Πατέρα νάχες έχω μισοδόκια θέλα χτίσω ξεροπέτρι ένα σπιτάκι εις το χωράφι μας εις τον απάνω Λάκο ίσα-ίσα να με βάνει να θέτω.
Γιάντα μωρέ συ τονέ ρωτά η γι’ αδερφή ντου.
Για να μυρίζωμαι μέρα νύχτα τον αέρα απού μυρίζει τ’ ασπαλάθου τον αθό.
Και γω μωρέ αμοναχή μου θα κοιμούμαι στην κοιμητέ.
Μα ένα μήνα λέω μόνο;
Εδά τσ’ Απριλομάηδες απ’ ανθούνε οι γι’ ασπαλάθοι μόνο. Στουμπώνει ο τόπος απού τη μυρωδιά των ασπαλάθω. Λένε δα κι οι χωρα-τες πως έχουνε μυρωδιές και μυρίζουνται, τάξε πως μπαίνουνε στσ’ αζωγύρους.
Μωρέ ασπάλαθος και πάλιν ασπάλαθος μα το λέει κι η μαντινάδα.
«Ασπάλαθος όντεν ανθεί
κι ο κείνο όντε δένει
κι η κοπελιά σα στολιστεί
το νου τ’ ανθρώπου παίρνει».
«Σαν τ’ ασπαλάθου τα λουβιά
απού τα τρώνε οι αίγες,
ετσά με φάγανε και με
οι γι’ εδικές σου έγνοιες».
«Όντε θα σ’ αναστορηθώ
στα όρη που γυρίζω
με τσ’ ασπαλάθους τσι ξερούς
τα μάθια μου σφουγγίζω».
Έχουσι ντου μα το θεό βγαρμένα μα τ’ αξίζουνε κιόλας γιατί μοσκοβολεί ο αέρας κι ο τόπος και το λαγγοπίθι απού φυτρώνουνε κι ανθούνε ασπάλαθοι.
Δύσκολα θα βρεθή λέω περδικιά με τ’ αυγά και να μην είναι κοντά ασπάλαθος.
Ούλοι γι αθοί μυρίζουνε, ο κολοκυθαθός μόνον απούχει βαρέ μυρωδιά μα κάνει πάλι ντολμάδες καλούς και τσ’ αγαπώ και μ’ αρέσουνε να τρώγω και να τη ξεκιπλώνω με ντορμάδες.
ΕΜΜ. ΙΩΣ. ΦΡΑΓΚΕΔΑΚΗΣ
Χειρουργός
20 Φεβρουαρίου 1972