Υπάρχουν κάποιες μορφές που περπατούν στους δρόμους μιας πόλης και, δίχως να το
επιδιώκουν, γίνονται η ίδια της η ιστορία. Άνθρωποι που το πέρασμά τους δεν μετριέται με χρόνια, αλλά με το αποτύπωμα που αφήνουν στις συνειδήσεις των γύρω τους. Μια τέτοια εμβληματική προσωπικότητα υπήρξε για το Ρέθυμνο ο Γιάννης Χαλκιαδάκης (1925–2010),
ο ιστορικός ιδρυτής και ψυχή των «Ρεθεμνιώτικων Νέων». Ένας άνθρωπος πολυσχιδής,
που κατάφερε να μετατρέψει το δημοσιογραφικό μελάνι σε φάρο δημοκρατίας,
πνευματικής καλλιέργειας και ασυμβίβαστης αξιοπρέπειας.

Από το γαϊδουράκι του παπα-Μακρή, στη λατρεία των βιβλίων

Η ιστορία του ξεκινά από τους Ατσιπάδες Αγίου Βασιλείου, μέσα σε μια ιερατική,
πολύτεκνη οικογένεια. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από μια σχεδόν μεταφυσική
λαχτάρα για τα γράμματα. Λέγεται πως το μεγαλύτερο όνειρο του μικρού Γιάννη ήταν να
αποκτήσει κάποτε βιβλία που… δεν θα τους έλειπαν σελίδες! Ρουφούσε κάθε απόκομμα
εφημερίδας που έφερνε ο ταχυδρόμος στο χωριό.
Όταν ήρθε η ώρα των εξετάσεων για το Γυμνάσιο, κατέβηκε στην πόλη πάνω σε ένα
γαϊδουράκι, συντροφιά με τον παπα-Μακρή. Εκεί αντίκρισε για πρώτη φορά τη μαρμάρινη
επιγραφή «Οίκος Παιδείας» και η μοίρα του σφραγίστηκε. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες
και τις θυσίες της μάνας του, που ερχόταν με τα πόδια από το χωριό για να φέρει καθαρά
ρούχα στα «δασκαλάκια» της, ο Γιάννης αποφοίτησε με άριστα από την Παιδαγωγική
Ακαδημία Ηρακλείου.
Ωστόσο, το μετεκλογικό, διχαστικό κράτος της εποχής δεν του επέτρεψε ποτέ να διοριστεί
δάσκαλος λόγω των προοδευτικών, δημοκρατικών του πεποιθήσεων. Έτσι, άνοιξε ένα
βιβλιοπωλείο. Μέσα σε λίγο καιρό, εκείνο το μικρό κατάστημα μετατράπηκε σε έναν άτυπο
«Παρνασσό», ένα σημείο συνάντησης των φωτισμένων μυαλών του Ρεθύμνου, που γέννησε
τελικά το 1965 την ανάγκη για μια ελεύθερη φωνή: τα «Ρεθεμνιώτικα Νέα».

Το Αγιασμάτσι και το τίμημα της ελευθερίας

Η δικτατορία του 1967 βρήκε την εφημερίδα στα σπάργανα, αλλά με περίσσιο ανάστημα. Ο
Χαλκιαδάκης αρνήθηκε να σκύψει το κεφάλι στη λογοκρισία, γεγονός που οδήγησε στο
βίαιο κλείσιμο του εντύπου. Η αντίστασή του, όμως, πήρε σάρκα και οστά στο σκοτάδι.
Τη νύχτα της 28ης Οκτωβρίου 1967, συμμετείχε στην ιστορική, μυστική σύσκεψη της
αντιστασιακής οργάνωσης Δ.Ε.Κ.Α. στο χωριό Αγιασμάτσι. Εκεί, μαζί με άλλα παλικάρια,
σχεδίασαν ένα παράτολμο, κινηματογραφικό πλάνο: την απαγωγή του βασιλιά
Κωνσταντίνου στη Δυτική πύλη της Μονής Αρκαδίου, με σκοπό να τον εξαναγκάσουν να
ορκίσει δημοκρατική κυβέρνηση.

Το σχέδιο προδόθηκε, η οργάνωση εξαρθρώθηκε και ο Χαλκιαδάκης βρέθηκε
σιδηροδέσμιος στο Έκτακτο Στρατοδικείο, καταδικασμένος σε δύο χρόνια φυλάκιση. Το
τίμημα της λεβεντιάς του το πλήρωσε στα υγρά κελιά των φυλακών της Αίγινας.
Οραματιστής της Τουριστικής Ανάπτυξης: Το Ξενοδοχείο El Greco
Όταν η θύελλα της δικτατορίας πέρασε και η Κρήτη προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια
της, ο Γιάννης Χαλκιαδάκης διέκρινε μια άλλη μεγάλη «μάχη» που έπρεπε να δοθεί: αυτή
της επιβίωσης και της ανάπτυξης του τόπου. Τη δεκαετία του ’70, το Ρέθυμνο
αιμορραγούσε, βλέποντας τα απελπισμένα νιάτα του να μεταναστεύουν μαζικά προς τις
μεγαλουπόλεις και το εξωτερικό για ένα καλύτερο αύριο.
Ο Χαλκιαδάκης αρνήθηκε να μείνει παθητικός θεατής. Με τη διορατικότητα που τον
διέκρινε, αντιλήφθηκε αμέσως τη δυναμική του κρητικού τουρισμού. Ανήκε στην ελάχιστη,
τολμηρή ομάδα Ρεθεμνιωτών που ένωσαν τις δυνάμεις και τα κεφάλαιά τους για να βάλουν
τον θεμέλιο λίθο της φιλοξενίας στην περιοχή. Αποτέλεσμα αυτού του οράματος ήταν η
δημιουργία του ξενοδοχείου El Greco, μιας εμβληματικής και υπερσύγχρονης για την εποχή
υποδομής, που άλλαξε ριζικά τον χάρτη της περιοχής. Το El Greco δεν ήταν απλώς ένα
τουριστικό κατάλυμα· ήταν το σύμβολο της αναγέννησης του Ρεθύμνου, η πρώτη μεγάλη
«γέφυρα» που συνέδεσε την πόλη με τον υπόλοιπο κόσμο και κράτησε τους νέους στον
τόπο τους.

Μια προσωπικότητα γεμάτη φως, χιούμορ και αθόρυβη προσφορά

Όσοι γνώρισαν τον Γιάννης Χαλκιαδάκη, θυμούνται έναν άνθρωπο δίκαιο, περήφανο και
βαθύτατα ανθρώπινο. Ήταν ο εκδότης που θα προστατούσε τους συνεργάτες του σαν
ασπίδα, αλλά και ο ακέραιος κριτής που θα έδιωχνε προεκλογικά έναν πανίσχυρο πολιτικό
από το γραφείο του όταν εκείνος επιχείρησε να «αγοράσει» την εύνοια της εφημερίδας.
Η φιλανθρωπία του είχε το χρώμα της ανωνυμίας. Από τα νιάτα του, όταν χάρισε το παλτό
του σε έναν παγωμένο ζητιάνο μέσα στο καταχείμωνο, μέχρι τα χρόνια της εκδοτικής του
ακμής, βοηθούσε πάντα κρυφά, ορκίζοντας τους μάρτυρες να μην πουν λέξη.
Το χιούμορ του ήταν παροιμιώδες, κοφτερό και κρητικό. Όταν, χρόνια μετά από μια
σοβαρή επέμβαση, συνάντησε τον χειρουργό που του είχε δώσει ελάχιστους μήνες ζωής, ο
γιατρός έκπληκτος αναφώνησε: «Ώστε ζεις;». Και ο κυρ-Γιάννης, με το αμίμητο ύφος του,
απάντησε: «Γιατί γιατρέ μου; Το ψωμί σου τρώγω…;».

Ο Παρνασσός της Χατζηγρηγοράκη και το «Μεσοστράτι»

Το γραφείο του στη γρότα της Χατζηγρηγοράκη υπήρξε το πνευματικό κέντρο της πόλης.
Από εκεί πέρασε μέχρι και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ενώ εκεί
σφυρηλατήθηκαν οι πρώτες μεγάλες συζητήσεις για την ίδρυση του Πανεπιστημίου
Κρήτης.
Όταν όμως τα πιεστήρια σταματούσαν, ο Γιάννης Χαλκιαδάκης γινόταν ο άνθρωπος της
διπλανής πόρτας. Θα τον έβρισκες στον Δημοτικό Κήπο ή στο αγαπημένο του στέκι, το
«Μεσοστράτι». Εκεί, μαζί με τον αχώριστο φίλο του Γιώργη Αγγελιδάκη, μοιραζόταν τις

έγνοιες της ημέρας, ενώ κάθε μεσημέρι έστηνε επικούς καυγάδες γεμάτους ευφυές
πείραγμα με τον συνεργάτη του, Κωστή Πετρίδη.

Έφυγε το 2010, έχοντας περάσει το τελευταίο του βράδυ ακριβώς όπως αγαπούσε:
γελώντας και συζητώντας με τους φίλους του. Ζήτησε μια κηδεία σεμνή, χωρίς φανφάρες.
Δεν χρειαζόταν άλλωστε τους επικηδείους. Το όνομά του είχε ήδη γραφτεί ανεξίτηλα στην
προμετωπίδα της ιστορίας του Ρεθύμνου, πιστό πάντα στο δικό του ιερό σύνθημα: «Στην
υπηρεσία του Ρεθέμνου και της Δημοκρατίας».

Η Επόμενη Μέρα: Η Ψηφιακή Μετάβαση και η Συνέχεια της Κληρονομιάς

Μετά την «αναχώρηση» του Γιάννη Χαλκιαδάκη το 2010, το τιμόνι των «Ρεθεμνιώτικων
Νέων» πέρασε στα χέρια του γιου του, Εμμανουήλ (Μανόλη) Χαλκιαδάκη. Η πρόκληση που
είχε να αντιμετωπίσει ήταν διπλή: από τη μία, έπρεπε να διαφυλάξει την ιστορική
ταυτότητα και το ανεξάρτητο, μαχητικό πνεύμα που κληρονόμησε από τον πατέρα του.
Από την άλλη, καλούνταν να οδηγήσει την εφημερίδα στη νέα, απαιτητική ψηφιακή εποχή
των μέσων ενημέρωσης.
Υπό τη διεύθυνσή του, η εφημερίδα πέτυχε μια υποδειγματική ισορροπία ανάμεσα στην
παράδοση και τον εκσυγχρονισμό:

• Ψηφιακός Μετασχηματισμός (RethNea.gr): Η δημιουργία και η συνεχής εξέλιξη της
  σύγχρονης ενημερωτικής ιστοσελίδας της εφημερίδας έφερε τον παλμό του Ρεθύμνου στις
  οθόνες των αναγνωστών, όχι μόνο στην Κρήτη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου
  χτυπά η καρδιά της ρεθεμνιώτικης ομογένειας.
• Πιστότητα στις Αρχές: Παρά τις ραγδαίες αλλαγές στον τρόπο μετάδοσης των ειδήσεων, ο
  Μανόλης Χαλκιαδάκης κράτησε την εφημερίδα πιστή στο κλασικό της έμβλημα. Τα
  «Ρεθεμνιώτικα Νέα» παρέμειναν ένας έγκυρος, σοβαρός και αντικειμενικός καθρέφτης της
  τοπικής κοινωνίας, μακριά από τον λαϊκισμό και τις σκοπιμότητες.
• Συνέχεια της Αξιοπρέπειας: Όπως σημειώνουν οι παλιοί συνεργάτες του ιδρυτή, οι άξιοι
  συνεχιστές του έργου του συνεχίζουν να βάζουν πάνω από όλα την αξιοπρέπεια,
  αποδεικνύοντας ότι ο κόπος και οι θυσίες του Γιάννη Χαλκιαδάκη βρήκαν το πιο γόνιμο
  έδαφος.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε από την Εύα Λαδιά με τη δημιουργική και ερευνητική συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης

Layout Ειρήνη Βασ. Γρηγοράκη

• ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗ

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΗΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΙΝ

ΤΑ ΕΚΤΟΠΛΑΣΜΑΤΑ της χούντας απετόλμησαν ήδη προχθές εκείνο που δεν επαύσαμε να
επισημαίνουμε μήνες τώρα. Αν σήμερα δεν βρισκόμαστε χειρότερα αλυσοδεμένοι, από όσο
βρεθήκαμε την 21 η Απριλίου, περισσότερο πρέπει να το οφείλουμε στο <<μοιραίο>> λάθος των
συνωμοτών παρά σε οιονδήποτε άλλον παράγοντα.
Ο αριθμός των συλληφθέντων αξιωματικών το χθεσινού βρωμερού εγχειρήματος, συγκρινόμενος με
την συμμορία των Απριλιανών, είναι σημαντικά κατώτερος.
Όταν λοιπόν ένας θλιβερός ταξίαρχος και λίγοι συνταγματάρχες μας έδεσαν για 7 χρόνια, ο
συμπατριώτης μας στρατηγός Παύλος Παπαδάκις με την κουστωδία των ταξιαρχών και των
υπολοίπων κατωτέρων συνωμοτών αξιωματικών που συνελήφθησαν – είναι λογικόν να
συμπεραίνουμε – ότι εάν επετύγχαναν θα μας γύψωναν ισοβίως.
Ποια δύναμη κρύβει μέσα της η συνωμοσία, την γνωρίσαμε εφτάμιση χρόνια. Ξέροντας όλα αυτά,
υψώναμε κάθε τόσο φωνή διαμαρτυρίας. Μήνες ολάκερους δημοκρατικής αποκαταστάσεως
παρακολουθούσαμε τη χούντα και τα ελεεινά αποβράσματά της να κυκλοφορούν ανάμεσά μας
ελεύθερα, με πρώτο και καλλίτερο τον αρχιβασανιστή Ιωαννίδη.
Ανάμεσα στους συλληφθέντες σήμερα σημειώνουμε τον <<γορίλα>> συνοδό του, ταγματάρχη
Μπόλαρη να φέρεται προκλητικά στους διαδρόμους του ανακριτικού γραφείου στην καρδιά της
Αθήνας.
Αυτής της ασυδοσίας και της ατιμωρησίας που παρεσχέθη στο συφερτό των χουντικών
αποβρασμάτων, υπήρξε συνέπεια το προχθεσινό εγχείρημα. Όταν όλοι αυτοί οι κύριοι – πολλοί από
τους οποίους έχουν βουτηγμένα τα χέρια τους στο αίμα – παραμένουν ασύδοτοι και ανενόχλητοι και
επιπροσθέτως ο αξιότιμος υπουργός της <<γέφυρας>> και της Εθνικής Αμύνης διαβεβαιώνει την
Εθνική Αντιπροσωπεία ότι στο Στράτευμα συνετελέσθη η αποχουντοποίηση, τι καλλίτερο και
προσφορότερο έδαφος εχρειάζοντο για να ετοιμάσουν τον δεύτερο γύρο;
Ελεεινά αποβράσματα, που δεν διαθέτουν ίχνος εθνικής συνειδήσεως, δεν εσκέφθησαν ούτε τις
μεγάλες εθνικές στιγμές που περνά το Έθνος ολόκληρο τις μέρες αυτές, εξ αιτίας της εγκληματικής
τους δράσεως.
Η εφημερίδα αυτή, με σαφή δημοκρατικό προσανατολισμό, στάθηκε υπέρ το δέον καλόπιστα στην
Κυβέρνηση Καραμανλή. Εκτιμώντας τα μεγάλα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίση. Θα
διατηρήση την ίδια τακτική και στο μέλλον για όλα τα προβλήματα που είναι λογικόν να υπάρχουν.
Για όλα, εκτός ενός: Την οριστική κάθαρση και αποχουντοποίηση. Δεν είναι δυνατόν ο ελληνικός
λαός να συνεχίζη να ζη τον εφιάλτη <<πότε θα καπνίση ενός δεκανέα να γίνη κυβερνήτης>>. Αυτού
του εφιάλτη συνέπεια υπήρξε η πανελλήνια ανησυχία που προκάλεσαν τα χθεσινά γεγονότα.
Μέτρα αποφασιστικά και σκληρά πρέπει να ληφθούν χωρίς καμιά καθυστέρηση. Η εσχάτη
προδοσία των χθεσινών συνωμοτών δεν επιτρέπει καμμιά επιείκεια. Και η πρώτη πράξη της
Κυβερνήσεως είναι η άμεση απομάκρυνση του υπουργού Εθνικής Αμύνης κ. Αβέρωφ. Εάν εγνώριζε
την συνωμοσίαν και εβεβαίωνεν αναληθώς τον ελληνικόν Λαόν για την συντελεσθείσα
αποχουντοποίηση στο Στράτευμα, υπέχει σοβαροτάτην ευθύνην.
Εάν, τουναντίον, ουδέν περί των συνωμοτών εγνώριζεν, τότε δεν είναι ο αρμόδιος δια το
υπουργείον Εθνικής Αμύνης υπουργός.

Ι. Ε. ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΙΣ

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

του Γιάννη Χαλκιαδάκη

Δυό χρόνια κλείνουν φέτος από τη μέρα που το θλιβερό μήνυμα του αναπάντεχου θανάτου του
προέδρου Σοφοκλή Βενιζέλου έκοψε την ανάσα του Κρητικού Λαού και κατέθλιψε το Πανελλήνιο.
Το μεγάλο τέκνο του Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, που υπήρξε ο κυριώτερος συντελεστής του
συνασπισμού του Δημοκρατικού Λαού υπό την σημαίαν της Ενώσεως Κέντρου και την ηγεσίαν του
Γεωργίου Παπανδρέου έπεφτε επί των επάλξεων του Δημοκρατικού Αγώνος την στιγμήν που ο
πυρετός της πολιτικής μάχης ευρίσκετο εις το απόγειόν του.
Στα τρικυμισμένα σαν την Κρητική ψηχή νερά του Κρητικού Πελάγους κοντά ακόμα στο Ιστορικό
Ακρωτήρι άφησε την τελευταία πνοή του κουρασμένος μα γαλήνιος ο Σοφοκλής Βενιζέλος.
Κουρασμένος από τις περιοδείες του εκλογικού αγώνος και γαλήνιος από την ευχάριστη
διαπίστωση ότι στην ψυχή του Κρητικού Λαού είναι σφυχταγκαλιασμένος κι’ αυτός κι’ ο Μεγάλος
Πατέρας του.
Ο Σοφοκλής Βενιζέλος ανήκει σήμερα στην Ιστορία και τον Λαό μας.
Και παρά τον πρόσφατο ακόμα θάνατό του που δεν παρέχει την δυνατότητα στον Ιστορικό μας να
αποτιμήση το Εθνικό Έργο του, οι μεγάλες αρετές του, η τεράστια πολιτική προσωπικότητα του και η
βαθειά αγάπη του στην Κρήτη μας, έχουν τύχει καθολικής αναγνώρισις από το αλάθητο λαϊκό
αισθητήριο.
Παλληκάρι μετέφερε την Κρητική αντρειά του στα πεδία της Μάχης.
Πατριώτης χωρίς χιλιοστό παραχώρησις.
Φιλότιμος Κρητικός με αυστηρό περίγραμμα που καθώριζε την πολιτική και ιδιωτική του πράξη.
Με σύνεση και ηυξημένο συναίσθημα ευθύνης ελάμβανε την κάθε του απόφαση.
Το τεράστιο δε προσωπικό κύρος που διέθετε μαζύ με το μεγάλο όνομα, που ήτο γνώριμο διεθνώς,
τον κατέστησε πολύτιμο πολιτικόν κεφάλαιον εις την χώρα μας.
Την μνήμη αυτού του ανθρώπου παρέχει την ευκαιρία στο Κρητικό Δημοκρατικό Λαό να τιμήση το
αυριανό Μνημόσυνο.
Αποτελεί ύψιστο χρέος η τιμή αυτή στην ιερή Μνήμη του Μεγάλου Κρητικού που όσο ζούσε και
σαν στρατιώτης και σαν πολιτικός ετίμησε την Ελλάδα και την Κρήτη ιδιαίτερα.
Ο ένδοξος δε θάνατός του στον ανένδοτο υπέρ της Δημοκρατίας αγώνα της Ενώσεως Κέντρου και το
ιστορικό μάλιστα τελευταίο κήρυγμά του στην πόλη μας παρέχει σήμερο περισσότερο από κάθε άλλη
φορά την ιεράν επιταγήν της διατηρήσεως της Ενότητος του Δημ. κρατικού Λαού για την
περιφρούριση της Δημοκρατίας από τους υπονομευτές και καπήλους της.

Ι. Ε. ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΙΣ

ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1966

ΤΟ ΝΕΟΝ ΡΑΚΟΣ

Αφού επι εβδομήντα ημέρας ησκήθη πάσα πίεσις, και
εχρησιμοποιήθησαν αι πλέον αντισυνταγματικές μέθοδοι, αφού
εξηθλιώθη το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού μας κόσμου, αφού
κατεπατήθη με πείσμα κάθε έννοια ηθικής, εχομεν τώρα πλέον
Κυβέρνησιν στηριζομένην εις τα ράκη της πολιτικής εξαθλιώσεως,
απότοκον αναισχύντων πολιτικών πράξεων, καρπόν, πράγματι βίας και
νοθείας ασκηθείσης εις την κορυφήν. Κυβέρνησιν με κύρος, το
δυνάμενον να έχουν τα πολιτικά ράκη που την απαρτίζουν, αλλ’
αποτελούσαν τον ισχυρόν κρίκον που συνδέει τη Δεξιά με την Εξουσία.
Ναυτία μας προκαλεί η σειρά των γεγονότων που με πάσαν
περιφρόνηση προς το αίσθημα του Ελληνικού λαού, εξεδηλώθησαν από
της 15 ης Ιουλίου μέχρις του μεσονυκτίου της χθες και ως προϊόν αυτής
της ναυτίας βλέπουμε την Κυβέρνηση που έχουμε σήμερον την πρωίαν.
Εκπροσωπεί μόνο μια εξαθλιωθείσα Βουλή και υπο την περιφρόνηση
του αγανακτισμένου Ελληνικού Λαού και τον καγχασμό του αρχίζει το
εργο της. Το έργο το προδιαγεγραμμένο απο τους φανερούς και
υποχθόνιους παράγοντας που εδημιούργησαν τα πολιτικά
μασκαραλίκια των τελευταίων ημερών και ίσως δυνηθεί να το φέρει εις
πέρας.
Αλλά πως θα κατορθώσει την αιμορραγούσα πληγή της υπερηφάνου
ψυχής με ακάθαρτους χείρας; Αλλ’ έστω με ποια φάρμακα; Με ποιους
βοηθούς; Με ποιους συμπαραστάτες;
Ή αγνοεί αυτή, την πληγή η Κυβέρνηση, το μόνο αληθινόν, το μόνο μέγα
γεγονός της 15Ιουλίου; Διοτι όλα τα άλλα είναι ανύπαρκτα, είναι ψευδή
κατασκευάσματα αθλίων και αναίσχυντων παραγόντων, που θέλουν να
στηρίζουν μόνο στο ψεύδος τας ανεντίμους πολιτικάς των πράξεις.
Αλλα φαίνεται ότι το αγνοεί. Διότι εάν ήθελε να το γνωρίζει δεν θα
έπρεπε αυτή η Κυβέρνηση να φωτισθεί από τον Λαμπρό ήλιο του
Ελληνικού Ουρανού σήμερον την πρωίαν. Όμως το φως είναι λαμπρό
και ο καιρός εις όλη την χώρα αίθριος. Ας στρέψει τα μάτια της η
Κυβέρνησις εις αυτήν την πληγή. Κανείς δεν θα εμποδίζει από το να δει
και το μέγεθος και το βάθος της. Και θα διαπιστώσει, αν υπάρχει ακόμη
κόκκος εντιμότητος, ότι δεν μπορεί να την θεραπεύσει. Και πριν
μολυνθεί αυτή η άσηπτος ακόμη πληγή, πριν γίνει γάγγραινα

αθεράπευτος, να παραιτηθεί η Κυβέρνηση. Θα είναι η μόνη έντιμος, η
μόνη σωτήρια πολιτική πράξη που θα έχει γίνει μετά τας 15 Ιουλίου
23/9/ 1965
Εφημ. «Ρεθεμνιώτικα Νέα»

Το όνειρον θα γίνη πραγματικότης

Μόνον τώρα τολμούμεν και δικαιούμεθα να πιστεύσωμεν ότι το όνειρον του
Ρεθυμνιακού λαού, δια την απόκτησιν Πανεπιστημιακής Σχολής, θα γίνη επί τέλους
πραγματικότης. Διότι υπεσχέθη να το εκπληρώση ο υπουργός Συντονισμού κ.
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο άνθρωπος των έργων και ουχί των λόγων. Ο πολιτικός
με την αδάμαστον θέλησιν και αποφασηστικότητα. Ο αυριανός ηγέτης της Ελλάδος
που τον ανέδειξεν η Κρήτη ως τον ισχυρότερον πολιτικόν άνδρα, αντάξιον απόγονον
του Μεγάλου Ελευθέριου Βενιζέλου, που αγαπά την Κρήτη και τον λαόν της, πονεί,
αγωνίζεται και θυσιάζεται δι’αυτόν και τα συμφέροντά του και διά τον οποίον και
χάριν του οποίου δεν εδίστασε να έλθη εις σύγκρουσιν και ανοικτήν ρήξιν με τους
εχθρούς της Κρήτης, τους υπονομεύοντας τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του
ηρωϊκού λαού της.
Της αγάπης αυτής προς την Κρήτην και τον λαόν της έχομεν απτά και ζωντανά
δείγματα , ως το πρόσφατον παράδειγμα της Λίττον και το θέμα του Πανεπιστημίου
της Κρήτης.
Εάν όμως το πρώτον εχάθη προς το παρόν διά την Κρήτην, χάρις εις την λυσσαλέαν
αντίδρασιν των εχθρών της, το δεύτερον δεν ημπορεί παρά να κερδιθήκαι να καταστή
συντόμως πραγματικότης. Εάν εχάσαμεν το τρίτον Πανεπιστήμιον –γεγονός
οφειλόμενον εις την οικογένεια Παπανδρέου, που επροτίμησε να το ιδρύση εις τας
Πάτρας, αντί της Κρήτης, δεν πρέπει να χάσωμεν το τέταρτον Πανεπιστήμιον, επί του
οποίου η Κρήτη έχει αναφαίρετα δικαιώματα.
Συγχρόνως με την ίδρυσιν του Πανεπιστημίου Κρήτης η έδρα του οποίου
δικαιωματικά ορίζεται εις το Ηράκλειον, θα ιδρυθούν Πανεπιστημιακαί Σχολαί τόσον
εις τα Χανιά, όσον και εις το Ρέθυμνον, ως παραρτήματα του Παγκρήτιου
Πανεπιστημίου, το οποίον θα προσλάβη την μορφήν και την αίγλην Μεσογειακού
Πανεπιστημίου και θα χρησιμεύση ως πνευματική γέφυρα μεταξύ Ανατολής και
Δύσεως που μέσω της Κρήτης θα συνδέση τους Ευρωπαϊκούς μετά των Αφρικανικών
λαών και θα καταστήση την Κρήτην πνευματικόν κέντρον διεθνούς προβολής και
παγκοσμίου ακτινοβολίας.
Η ίδρυσις της Πανεπιστημιακής Σχολής εις το Ρέθυμνον, θα συμβάλη εις την
πνευματικήν και πολιτιστικήν αναγέννησιν του τόπου μας και θα συντελέση εις την
εν γένει ανάπτυξίν του εις όλους τους τομείς. Δεν έχει σημασίαν το είδος της Σχολής
η οποία θα ιδρυθή εις το Ρέθυμνον, σημασίαν έχει να ιδρυθή μία Πανεπιστημιακή
Σχολή, οποιαδήποτε και αν είναι και να μην μείνη μόνον εις τα χαρτιά ή να
διαιωνισθή η ίδρυσή της, αλλά να λάβη σάρκα και οστά και να μην μείνη μόνον ιδέα
και απόφασις. Την καλυτέραν εγγύησιν διά την πραγματοποίησίν της αποτελεί η
παρουσία του κ. Μητσοτάκη εις την Κυβέρνησιν, η θέλησις και η αποφασιστηκότης
του, αλλά και η αγάπη του και το ενδιαφέρον του προς την Κρήτην και ιδιαιτέρως
προς το Ρέθυμνον.