαθειά προσήλωση του στο καθήκον και με τα φώτα της επιστήμης τους την
ανθρωπιστική του συνείδηση και την ιδιαίτερη αγάπη του προς το Στρατό που
θαυματουργούσε την εποχή εκείνη στάθηκε κατά τη διάρκεια των πολεμικών
επιχειρήσεων ο εξαιρετικός και ακούραστος γιατρός που προσέφερε με την
ευσυνειδησία του και την προθυμία του στα στρατευμένα παιδιά της Ελλάδος την
περίθαλψη και τη συνδρομή του κατακτώντας μια προς μια τις βαθμίδες της
στρατιωτικής ιεραρχίας για να φθάσει στο βαθμό του Αρχίατρου.
Ακολούθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο Εθνοσωτήριο Επαναστατικό Κίνημα της
Θεσσαλονίκης το 1917 γιατι ειχε γνωρίσει απο κοντα τον Μεγάλο μας Εθνάρχη, εγινε
πιστός οπαδός του και στάθηκε δίπλα του στις δύσκολες στιγμές του.
Πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία και όπως μαρτυρούν οι συμπολεμιστές
του εκλεκτοί συμπολίτες Χριστόφορος Σταυρουλάκης και Νικόλαος Λυράκης στάθηκε
σε μια δύσκολη καμπή της μάχης, κοντά στους τραυματίες στρατιώτες του αληθινό
παληκάρι.
Υπηρέτησε ως Δ/ντης του Στρατιωτικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης και έδειξε τις
θαυμάσιες διοικητικές του ικανότητες και αξιόλογο δραστηριότητα.
Δημιούργησε μια λαμπρά οικογένεια με την αγαπημένη του με την αγαπημένη του
σύντροφο Σοφία το γένος Δανδόλου, εκλεκτό μέλος της Ρεθυμνιακής Κοινωνίας με
πλούσια κοινωνική και φιλανθρωπική δράση, η οποία συμπαραστάθηκε με
αφοσίωση και αληθινή αγάπη σ’ όλη του τη ζωή.
Μα εκείνο που τον έκανε να νιώθει αληθινή υπερηφάνεια και μια απέραντη
ικανοποίηση ως πατέρας είναι τα αγαπημένα του παιδιά Γιώργης και Στελιος δυο
εξαίρετοι επιστήμονες που τιμούν το ιατρικό επάγγελμα στην κοινωνία που ζουν.
Αλλα το αποκορύφωμα της ευτυχίας του το χαρίσανε τα αγαπημένα του εγγόνια που
λάτρευε κυριολεκτικά.
Αν ο προορισμός των ανθρώπων ειναι να υπηρετήσει την πατρίδα του και την
Κοινωνία με αφοσίωση και αγάπη και να δημιουργήσει μια λαμπρή οικογένεια
αφήνοντας πίσω του μια ανεξάλειπτη μνήμη τότε ο Δημήτρης Προκοπάκης
πραγματοποίησε απόλυτα τον προορισμό του.
Κ. ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ
Εφημερίδα “Κρητική Επιθεώρηση”
Ιανουάριος 1975