ΑΤΣΙΠΟΥΛΙΑΝΑ ΠΕΝΘΗ
Σαράντα μέρες συμπληρώθηκαν την περασμένη Κυριακή 12 τρέχοντος, που η μάννα Κρήτη άνοιξε στοργικά την αγκαλιά της και σκέπασεν ευλαβικά βαθειά στα σπλάχνα της, ένα διαλεχτό παιδί της ένα τίμιο και ατρόμητο παλληκάρι το Γιάννη Δημητρακάκη από το Ατσιπόπουλο.
Το προσκλητήριο σάλπισμα της Πατρίδος στον απελευθερωτικό αγώνα του 1912, τον βρήκε εγκατεστημένο στην Αμερική.
Αφίνοντας την δουλειά του έτρεξε και κατετάγη υπό τας σημαίας της αγωνιζομένης Πατρίδος στο τιμημένο 8ο Σύνταγμα Κρητών.
Περήφανος τολμηρός και ατρόμητος, με βαθειά ριζωμένη στην ψυχή του τη συναίσθησι της υψηλής αποστολής του, έδωσε πάντα το παρόν στα πεδία της Τιμής, ορθώνοντας παλληκαρίσια το ανάστημά του μπροστά στο θάνατο, και πάντα βγήκε νικητής στην άνιση αυτή πάλη, με ζωντανά μέχρι προχθές που μας έφυγε, στο τίμιο στήθος του τ’ αχνάρια από το τρομερό του αγγάλιασμα.
Από απλός στρατιώτης ανέβηκε ένα – ένα τα σκαλιά της στρατιωτικής Ιεραρχίας απ’ ανδραγαθία, και στα δέκα περίπου χρόνια της εμπολέμου στρατιωτικής υπηρεσίας του έφτασε στο βαθμό του Εφέδρου Ανθυπασπιστού τον οποίον έφερε κατά την αποστράτευσί του.
Στο γυρισμό του, το ηρωικό χωριό της καταγωγής του τον δέχτηκε με χαρά και περηφάνεια για την άξια εκπροσώπησί του στο πεδίο του καθήκοντος από το διαλεχτό αυτό παλληκάρι του, και οι ομοχώριοί του τον περιέβαλαν με όλο το σεβασμό και την εκτίμηση που του άξιζε μέχρι της ημέρας που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι αθόρυβα όπως έζησε.
Τα λίγα λόγια αυτά, δεν γράφονται για ν’ απασχολήσουν αυτή τη στήλη σαν τυπική νεκρολογία.
Είναι μια απότιση φόρου τιμής σ’ ένα σεμνό παλληκάρι, σ’ ένα αφανή ήρωα, ένα από τα διαλεχτά παιδιά της Πατρίδος, η οποία εκτιμούσα την άξια προσφορά του στα πεδία της Τιμής, σκέπασε ένα – ένα τα τραύματα του τίμιου στήθους του με το καλύτερο παράστημά της.
Προσκυνώντας στον άγιο της Πατρίδος το Βωμό που τόσο άξια συμβολίζει η μορφή σου, λίγα λουλούδια ρίχνω το θλιμμένο δειλινό ευλαβικό μνημόσυνο στη θύμησή Σου.
Κ.