πρώην Κοινοτάρχης
Απέθανεν και εκηδεύθη προχθές Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 1974 εις το χωρίον Μιξόρρουμα ο σεβαστός ΓΕΩΡΓΙΟΣ Σ. ΚΟΥΝΔΟΥΡΑΚΗΣ εις ηλικίαν 81 ετών.
Την κηδείαν του παρηκολούθησε πλήθος κόσμου εκ της Επαρχίας Αγίου Βασιλείου και της πόλεως μας.
Κατωτέρω δημοσιεύομεν επικήδειον εκφωνηθέντα υπό του κ. Εμμανουήλ Δουλγεράκη Διδασκάλου.
Ακολουθεί ο υπό του Δημ. Απανωμεριτάκη Ταχυδρομικού επικήδειος που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
Είναι σκληρός και αδυσώπητος, παγερός και ασυγκίνητος του θανάτου ο νόμος. Ουδείς διέφυγε και ουδείς θα διαφύγη το σκληρόν τούτο τέρμα, τον θάνατον. Είναι κοινή η μοίρα των ανθρώπων να ζουν και να πεθαίνουν. Και είναι ευτύχημα όταν δια της ζωής δημιουργή κανείς και φεύγοντας δια του θανάτου αφήνει ζωντανά και έντονα τα ίχνη της διαβάσεως του από τον πρόσκαιρον αυτόν κόσμον.
Εις τους ανθρώπους αυτούς νομίζω, ανήκει και ο προκείμενος νεκρός, τον οποίον, με βαρύν πόνον και ψυχικήν οδύνην συνεκεντρώθημεν σήμερον δια να συνοδεύσωμεν εις την τελευταίαν του κατοικίαν.
Ότι και να ειπούν τα χείλη μου αυτήν την θλιβερήν ώραν, δεν θα είναι ικανά να περιγράψουν τον άνθρωπον και να δείξουν τα ψυχικά και πνευματικά χαρίσματα το οποία τον εχαρακτήριζον και τον διέκρινον.
Άνθρωπος χαρακτηριστικά δημιουργικός, ήρχισε να δημιουργή εκ του μηδενός και όλη του η ζωή υπήρξεν ένας συνεχής αγώνας δημιουργίας, βασιζόμενος εις την θείαν εντολήν: «Δια του ιδρώτος σου φαγείν τον άρτον σου».
Προικισμένος με σπουδαία πνευματικά χαρίσματα δεν έχασεν ποτέ την διαύγειαν του πνεύματος του μέχρι και της τελευταίας στιγμής της ζωής του.
Η λογική κρίσις του είχεν σπανίαν βαρύτηταν και εις το στενόν και ευρύτερον περιβάλλον εις το οποίον εζούσε. Τόσον αι κρίσεις του, όσον και αι συμβουλαί του ήσαν πάντοτε βασισμέναι εις μίαν ψυχράν και καλοζυγισμένην λογικήν. Εγνώριζεν να διαβλέπη σωστά και να κρίνη σωστά.
Άνθρωπος πράος, χωρίς εκρήξεις θυμού, αιχμαλώτιζεν τους άλλους και εις την συνείδησιν όλων εστέκετο πολύ υψηλά.
Εργατικότης, σωστή κρίσις, ειλικρίνεια και τιμιότης, ήσαν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ανθρώπου.
Ειργάσθη και εκοπίασε εις όλην του την ζωήν.
Εδημιούργησεν οικογένειαν με πέντε παιδιά. Ηυτύχησεν δε να ίδη όλα του τα παιδιά αποκατεστημένα πάρα πολύ καλά, που ήτο και το όνειρον του. Ο Σόλων ασφαλώς θα το κατέτασσεν μεταξύ των ευτυχεστέρων ανθρώπων, διότι αν εξαιρέσωμεν τις συνηθισμένες σκοτούρες της ζωής, εις την ζωήν του απ’ όσα γνωρίζω δεν εγεύθη πικρίας και συμφοράς αι οποίαι αφήνουν ανεξήτηλην την σφραγίδα των εις την ζωήν των ανθρώπων.
Εις τα τελευταία του χρόνια η σκέψις η οποία τον εστενοχωρούσε ήτο μη τυχόν αναγκασθή και πέση εις το κρεββάτι δια μεγάλο χρονικόν διάστημα και βασανισθή και ο ίδιος και βασανίση και προσφιλή του πρόσωπα.
Έλεγε πριν λίγες ημέρες. Δεν σκέπτομαι ότι θα πεθάνω. Εκείνο που σκέπτομαι είναι να μην βασανίσω άλλους πριν από αυτόν. Και να που και αυτόν ήλθεν χωρίς να βασανισθή και χωρίς να βασανίση και χωρίς ασφαλώς να αισθανθή το τέλος του. Αυτό εθεωρούσεν την μεγαλυτέραν ευτυχίαν δια τον γέροντα, αυτό εζητούσεν και αυτό του εδόθη. Δώρον και αυτό προς τους δικαίους.
Αξίζει να σημειωθή ότι εις την ζωήν του ευρήκεν πολύτιμον βοηθόν και συμπαραστάτην την Αναστασίαν του με την οποίαν τόσον αρμονικώς έζησαν και δια την οποίαν όπως και δια τα παιδιά του και λοιπούς συγγενείς ο θάνατος του είναι μεγάλος πόνος και τεραστία απώλεια.
Ο Γεώργιος Κουνδουράκης εγεννήθη το 1892. Έλαβεν μέρος εις τους βαλκανικούς και εις τον πρώτον Παγκόσμιον Πόλεμον. Ηχμαλωτίσθη και ωδηγήθη αιχμάλωτος εις την Γερμανίαν, εις το Γκαίρλιτς, όπου έμεινε περίπου τρία έτη. Απεστρατεύθη εις τα 1919 με τον βαθμόν του επιλοχίου.
Η κοινωνία εις την οποίαν έζησεν εν συνεχεία, εκτίμησεν τας αρετάς του και τον ετίμησεν αναλόγως.
Διετέλεσεν από το 1925 και εντεύθε 25-26 χρόνια πρόεδρος της Κοινότητος Μιξορρούματος και οπωσδήποτε αυτό είναι ένας τεράστιος ηθικός τίτλος τιμής. Τώρα όμως ακολουθώντας την κοινήν μοίραν των θνητών έφυγεν. Ο θάνατος του αφήνει ένα μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενόν και εις την οικογένειαν του και εις την κοινωνίαν. Είναι όμως βέβαιον ότι θα ζη εις την συνείδησιν όλων όσων τον εγνωρίσαμεν έως ότου ζώμεν και εμείς.
Ας είναι βέβαιος ότι φεύγοντας αφήνει εις όλους μας μνήμην αγαθήν και παράδειγμα ζωντανόν προς μίμησιν. Θρηνούμεν και κλαίμε και σπαράζει η ψυχή μας όσο σκεπτόμαστε ότι δεν θα σε ξαναϊδούμε ανάμεσα μας.
Με τον θρήνον αυτόν σε προπέμπομεν εις το μακρυνόν και αιώνιον ταξίδι και με σπαραγμό ψυχής σε αποχαιρετούμεν.
Ας ευχηθώμεν εις τον Θεόν να σκορπίση βάλσαμον παρηγοριάς εις την θρηνούσαν και πονεμένην λατρευτήν σου οικογένειαν και να είναι ελαφρόν το χώμα που θα σε σκεπάση.
Εμμ. Μιλτ. Δουλγεράκης
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΠΑΝΩΜΕΡΙΤΑΚΗ
Κοινή η μοίρα των ανθρώπων. Με άπειρον θλίψιν και ψυχικόν σπαραγμόν τα παιδιά σου, οι συγγενείς σου, οι φίλοι σου μ’ ένα βουβό δάκρυ, με θλιβερά λόγια, σαν σκόρπιοι ευωδιαστοί μενεξέδες έτρεξαν για ν’ αποχαιρετήσουν μια ψυχή πλασμένη για ν’ ακτινοβολά δόξα μεγάλων και τιμή που κι αυτή η πατρίδα ένοιωσε σεβασμό στο πέρασμά της.
Υπήρξες γόνος, της ιστορικής οικογενείας των Κουνδουράκηδων. Έθρεψες και μετουσίωσες σε ανώτερο βαθμό ό,τι κληρονόμησες.
Η ανατροφή, το περιβάλλον σου και οι σπάνιες αρετές σου δημιούργησαν ένα διαλεκτό χαρακτήρα γεμάτο ιδανικά και ψυχική λεπτότητα. Η μεγάλη σου ευγένεια, το πάντα χαμογελαστό πρόσωπό σου ήταν γνωρίσματα της καλωσύνης και της ανθρωπιάς. Μόχθησες σκληρά εις την ζωήν σου και ό,τι απόκτησες το κατάκτησες με τον αγώνα σου παληκαρήσια ανεβαίνοντας σκαλί σκαλί τις βαθμίδες της λεβεντιάς του τιμίου και του καλού.
Αλησμόνητε μας πατέρα. Με την σκληρή σου απώλεια δεν μένουν ορφανά μόνο τα παιδιά σου αλλά όλα τα γύρω χωριά και η επαρχία μας μένη φτωχότερη. Υπήρξες προστάτης και καλός άγγελος εις όσους είχαν την ανάγκην της συνδρομής σου. Δεν έπαυσες ποτέ να δείχνης το ενδιαφέρον σου και να προσφέρης πολλαπλάς εξυπηρετήσεις εις τους ομοχωρίους σου και τους κατοίκους ολοκλήρου της περιφερείας. Δια τούτο έχαιρες πάντοτε αρίστης φήμης και εκτιμήσεως. Η ευγενής, άδολη, ανυπόκριτη και συναισθηματική συμπεριφορά σου προς όλους γενικώς ενεζύμιζε ένα κομμάτι από τον Πανάγαθον Θεόν. Χαρακτηριστικόν ήτο ότι ουδέποτε απέκτησες εχθρούς. Η καλή φήμη του αείμνηστου Κουντουρογιώργη πήγαινε πολύ μακριά και τον καλούσαν όταν ήθελαν να εξουδετερώσουν έχθρες και μίση, να ενώσουν ανθρώπους που τους εχώριζεν αίμα. Έτρεχε πρόθυμος και με τους ευφυείς τρόπους του κατώρθωνε να επιβάλη την αγάπη. Και σήμερα αν μιλούσε θα μας έλεγε, όλους σας αγαπώ όλους σας συγχωρώ.
Αλησμόνητε μας φεύγεις πρόωρα από την ζωή αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενόν. Και φεύγεις αιφνιδίως ενώ θα μπορούσε ακόμα να δώσης πολλά εις την ζωήν γιατί ήσουν γεμάτος από πληθωρικό πόθο να ωφελήσης τους συνανθρώπους σου, γιατί ήσουν από τις εκλεκτές και δημιουργηκές εκείνες προσωπικότητες οι οποίες εις οιανδήποτε τάξιν και αν τοποθετούνται από την μοίραν διακρίνονται και ξεχωρίζουν.
Εξετέλεσες πλήρες το καθήκον σου εις την φιλτάτη μας πατρίδα. Λαβών μέρος εις τας ενδόξους βαλκανικούς πολέμους 1912-13. Ξεκινώντας από την Θεσσαλονίκη έφθασες ως την άνω Τσουμαγιά, πολεμώντας τους βουλγάρους, διακριθείς και παρασημοφορηθείς κατ’ επανάληψιν εις όλα τα πεδία των μαχών. Το 1914 εκλήθη και πάλιν η κλάσις σου και εμονιμοποιήθης ως μόνιμος λοχίας. Υπηρέτησες εις τα φρούρια της Καβάλας όπου και κατά κακή μοίρα ετραυματίσθης. Εν τω μεταξύ συνελήφθης αιχμάλωτος με το 4ον Σώμα Στρατού και οδηγήθης εις Γκαίρλιτς της Γερμανίας. Έγινες επιλοχίας και ύστερα ανθυπασπιστής του φρουριακού μηχανικού. Έμεινες 2 ½ χρόνια εις Γερμανία. Εκεί έγινε το στρατιωτικό κίνημα και σου ανέθεσαν την αρχηγία του φρουριακού μηχανικού εις ένδειξιν αγάπης, διότι υπεραγαπάτο από τον ένδοξο μας στρατό, ώσπου το θρυλικόν 4ον Σύνταγμα ήλθεν εις Χανιά.
Υπήρξες άριστος οικογενειάρχης με την εκλεκτή σου συντρόφισα. Η σπάνια ανατροφή, η αγωγή, η μόρφωση και η μεγάλη αγάπη εις τα παιδιά σου συνετέλεσαν για ν’ αποτελούν σήμερα ένα κόσμημα για τον τόπο μας.
Στην μνήμη όλων μας θα μείνης ζωντανό παράδειγμα μήμισις στη νέα γενιά, φάρος και πυξίδα προσανατολισμού.
Υπηρέτησες επί τρεις δεκαετίες περίπου ως πρόεδρος της κοινότητος τίμια και ευσεινείδητα και τίμησες το αξίωμα όσον ολίγοι.
Εις την μαύρη κατοχή με κίνδυνον της ζωής σου γλύτωσες από βέβαιο και μαρτυρικό θάνατο πολλές ανθρώπινες υπάρξεις.
Ανίσχυροι μπροστά στο ασύλληπτο φάσμα του θανάτου όλοι εμεί οι ζώντες θα θρηνούμεν πάντα τον άνθρωπο που χθες ακόμη η ωραία και προσφιλής αυτή ψυχή πριν νεκρωθή εις την αγκάλη μας ήταν μαζί μας κοντά μας και την εθέρμενεν η φλόγα της ζωής, και τώρα έρημη από τη ζωή βουβή εις τας παρακλήσεις μας ψυχρή εις τα δάκρυα μας.
Ποιος ήταν αυτός που πέρασε στάθηκε για λίγο εις τον μάταιον αυτόν κόσμος, έδρασεν, ευεργέτησε, αγαπήθηκεν όσον ολίγοι και τώρα φεύγει για το μεγάλο ταξίδι του πόνου.
Θα χρειαζόμουν πολλά λουλούδια πολλά μυρωμένα της Κρητικής γης βοτάνια για να του πλέξω ένα αντάξιο στεφάνι αρετής.
Η οικογένεια μου καταθέτει στεφάνι εις μνήμη του, ποτισμένο με το καυτό δάκρυ μας εις το τελευταίο χαίρε της αγάπης.
Ολόψυχα εύχομαι να είναι ελαφρό το χώμα που θα τον σκεπάση και αξέχαστη η μνήμη του.
Δημήτριος Ι. Απανωμεριτάκης
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1974